Tags » BlogPosts

Update!

Hello!

Today I lost a lot of images from my account, which has meant posts have been left without images in them at all. Which has also meant that I have had to go through and delete all the posts I no longer have the images for.

Thank You! B x

2017

რა ღირს დუმილი?    

ავტორი:  მარიამ გაბრიჩიძე

როდესაც უნივერსიტეტში გამოცდა არასათანადო პირობებში ჩაგვიტარეს და ამის გამო ქულები დაგვაკლეს, 50 სტუდენტიდან მხოლოდ სამმა გავაპროტესტეთ. ადამიანების უმრავლესობა თავს იკავებს პროტესტის გამოხატვისგან იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ ეზარება, ან არ უნდა ‘’გაიშაროს’’. დიახ, დაახლოებით მსგავსი პასუხები მოვისმინე ჩემი ჯგუფელებისგან. ამ ფაქტს არც გავუკვირვებივარ, იმიტომ რომ უკვე საკმარისად ბევრი ადამიანი ვნახე, რომელიც მხოლოდ მინიმალურით კმაყოფილდება და შესაბამისად, გასაპროტესტებელს ვერაფერს ხედავს.

სამწუხაროდ, ვინც აპროტესტებს და უსამართლობის წინააღმდეგ გამოდის, ხშირად საზოგადოებაში  ინტრიგანის ან არასასიამოვნო ადამიანის იმიჯი ექმნება. ის ორგანიზაციები, ან სტუდენტური მოძრაობები, რომლებიც რაღაცისთვის იბრძვიან, ხშირად აღიქმებიან, როგორც ვიღაცისგან მართულები.

ზოგადად, 21–ე საუკუნეში ცხოვრება და ტექნოლოგიების განვითარება, გვაძლევს უფრო დიდ შესაძლებლობას, რომ საპროტესტო აქციები ან აქტივობები უფრო სწრაფად და ეფექტურად გავრცელდეს, სოციალურ ქსელებში ღონისძიებების შესახებ ინფორმაციის დადება და გავრცელება ღონისძიების რეალურ ცხოვრებაში განხორციელების წინაპირობაა. თუმცა, აქვე აღსანიშნავია ის კატეგორიაც, რომელიც ასეთ ადამიანებს ვირტუალურად მხარს უჭერს, „უწონებს პოსტებს”, აქციის ღონისძიებებზე  წასვლის სურვილს გამოთქვამს, მაგრამ საბოლოოდ, მაინც არ მიდის და ეს სურვილი მხოლოდ ვირტუალურ სივრცეში რჩება. მაგალითად, ფეისბუზე ღონისძიებაზე დასწრების მსურველი შეიძლება იყოს ათი ათასი, თუმცა, რეალურად დაესწროს მხოლოდ ასი.

არსებობს იმ ადამიანთა კატეგორიაც, რომელიც ვერ იაზრებს რატომ არის საჭირო პროტესტის გამოხატვა. მაგალითად, ძალიან ბევრი ადამიანის კომენტარი წამიკითხავს ფეისბუქზე, რომელიც ვერ ხვდებოდა, თუ რა საჭიროა ფემინისტების „ყვირილი“, როცა  ამ ქვეყანაში დაცულია ქალების უფლებები. არადა, თითქმის ყოველდღე მედიასაშუალებებიდან ვიგებთ ინფორმაციას, როგორ  ირღვევა ქალების უფლებები, რომ ძალიან ხშირია  ოჯახში ძალადობის შემთხვევები და ა.შ. თუმცა ის ადამიანები, რომლებიც ცდილობენ ქალთა უფლებების დაცვას, საზოგადოების ნაწილის მხრიდან მხოლოდ აგრესიულ კომენტარებს იღებენ. მაგალითად, 8 მარტს ძალიან ბევრმა ფემინისტთა ჯგუფმა გააკეთა სხვადასხვა ღონისძიება, სამწუხაროდ, საზოგადოების უმრავლესობას მხოლოდ ერთ–ერთ პლაკატზე დაწერილი „ორგაზმი კაცების გარეშე“ დაამახსოვრდა. არადა, ძირითადი მიზანი ამ აქციის იყო ის, რომ გაპროტესტებულიყო ის გარემო, სადაც ქალებს და განსაკუთრებით განსხვავებული სექსუალური ორიენტაციის მქონე ქალებს  უწევთ ცხოვრება –გარემოში, სადაც არ არიან რეალიზებულები და არ აქვთ სიტყვის და გამოხატვის თავისუფლება. არც 17მაისი აღინიშნება და ხშირად ისინი საზოგადოების დაცინვის, ანდა ძალადობის მსხვერპლები ხდებიან. ეს აქცია რომ ჩატარდა მშვიდობიანად და პოლიციამ მეორე, აგრესიულ მხარეს აუხსნა, რომ ამ ქვეყანაში ყველას აქვს სიტყვისა და გამოხატვის თავისუფლება, ესეც ძალიან დიდი მიღწევაა.

ქალების პროტესტი, უმცირესობების წარმომადგენლების პროტესტი, არის ძალიან მნიშვნელოვანი, ღიად საუბარი, პრობლემის აქტუალიზაცია არის სწორედ ამ პროტესტის ძირითადი მიზანი. მიზანი, რომ რაც შეიძლება მეტი ადამიანი დაფიქრდეს არსებულ პრობლემებზე.

უკვე ერთ წელზე მეტი გავიდა, რაც სტუდენტებმა დაიწყეს საპროტესტო აქციები განათლების რეფორმისთვის. ამ ხნის განმავლობაში, ახალგაზრდებმა დაარწმუნეს ყველა თუ რამდენად მნიშვნელოვანია ზოგადად ახალგაზრდების ხმა – ძალიან ბევრ ადამიანს გამოუცხადეს სოლიდარობა, იბრძოდნენ სოციალური უფლებებისთვის, დასაქმებულები ადამიანებისთვის და ა.შ. ეს საპროტესტო ტალღა არ იყო უბრალოდ „უსაქმური სტუდენტების“ პროტესტი, არამედ ეს იყო დასაწყისი ფუნდამენტური ცვლილებებისა.

მიუხედავად იმისა, რომ არსებობს უამრავი არასამთავრობო ორგანიზაცია, რომელიც იცავს ადამიანების უფლებებს, არსებობს სასამართლო და სხვა ინსტიტუტები, ხშირად მაინც არის საჭიროება, რომ ადამიანებმა ილაპარაკონ ხმამაღლა  იმაზე, თუ როგორ ვერ აღდგა სამართლიანობა. ილაპარაკონ რაც შეიძლება ხმამაღლა, რომ ხმა მიაწვდინონ სახელმწიფოს მესვეურებს იმ პრობლემებზე, რომლებიც მათ აწუხებთ, თუმცა მნიშვნელოვანია, რომ დაიცვან სიმშვიდე და საპროტესტო აქცია იყოს მშვიდობიანი და არაძალადობრივი.

ისტორიაში უამრავი მაგალითია, როდესაც საპროტესტო აქციები აღმოჩნდა ყველაზე მნიშვნელოვანი ფუნდამენტური რეფორმების დასაწყებად და სოციალური უთანასწორობის აღმოსაფხვრელად. დღეს, დროის გასვლასთან ერთად იზრდება გამოწვევების და პრობლემების რაოდენობაც, შესაბამისად, ხალხის ხმა არის უმნიშვნელოვანესი. მთავარია, რომ მოსახლეობის უმრავლესობა მიხვდეს, რომ „სახელმწიფო ჩვენ ვართ“ და არავინ სხვა და თითოეული ჩვენგანის აზრი მნიშვნელოვანია.  შეიძლება, ის რაც ჩვენს დროში უტოპიად და იდეაფიქსად გვეჩვენება, სამომავლოდ იქცეს აქსიომად. ხომ ვერ წარმოიდგენდა ვერავინ თავის დროზე, რომ ლგბტ პირები ზოგ ქვეყანაში მიიღებდნენ ქორწინების უფლებას, ან შავკანიანები იქნებოდნენ თანასწორები და ავტობუსებში აღარ მოუწევდათ თეთრკანიანებისთვის ადგილების დათმობა, ანდა ქალებს ექნებოდათ საარჩევნო ხმის უფლება და მათი მოვალეობა მხოლოდ რეპროდუქცია არ იქნებოდა. ეს ყველაფერი კი სწორედ იმის დამსახურებაა, რომ თავის დროზე, შეძლება ცოტა დაგვიანებითაც კი, მაგრამ მაინც, ამ ადამიანებმა ხმა ამოიღეს და პროტესტით თავიანთი სათქმელი თქვეს.

ჰოდა დუმილი ძვირი ღირს, თვეები და წლები, რადგან თაობებს იმავე პრობლემასთან ბრძოლა უწევს, რის მოგვარებაც სხვებს დაეზარათ ან  ვერ გაბედეს.

ბლოგპოსტები

What’s in a name? Mislabeling fish since the 16th century.

This blogpost is the third in a series in which we explore a sixteenth century description of two fishes by the scholar Conrad Gessner (1516-1565). Gessner described these fishes as extremely oily, flammable, and spontaneously generating. 996 more words

Conrad Gessner

Walls

I look around and I see walls. Flat, wide, endless walls. They come for me when I get near, close enough to touch. Enclosed, they offer one way out, and that is up. 49 more words

Blogposts

Torn with many a rift

A few years ago our church put together a collection of “favourite hymns”. I think the idea was that you would pick a hymn and then write up a little story as to why that hymn was important to you. 2,089 more words

Blogposts

პატრიოტიზმის აღქმა ქართულ საზოგადოებაში

ავტორი:   გიორგი მდივანი

პატრიოტიზმი პირდაპირი განმარტებით სამშობლოს მიმართ სიყვარულს გულისხმობს, თუმცა იქიდან გამომდინარე, რომ როგორც სამშობლო ასევე პატრიოტიზმი არამატერიალური, აბსტრაქტული ცნებებია, მისი ინტერპრეტირება ცალკეული ჯგუფებისა თუ ინდივიდების მიერ განსხვავებულად ხდება. ჩემთვის, პატრიოტიზმი გულისხმობს არა სამშობლოს საკრალურ სიყვარულს, არამედ ერის, როგორც ცოცხალი ორგანიზმის განცდას და მასზე ზრუნვას. ნებისმიერ შემთხვევაში აბსტრაქცია თეორიული ხასიათისაა და ნაკლებად სავარაუდოა ცხოვრებაში მისი ადაპტირების  პირდაპირი შესაძლებლობა. სწორედ ამიტომ ვხვდებით ხოლმე ადამიანებს, რომლებიც მშვიდობის პირობებში ქვეყნისა და რელიგიის მახვილით დამცველებად გვევლინებიან და ამით ამტკიცებენ მათ ეროვნულ შემართებას, რომელსაც პატრიოტიზმად მოიხსენიებენ. შესაბამისად, ინდივიდთა სურვილები, ემსახურონ უხილავ სამშობლოს იარაღის ასხმითა და წარმოსახვით ან რეალურ მტერთან შებმით არარაციონალურია, რადგან ემსახურება არა ყოველდღიურ, ყოფით პატრიოტიზმს, არამედ მითიურ ბრძოლას ქვეყნის დასაცავად, რომელიც გაჟღენთილია სუიციდური მისწარაფებებით.

მიუხედავად პატრიოტიზმის გაგების ინდივიდუალური ხასიათისა, საზოგადოებრივი აზრის ფორმირების გრძელვადიან პროცესში, გარკვეული ხედვებით ადამიანები ერთმანეთს ემსგავსებიან და საბოლოო ჯამში ქმნიან საზოგადოების გარკვეულ ჯგუფს, სადაც ერთი შეხედვით ისეთ ჰიპერინდივიდუალურ ცნებებზეც კი როგორიცაა სამშობლო და პატრიოტიზმი, თანხმდებიან.  პატრიოტიზმის აღქმა ქართულ საზოგადოებაში რატომღაც დაკავშირებულია რადიკალიზმთან, ომთან, თავის გაწირვასთან (პირდაპირი მნიშვნელობით). ამის მიზეზი  ისტორიული წარსული უნდა იყოს, შუა საუკუნეობრივი ცნობიერების ტრადიციად ქცევა,  სადაც სამოქალაქო თვითშეგნების საზომი მეფის ერთგულება გახლდათ. ისტორიის განმავლობაში ქართული საზოგადოება  არასდროს განიცდიდა სამშობლოსათვის თავდადებული გმირების სიმცირეს და პატრიოტიზმთან  მხოლოდ ასეთი ქმედებების ასოცირება  განპირობებული იყო იმ ეპოქისათვის დამახასიათებელი რეალობით.

 სამწუხაროდ ამ ყველაფერმა გავლენა იქონია თანამედროვე მიდგომებშიც. ბევრჯერ მსმენია, რომ ადამიანის „არაქართველად“, „არაპატრიოტად“ მოხსენიების მთავარი მიზეზი მისი გარეგნული ხასიათი და შესაბამისად „ომში გამოუსადეგარობა“ ყოფილა.    ამიტომ ჩვენ ხშირად ვერ ვამჩნევთ ადამიანებს, რომლებიც თავისი ქცევებით „ყოფითი პატრიოტები“ არიან, უყვართ ქვეყანა, ზრუნავენ მასზე ყოველდღიურად და არ სჭირდებათ განსაკუთრებული მიზეზი საკუთარი დამოკიდებულების გამოსახატავად ქვეყნის მიმართ.

თანამედროვე ეპოქაში, მოქალაქის  მთავარ დამახასიათებელ ნიშან-თვისებად კანონისადმი პატივისცემა და მისი მორჩილება უნდა მივიჩნიოთ.  მოქალაქეები რომელთაც სრულად აქვთ გააზრებული სახელმწიფოს წინაშე საკუთარი ვალდებულებები და უფლებები, აუცილებელ საჭიროებას წარმოადგენენ ქვეყნის პროგრესირებისათვის, მისი განვითარებისათვის. მაშინ ჩნდება კითხვა:  რატომ არ არის მოქალაქე პატრიოტი? რატომ არის აუცილებელი გაფეტიშება საკრალური ცნებების? რა თქმა უნდა, ნებისმიერი ჭეშმარიტი სამოქალაქო თვითშეგნების მქონე ადამიანი პატრიოტია,  რომელსაც ესმის საკუთარი პასუხისმგებლობანი და რომელიც აღიარებს კანონის უზენაესობას. ვფიქრობ, რომ პატრიოტია ის, ვინც სწორად იზიარებს სახელმწიფოებრივ საჭიროებებს, ვინც ცდილობს თავისი წვლილი შეიტანოს ქვეყნის წინსვლის პროცესში. მიმაჩნია, რომ პატრიოტიზმი განისაზღვრება ჩვენი ქცევით, არ დავყაროთ ნაგავი ქუჩაში,  პატივი ვცეთ ერთმანეთის შეხედულებებს, გზა დავუთმოთ სასწრაფოს, პროფესიონალურად ვასრულოთ ჩვენი სამუშაო, ვიყოთ სოლიდარულნი, გაგვაჩნდეს ტოლერანტული დამოკიდებულება სხვა ეთნოსის, რასისა თუ სარწმუნოების მიმართ , მე მჯერა , რომ ყოველი პატრიოტი აზროვნებს გლობალურად და  ნამდვილი სიყვარული სამშობლოსადმი გულისხმობს სიყვარულს სამყაროსადმი. ვაჟაც ამბობდა „ყოველი ჭეშმარიტი პატრიოტი კოსმოპოლიტია“.

ძალიან კარგი იქნება, თუკი თანამედროვე ქართული პატრიოტული სულისკვეთება, კანონისადმი პატივისცემაში, წესრიგით და ურთიერთპატივისცემით გამოიხატება და არა სუფრაზე შეთხზულ მტრის ხატთან, სუფრაზევე ბრძოლაში.

ბლოგპოსტები

Skipping school

  • still sick
  • personal statement
  • fish and chips again
  • kpop star s6
  • boyfriend
Blog Posts