Tags » BlogPosts

Instrument Panel

Being generally happy with the mockup version of the instrument panel I transferred the outline onto a sheet of 3mm thick aluminium. Not too surprisingly this is a lot harder to work into shape than the low density fibre board version plus it had to have an even gap around the edge so that at a later date I can place a thin piece of trim around the edge to match the interior of the car. 253 more words

BlogPosts

Stranger Danger? Not So Much.

Over the course of our lives we’re said to interact with over 80,000 people (according to a study done by Funders and Fathers). That’s a huge amount of people. 166 more words

Blogposts

Time after Time

In the late 1960’s, before my Dad met my Mom, he lived in Edmonton for a couple of years, working for some big insurance company. He didn’t know anyone there but he became good friends with one of his coworkers, Jeannette. 1,856 more words

Blogposts

First blog post

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

Blogposts

Living Like You're Loved

Being told you’re loved by a family member or friend is undeniably the one of the best feelings in the world. It gives you a sense of purpose, makes you feel appreciated, and most of the tie brightens your day. 168 more words

Blogposts

თავისუფლება ლომთა ხვედრია?!

ავტორი: მარიამ გაბრიჩიძე

თითქოს ნორმალურ სახელმწიფოში ვცხოვრობთ, არჩევნები ითვლება რომ გამჭვირვალედ ტარდება. თითქოს, უნდა გქონდეს განცდა, რომ სახელმწიფო ეს შენ ხარ, მაგრამ…

მაგრამ რეალურად, ვერ ცხოვრობ ისე, როგორც შენ „გისწორდება“. 17მაისი, რომელიც ყველა ცივილიზებულ სამყაროში აღინიშნება როგორც ჰომოფობიასთან ბრძოლის საერთაშორისო დღე, აქ შეუძლებელია რაიმე მსგავსი ჩაატარო. ეს გამოხატვის თავისუფლება არაა, ეს არის გარყვნილების პროპაგანდა– გეტყვიან ისინი, ვისი ხვედრიცაა თავისუფლება, ოღონდ შენი-არა.  სამაგიეროდ იწერება კონსტიტუციაში, რომ ოჯახი ნამდვილად ქალის და კაცის ერთობლიობაა და საერთოდ, თავს ნუ ახვევენ ეს „ერთსქესიანები“ საკუთარ „ავადმყოფობას“ ბავშვებს.

თითქოს ნორმალურ სახელმწიფოში ცხოვრობ. რეალურად კი, ძირითადად სხვა აღმსარებლობის წარმომადგენლები ქუჩაში ლოცულობენ, იმ მარტივი მიზეზის გამო, რომ თავიანთი სამლოცველოების აშენების უფლებას არ აძლევენ, მეჩეთზე შეიძლება ღორის თავი ააკრან ან რაიმე უარესი ქნან, ან არ გწამდეს და ამის გამო დაიწყონ შენი შევიწროება, დევნა და არ მოერიდონ შეურაცხყოფას.

თითქოს ფიქრობ, რომ რაღაც უნდა შეიცვალოს და არაფერი იცვლება,  რეალურად ერთი და იგივე წრეზე მიდის ყველაფერი. არასამუშაო დღეს, სამუშაო ადგილას მეშახტე იღუპება, იღუპება მისი ოჯახის უკანასკნელი იმედიც. და პასუხი:  „მერე რა?’’

თითქოს რაღაცის შეცვლა გინდა, გამოდიხარ, აპროტესტებ, ან სიმღერას წერ, ან ლექსს და მერე უცებ….ვარდისფერ MDMA–ს გტენიან უკანა ჯიბეში. არ გაცნობენ შენს უფლებებს, გაყენებენ შეურაცხყოფას მხოლოდ იმიტომ, რომ რაღაც გამოხატე. სიმღერის გამო გაკავებენ და შეიძლება სამუდამოდ ჩაგსვან ციხეში და თავისუფლება აღარასოდეს გაღირსონ,  რომელიც ამ ქვეყანაში შენი ხვედრი არ არის.

 თავისუფლება ისე არ მოდის, არ მოდის და ვერც მოვა, სანამ არაფერს ვაკეთებთ იმისთვის, რომ მხოლოდ „ლომებს“ არ ჰქონდეთ მისი ქონის/ყოლის ბედნიერება და ჩვენ, უბრალო მოკვდავნიც ვსარგებლობდეთ მისი არსებობით.

ხო, თავისუფლება ყველასია, კონსტიტუცია ყველასია, ყველას აქვს გამოხატვის თავისუფლება, ჩვენ ვართ სახელმწიფო, სახელმწიფო ვართ ჩვენ– ეს ყველაფერი რაც შეიძლება ხშირად უნდა გავუმეოროთ ჩვენს თავს, რომ იქნებ ლომები თუ არა, ჩვენი თავები მაინც დავარწმუნოთ  საკუთარ სისწორეში.

და იქნებ ბოლოს ზოგიერთი ცხოველი აღარ იყოს უფრო თანასწორი და მარტო ლომების და ზედა ეშელონებში მყოფი ელიტარული ჯგუფების არ იყოს ის სიკეთეები, რომლებსაც ისინი იყენებენ და ზოგიერთი, რომელიც ნაკლებად „თანასწორია“ კვლავ ვერ ახერხებს, გააცნობიეროს, რომ თავისუფლება მისი ხვედრიცაა.

ხოდა, თავისუფლება მარტო ლომთა ხვედრი არ არის. და იმისთვის, რომ ჩვენი გახდეს, უნდა ვიბრძოლოთ კიდეც ამისთვის.

ბლოგპოსტები

ბავშვების ივნისი

ავტორი: ნანუკა მაღლაკელიძე

2000 წელს 5 წლის ვიყავი. იმ დროს ქვეყანაში სოციალურ–პოლიტიკური მოვლენები იმგვარად იყო აწყობილი, რომ საზოგადოება ე.წ. გრაფიკებს ელოდა. წყალი გრაფიკით, გაზი გრაფიკით, დენი გრაფიკით. ჩემი ასაკიდან გამომდინარე ვერ ვიაზრებდი რას ნიშნავდა საათებზე მორგებული რესურსები, თუმცა, ზუსტად ვიცოდი, რომ როგორც კი მზე ჩავიდოდა და ფანჯრებში დღის სინათლე გამუქდებოდა, ელექტროენერგია მოვიდოდა, მეც ველოდი იმ სასიხარულო 1 საათს, რომელიც გაანათებდა სახლს და ყოველ დღე ერთი და იმავე შეძახილით ვხვდებოდი – „მოვიდააა!“

2017 წლის 1 ივნისია ბავშვთა უფლებების დაცვის საერთაშორისო დღე. „მზიურის“ პარკში საგანგებოდ მოწყობილი სცენის წინ ვდგავარ და ბავშვების სურვილებს ვისმენ. მათ სთხოვეს, რომ დაასრულონ წინადადება „მე თუ მერად ამირჩევთ…“  ყურს ვუგდებ  მათს პასუხებს და მოლოდინი მაქვს, რომ ისეთ პირობებს გავიგონებ, რომელსაც ვერასდროს წარმოვიდგენდი, ვინაიდან ბავშვური ლოგიკის მთავარ უპირატესობად  ყოველთვის არაბუნებრივის ბუნებრივად აღქმა მიმაჩნდა. სამწუხაროდ, მოლოდინი არ გამიმართლდა, რადგან სცენაზე უმრავლესობის დაპირება იყო „უფასო ინტერნეტი და პერსონალური კომპიუტერი ყველას“. ერთი მხრივ გამიხარდა, რომ ბავშვები ინტერნეტს, როგორც განათლების, გახსნილობისა და განვითარების საშუალებას ყველას უსურვებდნენ, თუმცა მეორე მხრივ მეწყინა, რადგან მათგან უფრო ფერადსა და უფრო „გაუგონარ“ დაპირებებს ველოდი. შესაძლოა ეს ჩემი ბავშვობის კომპლექსიც არის, ვინაიდან მე 2000–იან წლებში ვერც კი ვიფიქრებდი, რომ ჩემს ცხოვრებაში გაჩნდებოდა ინტერნეტი, რომელსაც თან მოჰყვებოდა ყველაზე ჭკვიანი „გუგლი“ და ყველაზე კომუნიკაბელური „ფესიბუკი“.

უცებ დავფიქრდი ნეტავ, რაზე ოცნებობდა თბილისის ამჟამინდელი მერი ბავშვობაში და რა დაპირება ექნებოდა მას წლების წინ, მით უფრო, რომ მის ბავშვობაშიც არ იყო კომპიუტერი?! შემდეგ ისიც დავუშვი, რომ  მომავალი მერი შესაძლოა, მართლაც ამ ბავშვებიდან ერთ–ერთია და  ახლა საყოველთაო ინტერნეტიზაციას გვთავაზობს–მეთქი. ფიქრების ჯაჭვმა ბოლოს იმ აზრამდე მიმიყვანა, რომ ბავშვს არ უნდა ჰკითხო რას გააკეთებდა მერად არჩევის შემთხვევაში. მერად ყოფნა შეუზღუდავ შესაძლებლობებს არ ნიშნავს, განსხვავებით  ბავშვად ყოფნისგან, როცა  ნამდვილად მრავალმხრივი და მრავალფეროვანი რესურსები გაქვს, ამიტომ მე მათ ვკითხავდი ვინ გახდებოდნენ მომავალში და რატომ?

ცოტა რამ „მზის ფესტივალზე“ პროექტის ორგანიზატორებმა ღონისძიების წარდგენისას აღნიშნეს, რომ მათი მიზანი იყო „მზიური“ ერთი დღით ნოდარ დუმბაძის ოცნების ქალაქად ქცეულიყო, სადაც ბავშვების ჟრიამული არ წყდება და ყველა ბედნიერია.

„ყველაზე დიდი ბრილიანტი მზეა, ის კი, ჩვენდა საბედნიეროდ, ყველას ერთნაირად დაგვნათის“,–  აღნიშნა ჩარლი ჩაპლინმა საკუთარი შვილისთვის დაწერილ წერილში. ერთნირი, თანაბარუფლებიანი და თანასწორი გარემო იყო ყველა ბავშვისთვის 1 ივნისს „მზიურში“, სადაც ბავშვებმა ერთობლივად დადგეს ზღაპარი და დაამტკიცეს, რომ სპეციალური საჭიროება არ არსებობს. პირველად დამეუფლა  განცდა, რომ საზოგადოებაში არ იყო საჭირო ხაზგასმა, რომ სპეციალური საჭიროების მქონე ბავშვების ინტეგრაცია და ცნობიერების ამაღლება გვჭირდება, რადგან თანასწორუფლებიანი გარემო თავად ბავშვებმა შექმნეს, გარემო, რომელშიც არ არსებობდა სიტყვა „განსხვავებული“.  ჩვენ, უფროსებმა რომ შევწყვიტოთ მუდმივი სტიგმატიზაცია, რომ ზოგიერთი ადამიანი სპეციალურ საჭიროებებს მოითხოვს  და გადაჭარბებულად  პოზიტიური ან ნეგატიური კუთხით არ ვიმოქმედოთ, ვფიქრობ,  ბევრად ჯანსაღი და სრულფასოვანი გარემო გვექნება, მით უფრო, რომ ნებისმიერ დროს ნებისმიერი ადამიანი შეიძლება გახდეს სპეციალური საჭიროების მქონე.

ბლოგპოსტები