Tags » BlogPosts

„ჩამოვიდნენ და ჩვენს კისერზე უნდათ ცხოვრება“

ავტორი: ნინი ოთინაშვილი

„ჩამოვიდნენ და ჩვენს კისერზე უნდათ ცხოვრება“ იყო 2008 წლის აგვისტოს ომი და იყო ეს ფრაზა.  თითქოს ვინმე თავისი ნებით წამოვიდა საკუთარი სახლიდან და მოსწონს სტატუსი „დევნილი“ და მისი თანმდევი „სიკეთეები“ – არა თეფში, არა ჭიქა, არა დანა, არა სახლი და არც თანადგომა.
როდესაც შენს სამშობლოს უჭირს, ქვეყნის ერთ ნაწილში ბომბების ხმა არ წყდება, ხალხი იხოცება და ტერიტორიები იკარგება, თანაგრძნობა გვჭირდება ადამიანებს,  რომლებიც ყველაფრის თავიდან დაწყებას ვცდილობთ

რეალურად, ყველაფერი ოდნავ სხვაგვარად განვითარდა – ომი დასრულდა, სახელმწიფომ დაიწყო დაკარგული ტერიტორიებიდან „წამოსულ“ ხალხზე ზრუნვა, მოსახლეობამ კი, იმაზე ფიქრი და ლაპარაკი, რამდენად დიდ ტვირთი იყვნენ დევნილები მათთვის. პირველმა ეტაპმა მალევე გაიარა, მაშინ სახელმწიფომ დევნილებისთვის დროებითი საცხოვრებელი ადგილები გამოყო, მოამარაგეს საკვებითა და სხვა საყოფაცხოვრებო ნივთებით. ღვთისნიერი ადამიანიც ბევრი აღმოჩნდა, მახსოვს, როგორ მოდიოდნენ  ჩვენთან და მოჰქონდათ საჭირო ნივთები, რომლებიც იმ მომენტისთვის ჩვენთვის მეტად გამოსადეგი და აუცილებელი იყო. ზოგიერთი მათგანი კარდაკარ დადიოდა, აგროვებდა ტანსაცმელს, სათამაშოებს, წიგნებს, სხვადასხვა საყოფაცხოვრებო ნივთებს და შემდეგ დევნილი მოსახლეობისთვის მიჰქონდა საავადმყოფოებში, საბავშვო ბაღებში, სკოლებსა თუ სასტუმროებში.

ეს ყველაფერი ხდებოდა ჩვენთან და რჩებოდა იმ კედლებს შიგნით, სადაც იმ დროს ჩვენ ვცხოვრობდით, გარეთ კი სულ სხვა რეალობა გვხვდებოდა. „ჩამოვიდნენ და ჩვენს კისერზე უნდათ ცხოვრება“, „ესენი ვინ არიან, რას ჩამოეთრნენ“, „ახლა ყველაფერი უფასოდ ენდომებათ“ და ა.შ. მათ, ანუ არადევნილი მოსახლეობის ხარჯზე რომ უნდა გვეცხოვრა, ეს ფრაზა პირველად ბანკში მოვისმინე, როდესაც მოხუცი ქალები პენსიის ასაღებად რიგში იდგენენ და დროის გაყვანის მიზნით დევნილებზე, როგორც ტვირთზე, ისე საუბრობდნენ. შემდეგ იგივე გრძელდებოდა სხვა საზოგადოებრივ თავშეყრის ადგილებშიც.

 მართალია, საზოგადოების დამოკიდებულება მეტად გასაკვირი აღმოჩნდა, მაგრამ შემდეგ ეჩვევი და ხვდები, რომ პრობლემა მათშია. ადამიანი ხომ ბუნებით ეგოისტია და იქამდე, ვიდრე პრობლემა უშუალოდ მას არ შეეხება, ვერ აღიქვამს ან არ უნდა, გაიაზროს, რომ ქვეყნის  პრობლემა მისი სადარდებელიც არის, რომ „ძალა ერთობაშია“.  მაშინ ის მწყინდა, რომ იმ მოწყვლად ჯგუფს, რომლის წევრი მეც ვიყავი, აუგად მოიხსენიებდნენ, მაგრამ ახლა ის მწყინს, რომ ეს არის ჩვენი საზოგადოების სახე, რომ ჩვენს ერს კიდევ ბევრი ნაბიჯი აკლია გაზრდამდე.

ადამიანების მზერაც კი ცივი აღმოჩნდა, როდესაც ჩვენს ისტორიას ისმენდნენ, არც ბავშვები იჩენდნენ განსაკუთრებულ დამოკიდებულებას, არ ვიცი მშობლების გადაწყვეტილება იყო ეს თუ მათი სურვილი, მაგრამ ბევრი მათგანი ჩვენთან ურთიერთობას გაურბოდა, მაშინ უბრალოდ მეგონა, რომ ეს ომის ზეგავლენა იყო ადამიანებზე და დიდ ყურადღებასაც არ ვაქცევდი, მაგრამ დღეს იმასაც ვერ ვხვდები, რამ გამოიწვია მოსახლეობაში ეს დამოკიდებულება თუ გავითვალისწინებთ იმას, რომ ჩვენ უბრალოდ ვიყავით ადამიანები, რომლებმაც დაკარგეს საკუთარი ტერიტორიები და ახლა ცდილობდნენ ფეხზე მყარად დადგომას და ცხოვრების გაგრძელებას.

საზოგადოების ნაწილმა უკეთ გაიაზრა რა რთულია, როდესაც ოკუპანტი რუსეთი ცდილობს საკუთარი სახლიდან გამოგაძევოს და შენს საკუთარ ქვეყანაშივე გაქციოს დევნილად, ნაწილისთვის კი  ჩვეულებრივი მოვლენა აღმოჩნდა. ეს ალბათ იმიტომ, რომ არცერთხელ არ წარმოუდგენიათ საკუთარი თავი, ოჯახები ან ახლობლები ჩვენს ადგილას, ჩვენს მდგომარეობაში.
საბედნიეროდ ამ ეტაპმაც გაიარა, უკვე რეალობას შეგუებულები მივხვდით ერთ რამეს, რომ არავის არ უნდა ელოდო იმის იმედით, რომ მოვა და დახმარების ხელს გამოგიწვდის, ეს ლოდინი შეიძლება ძალიან დიდ ხანს გაგრძელდეს, ამიტომ მოვიკრიბეთ ძალები და გავაგრძელეთ ბრძოლა სიცოცხლისთვის იმ ადამიანებთან ერთად,  რომლებმაც ჩვენს უარყოფას ჩვენთან ერთად ყოფნა ამჯობინეს.

ზოგჯერ ჩენი ცხოვრების რაღაც ეტაპებზე გვიწევს თვალი გავუსწოროთ მწარე რეალობას, გადავლახოთ დაბრკოლებები, ვისწავლოთ ფეხზე მყარად დგომა და ყველაფრის ახალი ეტაპიდან დაწყება, მაგრამ ამ ყველაფერში ერთმანეთის თანადგომა და დახმარება გვჭირდება. გვჭირდება გავიზიაროთ ერთმანეთის ტკივილი და ერთადვე ვებრძოლოთ უსამართლობას, სწორედ ამ ყველაფრის მიღწევის შემდეგ ერქმევა ქართველ ერს ერთიანი ერი, რადგან ჩვენ პირველ რიგში ერთმანეთის თანადგომა გვჭირდება.

ბლოგპოსტები

პოლიტიკა - მხოლოდ პარლამენტარების საქმე

ავტორი: თამთა მელიქიძე

ადამიანები იმდენად დაკავებულები ვართ ჩვენი პრობლემებით, რომ დრო არ გვრჩება დავფიქრდეთ ისეთ საკითხებზე როგორიცაა დემოკრატია, ადამიანის უფლებები ან კონსტიტუცია. თუმცა რა საჭიროა ამაზე ზედმეტი ფიქრი, როცა გვყავს პოლიტიკოსები, მათ ხომ ჩვენ „ვქირაობთ“ რათა მსგავს საკითხებზე იფიქრონ. სწორედ ამგვარი მიდგომისა და გულგრილი დამოკიდებულების გამოა ქვეყანაში უამრავი პრობლემა, რადგან ჩვენ მაგივრად აზროვნება, ფიქრი სხვა ადამიანებს არ უნდა ვანდოთ.

პოლიტიკა და სახელმწიფოს მართვა მხოლოდ პარლამენტარების პრეროგატივა არ არის. თითოეული მოქალაქე ჩართული უნდა იყოს ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებში, ვინაიდან მოქალაქეობა მხოლოდ უფლება არ არის, პირველ რიგში იგი არის მოვალეობა, პასუხისმგებლობა სხვა თანამოქალაქეებისა და სახელმწიფოს წინაშე, რაც გულისხმობს, რომ სულ მცირე, უნდა ინტერესდებოდე მაინც შენ ქვეყანაში არსებული ვითარებით. არაა აუცილებელი იყო პოლიტიკოსი რომ გაეცნო ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებს, როგორც სამწუხაროდ დღევანდელ რეალობაში ხდება.

არჩევნები და კონსტიტუციაში მიმდინარე ცვლილებები რაღაც განყენებულ, „მხოლოდ რჩეულთა“ ხვედრი არ არის და ყველა ჩვენგანს ეხება, გვინდა ეს თუ არა. ვინაიდან ვართ საქართველოს მოქალაქეები, ჩვენი ვალია დავემორჩილოთ მის კანონმდებლობას შესაბამისად,  კონსტიტუციითაც უნდა დავინტერესდეთ, რადგანაც იგი უზენაესი, კანონთა კანონია,  რომელსაც ვემორჩილებით და რომლის მიხედვითაც ვცხოვრობთ, იმისდა მიუხედავად გააზრებული გვაქვს თუ არა ეს. თუმცა, ადამიანთა ქცევა ყოველთვის ლოგიკური როდია. ფაქტია, მხოლოდ მაშინ გვახსენდება ჩვენი უფლებები, როდესაც მას ან ზღუდავენ ან რაიმე საფრთხე ემუქრება. მანამდე, კი ვიცით რომ არსებობს „რაღაც“ კონსტიტუცია და იქ წერია „რაღაც“ ჩვენი უფლებების შესახებ, რა ჩანაწერია, ამით არ ვინტერესდებით, რადგან ეს იურისტების „საქმეა“. სწორედ ასეთი მიდგომაა პრობლემა. ამას ამტკიცებს ის, რომ ბაკალავრიატ დამთავრებულ ადამიანებსაც კი კონსტიტუცია დიდი, სქელტანიანი წიგნი ჰგონიათ და როცა დაინახავენ, რომ იგი ერთი „ფარატინა“ წიგნია იმედგაცრუებულები რჩებიან. ასევე, საკონსტიტუციო ცვლილებებზე, და საერთოდ კონსტიტუციაში ცვლილებები რომ შედის, ამ ფაქტზე წარმოდგენა რომ არ აქვს მაგისტრატურის სტუდენტს, ეგეც პრობლემაა. თითქოს მხოლოდ იურისტებს ეხებოდეთ კონსტიტუციის ნორმები და ადამიანის უფლებები.

პრობლემების სათავე კი პოლიტიკური განათლების არქონაა, ამ ტერმინისაც კი ხშირად არასწორი მნიშვნელობით იგებენ და პირდაპირ პოლიტიკოსთან ან პოლიტიკასთან აკავშირებენ. პოლიტიკური განათლება კი სხვა არაფერია, თუ არა საკუთარი პოლიტიკური ინტერესების გათვითცნობიერება, ცოდნა შენს უფლებებსა და თავისუფლებებზე სახელმწიფოს მიმართ, ასევე შემხვედრ ვალდებულებებზე.

კონსტიტუცია შექმნილია არა მხოლოდ პოლიტიკოსებისთვის, არამედ საქართველოს თითოეული მოქალაქისათვის და ის ყველას თანაბრად ეხება. მასში შეტანილი ცვლილებები, რომელზეც დღეს შეიძლება წარმოდგენაც არ გვაქვს, ადრე თუ გვიან ყველა ადამიანის ცხოვრებაზე აისახება. შემდეგ კი არასწორი იქნება მხოლოდ სახელმწიფოს დავაკისროთ პასუხისმგებლობა იმ უარყოფით შედეგებზე, (თუ დადგება), რომლებამდეც შეიძლება ჩვენივე ინდიფერენტულობამ მიგვიყვანოს. სახელმწიფო ეს ვართ ჩვენ, ადამიანები, რომლებიც ვქმნით ამ სახელმწიფოს და ვცხოვრობთ მის მიერ განსაზღვრული წესებით. ასე რომ თუ გვსურს ოდნავ მაინც უკეთესი სახელმწიფოს მოქალაქეები გვერქვას, ჩვენი თავით უნდა დავიწყოთ ცვლილებები, ეს ცვლილებები კი მოიცავს მეტ სამოქალაქო აქტივიზმს და დაინტერესებას სახელმწიფოს შიდა პოლიტიკით.

 მელიქიძე თამთა

ბლოგპოსტები

სოციალური ურთიერთობების დეფიციტი

ავტორი: სალომე ელისაშვილი

ადამიანი სოციალური არსებაა. ეს თვისება მისი ბუნებიდან გამომდინარეობს. მაგრამ, დროის ცვალებადობასთან ერთად, ის უფრო თვითკმარი ხდება, საკუთარი თავით არის მოცული და გარშემომყოფებით აღარ ინტერესდება.

ბლოგპოსტები

პოპულისტური საარჩევნო დაპირებები

ავტორი: დავით მჟავანაძე

მას შემდეგ რაც საქართველოს ისტორიაში დაიწყო პარტიული წარმონაქმნების ჩამოყალიბება,  პოპულიზმი იყო  პარტიების თვითდამკვიდრებისა და საზოგადოების კეთილგანწყობის მოპოვების საშუალება. მას შემდეგ თითქმის 100 წელი გავიდა და პოპულიზმი არ კარგავს თავის აქტუალობას. ჩვენ ყოველდღიურად ვუყურებთ ბევრ პოლიტიკოსს, პარტიას, რომელიც ახერხებს ამ პოპულისტური მიდგომებით  ხალხის მასებში გავლენის მოპოვებას. თუკი უახლოეს წარსულს გადავხედავთ, მრავლად აღმოვაჩენთ დღეს მოქმედი პოლიტიკური პარტიების (ხელისუფლებაში მყოფისაც) გაცემულ პოპულისტურ დაპირებებს იქნება ე.წ უფასო ფული, იპოთეკური სესხის დაფარვა, მილიონობით ლარის ჩარიცხვა თითოეული სოფლისთვის, ყოფილი მმართველი პარტიის წევრების საჯაროდ გასამართლება, რომელიც კანონით დაუშვებელია და ა.შ.

პოპულიზმი არც დამდეგი, ადგილობრივი არჩევნებისთვის არ კარგავს აქტუალურობას, განსაკუთრებით კი დედაქალის მერობის კანდიდატებში. სატელევიზიო თუ სხვა სახის საარჩევნო პოლიტიკურ რეკლამებში ჩვენ შეგვიძლია თვალი მოვკრათ სხვადასხვა მერობის კანდიდატთა იმგვარ დაპირებებს, რომელთა შესრულების არანაირი რესურსი, მერს არ აქვს. არის სხვა შემთხვევბიც, როცა მერს შეუძლია შეასრულოს პოპულისტური დაპირებები, თუმცა გზა, რომელსაც პრობლემის მოსაგვარებლად დაისახა, რეალურად უშედეგოა. ის უბრალოდ გათვლილია საზოგადოების გარკვეულ მასებზე, რომლებიც მოწყვლადნი არიან ამგვარი პოპულისტური დაპირებებით, აქვთ საარჩევნო ხმის უფლება, რაც საბოლოოდ განსაზღვრავს უკვე არჩევნების ბედს.

ასეთი სახის პოპულისტური დაპირებაა თუნდაც რომელიღაც მედიკამენტის საბაზრო ღირებულების გაიაფება, რომელიც საერთოდაც არ შედის მერის კომპეტენციაში, თუმცა იცის რა რომ ეს კონკრეტული დასახელების წამალი და მედიკამენტების სიძვირე სერიოზული პრობლემაა ქალაქის და მთლიანად ქვეყნის მოსახლეობისთვის, იძლევა იმის დაპირებას, რისი მოგვარებაც რეალურად მას არ შეუძლია და ამით მანიპულირებს ამომრჩეველზე.

არიან კანდიდატები, რომლებიც ცდილობენ საკუთარი ან მათი გუნდის წევრების უპირატესობანი დაამტკიცონ მხოლოდ და მხოლოდ იმითი, რომ ისინი 4, 5 თაობის ვაკელები არიან და თურმე ესაა იდეალური საფუძველი იმისა, თუ რატომ იქნებიან ისინი კარგი მერები, გამგებლები ან საკრებულოს წევრები.

პოპულიზმის სხვა ხარისხია, როდესაც კანდიდატს პროგრამა არ აქვს და  უშუალოდ ტელედებატების დროს იგონებს ისეთ ოქროს იდეებს, როგორებიცაა ქალაქის გზისპირა შენობების პირველი სართულების აღწერა და იქ საფეხმავლო ტროტუარების განთავსებაა. ერთ-ერთი კანდიდატი კი, დაფიქრდა რა, რომ ამომრჩეველთა ძირითადი ნაწილი პენსიონერი მოსახლეობაა, მათი გულის საამებლად ათობით ლარის მომატებას ჰპირდება ქალაქის მოსახლეობას. არადა, რეალურად ეს სულაც არ არის გამოსავალი არც პენსიონერთა მდგოამრეობას გასაუმჯობესებლად და გრძელვადიან პერსპექტივაშიც ამგვარ ფულად დახმარებებს არანაირი დადებითი ეკონომიკური ეფექტი არ აქვს და საბოლოოდ აღმოჩნდება, რომ ეს გაფლანგული ფულია. თუმცა მხოლოდ პენსიაზე დანამატს ვინ დაეძებს, იმდენი რამის „ვაუჩერიზაციას“ აპირებენ, მგონი სათვალავი აერიათ და ალბათ ამ პროგრამის შესრულების შემთხვევაში მხოლოდ სუნთქვა თუ დარჩება ქალაქში ისეთი, რასაც ვაუჩერი არ დასჭირდება.

დანარჩენი მერობის კანდიდატებიდან ზოგიც ტრაქტორისტებს ეჩხუბება ნუ ააშენე კორპუსიო და რაც შეუძლია ხმამაღლა უღრიალებს ამას, აქაოდა და კამერები მიღებენო. თითქოს სულ ტრაქტორისტის ნებაზე იყოს დამოკიდებული სად რა აშენდება, ან კიდევ ამ ავადსახსენებელი სითი პარკის მოცილების მეტად ორიგინალურ მეთოდს გვთავაზობს, დასაჯარიმებლად მოსულ „სითი პარკის“ თანამშრომელს თურმე მანქანა არ უნდა გავატანოთ და კინწისკვრით გავაგდოთ ჩვენი სიახლოვიდან.

მმართველი პარტიის კანდიდატის წინადადებების 80- 90% იმაზე ლაპარაკს შეეხება თუ რა ტრადიციები დაგვიტოვა ჩვენმა წინაპრებმა, რომ ჩვენს შვილებს უნდა მოვუაროთ და ჩვენს დედა ბუნებას გავუფრთხილდეთ,  ახალ მეთოდსაც მიაგნო, ყველა იმ პროექტს, რომელიც ქალაქში ან ქვეყანაში გაკეთებულა იქნება ეს სკოლის მოსწავლეებისთვის წიგნების დარიგება, მეტროსადგურების აშენება თუ სხვა, რაც რეალურად სხვადასხვა სამინისტროების მიერ შესრულდა და ქალაქის მერიას ან მერს ამასთან კავშირი არ აქვს, უცებ თვითონ მიიწერს ან მოქმედ მერს მიაწერს.

ამგვარად პოპულიზმი ისევ და ისევ განაგრძობს არსებობას ქართულ პოლიტიკურ სივრცეში და სამწუხაროდ საკმაოდ მნიშვნელოვანი ადგილიც უკავია მას. როდემდე უნდა გაგრძელდეს და აქვს თუ არა ამ ყველაფერს დასასრული, ამაზე ცალსახა პასუხი არ არსებოს, რადგან არამხოლოდ საქართველოში, არამედ მთელ მსოფლიოში ეს მნიშვნელოვანი პრობლემაა. მაგრამ თუ კი გავითვალიწინებთ იმას, რომ პოპულიზმით მოწყვლადნი არიან ისეთი ადამიანები, რომლებიც არ არიან ჩახედულნი სახელმწიფო საკითხებში, აქვთ მკვეთრად სუბიექტური დამოკიდებულებები მთელ რიგ საკითხებზე და შორს არიან მოვლენების ლოგიკური განსჯისგან, ალბათ პოპულიზმის როლი ქართულ პოლიტიკაში შემცირდება მაშინ, როცა ასეთი ტიპის  ამომრჩეველზე მომუშავე პოლიტიკოსები და პოლიტიკური პარტიები საბოლოოდ გამარგინალიზდებიან და ყველასთვის ცალსახა იქნება, რომ ისინი რეალურად ვერაფერს და არაფერს შეცვლიან და საჭიროა მათი პოლიტიკურ სანაგვეზე მოსროლა, რათა მათი ადგილი დაიკავოს სხვა ადამიანებმა და ჯგუფებმა, რომელთაც ექნებათ რეალურად განხორციელებადი გეგმები ქვეყანაში არსებულ მთელი რიგი პრობლემების მოსაგვარებლად.

ბლოგპოსტები

The Unheard Me Too's: Your silence is valid

If you saw the “Me Too” trend recently and didn’t feel ready to say the same, this is for you.

TL;DR you are not worthless, you are not ugly, you are not unable to love or be loved.

703 more words
Blogposts

„გადაგვჭამენ უცხოელები“ ანუ ქსენოფობია სოციალურ მედიაში

ავტორი: ეკატერინე ჯანიაშვილი

ქსენოფობია თავისი კლასიკური გაგებით უცხოელთა მიმართ სიძულვილს და გარკვეული ერის წარმომადგენლების შიშს ნიშნავს, რომ მათ იდენტობას საფრთხე შეექმნება. უფრო მარტივად, ჩვენთან ეს ცნება ამ ფრაზაში გამოიხატება – „ქართველობას გვართმევენ, ხალხო“.  საკმაოდ უცნაურ დამოკიდებულებაშიც, რომ ხანძრების გაჩენის მიზეზი უცხოელების ჩვენს ქვეყანაში შემოშვებაა, გაუთავებელ „კიბერ ომებსა“ და აღშფოთებებში, რომ რაღაც ძალიან შემოგვეჩვივნენ ეს ირანელ-თურქ-ინდოელ-ჩინელები და ჩვენს მანდილოსნებს თავგზას უბნევენ. ჰო, ასეთი ფრაზები ხშირად გვესმის და ვხედავთ, თუმცა არ ვფიქრობთ, თუ რა შედეგამდე შეიძლება მიგვიყვანოს.

ქსენოფობიის გამავრცელებელი ხშირ შემთხვევაში სოციალური ქსელებია. ალბათ, ქართველი ახალგაზრდობის უდიდესი ნაწილი იყო ჩართული რამდენიმე ხნის წინ გამართულ ე.წ. „მიმების ომში“, რომლის დროსაც ქართული და თურქული „Facebook“ გვერდები ერთმანეთს ეჯიბრებოდნენ, რომელი უფრო სარკასტულ კოლაჟს გააკეთებდა ერთმანეთის ისტორიის, ასე რომ ვთქვათ, სამარცხვინო დეტალებზე. ქართველები მთელი მონდომებით ვქმნიდით „მიმებს“ დიდგორის ბრძოლაზე, ხოლო თურქების მთავარი შემოტევის წერტილი ჩვენი და რუსეთის ურთიერთობა იყო. თავიდან ამ „ბრძოლას“ ყველა ხუმრობით უყურებდა, თუმცა, ბოლოს ვითარება ისე გამწვავდა, რომ სხვა ქვეყნების წარმომადგენლებიც კი ჩავრთეთ ფრონტზე და ერთად ვიბრძოდით ერის ღირსების შელახვის წინააღმდეგ. საბოლოოდ, „ცივი ომის“ კიბერ ვარიანტი ჩვენი გამარჯვებით დასრულდა, თუმცა დაგვრჩა საკმაოდ ცუდი შედეგი – ადამიანებმა ხუმრობა ძალიან ახლოს მიიტანეს გულთან და ქვეცნობიერში „თურქოფობია“ კიდევ უფრო გამწვავდა, რაც აგრესიულ კომენტარებსა და შეხედულებებში გამომჟღავნდა. ასეთ, ერთი შეხედვით უწყინარ, სასაცილო თამაშს შეუძლია ხალხში ქსენოფობიური შეხედულებების გაღვივება.

რაც შეეხება სოციალურ მედიას-სიტუაცია არც აქაა სამააყო. თითქმის ყოველდღე ვხვდებით ახალ ამბებს, რომლებშიც მაქსიმალურადაა ხაზგასმული და წარმოჩენილი ამა თუ იმ დანაშაულის ჩამდენთა ეროვნება. ჟურნალისტმა არ უნდა წარმოაჩინოს ეროვნული მიკუთვნებულობა იმ შემთხვევათა გარდა, რომლის დროსაც ეს აუცილებელია. ამ ტიპის ახალ ამბებში კი, თითქოს, განზრახაა წინა პლანზე წამოწეული ეს ელემენტი. კრიმინალურ შემთხვევებზე ეროვნების ხაზგასმისას ამ ერების მიმართ ჩნდება ქსენოფობიური, სტერეოტიპული დამოკიდებულება, რადგან იქმნება შთაბეჭდილება, რომ თითქოს მთელი ერი ასეთი ცუდია და სწორედ უცხოელების ჩამოსვლის გამო იზრდება დანაშაულთა რიცხვი. ამის გამო ადამიანები ფიქრობენ, რომ უკეთესი იქნება, თუ ტურისტებისა თუ მიგრანტებისგან იზოლირებული ვიქნებით, რაც რადიკალურ შეხედულებებსაც აქეზებს და ერს ნაციონალისტური ფუნდამენტალიზმის საფრთხეში აგდებს. არ იქნება უსაფუძვლო, თუ ვიტყვით, რომ სწორედ ასეთი მცდარი წარმოდგენების შედეგი იყო ჩვენი მხრიდან იმ ინდოელი ქალის მიმართ აგრესია, რომელსაც აეროპორტში დამამცირებლად მოეპყრნენ. იმის ნაცვლად, რომ ჩაღრმავებოდნენ მისი უკმაყოფილების მიზეზებს და პრობლემა აეროპორტის მომსახურებაში ეძებნათ, კომენტარებში მსგავს ფრაზებს წავაწყდებით: „ეგრე ყველა უნდა გაყარო… ამათ ნამყოფ აუდიტორიაში ვერ შეხვალ…“

სოციალური ქსელების უდიდესი პრობლემა იარლიყების შექმნაცაა. მაგალითად, სტერეოტიპი, რომ ჰომოსექსუალი ადამიანი აუცილებლად ევროპელია და მსგავს მასალებზე დართული ფრაზა „აჰა, თქვენი ევროპაც“, შესაბამისად, ამართლებს. ამ შემთხვევაში საქმე შეიძლება ყალბ ინფორმაციასთანაც გვქონდეს, ფოტოზე გამოსახული ადამიანი საერთოდ არ იყოს ევროპელი ან კადრი კონტექსტიდან ამოგლეჯილი იყოს. თუმცა, ბევრი ჩვენგანი გარემოებებზე საერთოდ არ ფიქრობს, ხედავს ერთი შეხედვით, ნამდვილ ფაქტს და გონებაში უარყოფითი დამოკიდებულება უვითარდება.

სოციალურ მედიასა თუ ქსელებში მსგავს მოვლენებს, ალბათ, მომავალშიც ძალიან ხშირად წავაწყდებით, ადამიანებს ისევ ჩამოუყალიბდებათ სტერეოტიპები, რადიკალური დამოკიდებულებები ქვეყნის ვიზიტორების მიმართ და იფიქრებენ, რომ ამით საკუთარ ერს იცავენ. არადა,  პატრიოტიზმი ხომ სულაც არ ებრძვის ტოლერანტობას და არ ანიჭებს რომელიმე ერს უპირატესობას.

ბლოგპოსტები

No Dress Rehearsal

“I scored a gig as the lead singer with a school band … not necessarily for my singing ability but rather for my sheer memory power. 924 more words

Blogposts