Tags » Books And Reviews

The Fault in our Stars quotes

The Fault in our Stars has quotes woven in between the pages very frequently. Each quote is very powerful and they are really memorable. I decided that I would list some of them because I think we should all have the pleasure of reading them. 218 more words

Books And Reviews

My epilogue for the Fault in Our Stars

The Fault in Our Stars is one of my favourite book/films. I felt like there was more to the story so I decided to write and epilogue. 443 more words

Books And Reviews

Review - All the Bright Places by Jennifer Niven

All the Bright Places is about two unlikely friends, Violet Markey and Theodore Finch. They meet on the ledge of a bell tower where they are both about to take their own lives. 177 more words

Books And Reviews

ජීවිතය ගැන අර්ථකතන තුනක් ලබා දෙන නවකතාවක්.

මහළු ග‍්‍රින්ගෝවරයා සුදු අසෙකු පිට නැඟී දේශ සීමාව පසු කරමින් මෙක්සිකෝවට පැමිණෙමින් සිටියේ ය. ගිනි දැල් බුරා හැලෙන පාලමක් මතින් යමින් සිටි බවක් ඔහු දුටුවේ සිහිනයෙන් වගේ ය. එහෙත් කතුවරයා අපට පවසන්නේ ඔහු සිටින්නේ සිහින දකිමින් නොවේය කියා ය. කතාව කියවා අවසන් කළ පසු අපට හැෙඟන්නේ ඒ ගිනි ගත් පාලම මදින් ගිය ඒ ගමන ඉදිරියේදී ඔහු මුහුණ පෑමට නියමිතව තිබූ ජීවිත ඉරණමේ සංක්ෂිප්ත එමෙන්ම සංකේතාත්මක ප‍්‍රකාශනයක්ය කියා ය. The Old Gringo මෙක්සිකානු ලේඛක එමෙන්ම ලතින් ඇමරිකානු දේශපාලනය පිළිබඳ විමර්ශකයෙකු ද වන කාලෝස් ෆුඑන්තෙස්ගේ කැපී පෙනෙන නවකතාවක් ලෙසින් ගැනෙ යි. 2007 වර්ෂයේදී මෙය ”ග‍්‍රින්ගෝ මහල්ලා” නමින් පසන් කොඩිකාර විසින් සිංහලට පරිවර්තනය කරන ලදුව විදර්ශන ප‍්‍රකාශනයක් ලෙසින් සිංහල සාහිත්‍යය ක්ෂේත‍්‍රයට එකතු විය. ෆුඑන්තෙස් ශූර නවකතාකරුවෙකි. ඒ ගැන විවාදයක් නැත. හුදු කතාවකට එහා ගිය සමාජීය සහ මානවීය විශ්ලේෂනයක් එමගින් ඉදිරිපත් කරන ආකාරයම ඊට කදිම නිදසුනකි. ඒ නිසාම මේ කෘතිය සාමාන්‍ය වැටහෙන නුවණක් ඇති පෘඨකයෙකුට එහා ගිය සියුම් නිරීක්ෂණයක් ඇති පාඨකයෙකුවද ඉල්ලා සිටි යි.

”ග‍්‍රින්ගෝ නාකියා මෙක්සිකෝවට ආවේ මැරෙන්න” මතු පිටින් බැලූ විට මේ ප‍්‍රකාශයෙන් අපට වැටහෙන්නේ පුද්ගල චරිතයක් වශයෙන් මහල්ලාගේ ඉරණමය. එහෙත් ඊට වඩා සියුම් තත්වයක් එතැන තිබේ. ඒ වනාහි ග‍්‍රින්ගෝ මහල්ලාගේ ජීවිතය පුරා කැකෑරෙන පශ්චාත්තාපය යි. තවද ඔහුට කීමට කතාවක් තිබේය යන්න මෙහි මතුපිටින් දැකිය හැකි භාවාර්ථය යි. එහෙත් එහි යටි පෙල තුළ අප දකින්නේ ඔහුට පාපොච්චාරණය කිරීමට පීවිත අත්දැකීමක් ඇතැයි යන හ\ුණා ගැනීම යි.

”මරණය යනු ස්වභාව දහමේ ශුන්‍ය වී යාමට වැඩි දෙයක් නොවන බව කාන්තාරය ඔහුට කීවේය. ජීවිතය දඩයමේ රීතිය යි. එහි ව්‍යතිරේඛ නොවේ. මළ ලෙස පෙනී යන කාන්තාරය පවා මනුෂ්‍ය පැවැත්මේ රීතීන් හට ගැන් වූ, දික් ගැස්සූ, අනුකරණය කළ ජීවිතයේ නිමේෂ ලෝකයක් සඟවාගෙන සිටියේ ය. ඔහුට එය අවශ්‍ය වී නම් එවිට පවා කිසිවෙකුගේ අණ කිරීමකින් තොරව තමන්ගේ කැමැත්තෙන් ඔහු පැමිණ සිටි නිසරු භාවයේ අනුලංඝනීයත්වයෙන් නිදහස් වීමට ඔහුට නොහැකි විය.” මහල්ලා තමන් අපේක්ෂා කරමින් සිටි මරණය නම් සංසිද්ධියේ පසුබිම කෘතියේ විස්තර කෙරෙන්නේ ඒ ආකාරයට ය.

නවකතාවට පසුබිම් වෙන්නේ විසිවන සියවසේ මුල් කාලයේදී මෙක්සිකෝවේ හටගත් විප්ලවය යි. මේ සම්බන්ධයෙන් මනා විස්තරයක් එවාන් එස් කොනෙල් ’ලොස් ඇන්ජලීස් ටයිම්ස්’ පුවත්පතට ලියා ඇති අතර සිංහල පරිවර්තකයා එහි අවශ්‍යම කොටසක් මෙසේ පරිවර්තනය කොට තිබේ.

”කීර්තිමත් ඇමරිකානු ලේඛකයා, සොල්දාදුවා සහ පුවත්පත් කලාවේදියා ඇම්බ්‍රොස් බියර්සෙ විසිවන සියවසේ මුල් අවුරුදුවල එහි සිවිල් යුද්ධය කාලයේදී මෙක්සිකෝවෙහි අභිරහස් ලෙස අතුරුදහන් වේ. මෙම විශිෂ්ට නවකතාව තුළ පැන්චො විලාගේ භට කණ්ඩායම් අතර බියර්සෙන්ගේ ඉරණම පරිකල්පනය කරන කාලොස් ෆුුඑන්තෙස් සංස්කෘතීන් දෙක අතර ශෝකාත්මක ගැටුම බියර්සෙ, හැරියට් වින්ස්ලෝ නැමැති තරුණ ඇමරිකානු කාන්තාව සහ විලාගේ ජෙනරාල්වරයෙකු වන තොමාස් අරොයො අතර හට ගන්නා උද්වේගකර තුන්කොන් සම්බන්ධතාවය තුළ නිරූපණය කරයි.”

ඉහතින් කියැවුණු තරුණ ඇමරිකානු කාන්තාවගේ (ඇගේ වයස ඒ වන විට අවුරුදු 31 කි* සමාජ පසුබිම පාඨකයා දැන සිටිය යුත්තක් වන හෙයින් අවස්ථෝචිතව එය වරින් වර ඉදිරිපත් කෙරෙනු ඇත. අනිත් දෙදෙනා සම්බන්ධයෙන්ද එය එසේම ය. නෙසේ වුව හැරියට් වින්ස්ලෝ ගත් කළ ඇය ”බොහෝ සෙයින් සිහින මැවු ගැහැණියක වූවා ය. ඇයගේ සිත ඇයගේ සිහින වලින් වෙනස් නොවී නම් දෙකම ක්ෂණිකව ඇති වී නැති වී යන සුලූ බව පිලිගැනීමට ඇයට හැකි විය…..කෙනෙකුගේ සිත නිමේෂයකට අයත් යම් දෙයක් නොවේ. එය දෙවියන් වහන්සේට අයත් දෙයකි. එය සදාතනික ය.”
මේ අතර වොෂින්ටනයේ විසු ඇය මෙක්සිකෝව බලා යෑමට ගත් තීරණය පුදුම සහගත ඇතැම් විට විකාරරූපි අදහසක් ලෙසින් විවේචනයට ලක් වුණත් ඇය මෙක්සිකෝවට ගියාය. ඒ ගමනද අර සිහින වලටම අදාල ය. වොෂින්ටනය සහ මෙක්සිකෝව අතරමඟදී ඇය, වොෂින්ටන් නුවර තිබුණේ ගිම්හානයේ, වුණත් මෙක්සිකෝවේ තිබුණේ ආලෝකය බව සිතුවා ය. මතකය සහ අනාගතය ගැන සිහින අතර තමන්ගේ කල්පනා ලෝකය තුළ ඇය සිර වී සිටියා ය. එම ආලෝකයන් දෙකම අවට පරිසරය නිර්වස්ත‍්‍ර කලේය. එහි උද්දහනය යට නග්න වූ භූ දර්ශනයක් ඉතුරු කිරීමට මෙක්සිකානු සූර්යයාට හැකි විය. ……විටෙක ඇය තමාගෙන්ම මෙසේ ඇසුවා ය. ’කවදද මං වැඩියෙන්ම සතුටෙන් හිටියෙ ?”

මිරුන්ඩා නම් ප‍්‍රභූ පවුලක නින්දගමක් වයෙන් පවැති ප‍්‍රදේශයක් පාදක කරගත් විප්ලවයේ පසුබිම ජනරාල් තොමාස් අරොයො මෙක්සිකෝවට පැමිණි හැරියට හමුවේ විස්තර කලේ මෙසේ ය.

’’එම හිමිකරුවන් (මිරැුන්ඩා පවුල* පැමිණි විට නීරස තත්වයට පත් ඔවුන් කොන්යැක් පානය කලේය. නාඹර ගොනුන් දමා ගොන් පොර තරග පැවැත්වී ය. ඔවුන්ගේ ඉතා සුළු වූ බෝංචි, කැළෑ සලාද, සිහින් තිරිඟු පලදාවන්ට නැමී ගෙන සිටි ගොවි කම්කරුවන්ව බියපත් කරමින් ඔවුන් සකස් කළ වගා බිම් ඔස්සේ අසුන් පිට පිම්ේ ගියේය. ඔවුන් මන්නා පිහියක පිටිතලයෙන් බොහෝ සෙයින් දුර්වල පිරිමින්ගේ පිටවල්වලට තැලී ය. ඔවුන් බොහා් සෙයින් දුර්වල ගැහැණුන්ව තොණ්ඩුවල හසු කරගෙන හැසියෙන්ඩා (ඒ ප‍්‍රදේශයේ නම* ඉස්තාලවල ¥ෂණය කළ අතර තරුණ මහත්වරුන්ගේ මෑණිවරු ෂිහුවහුවා මෑණිවරුන්ගේ ලතෝනි තමන්ට නෑසුණාක් මෙන් සිටියහ. තරුණ මහත්වරුන්ගේ පියවරු පුස්තකාල කාමරයෙහි කොන්යැක් පානය කරමින් මෙසේ පැවසූහ. ‘’ඒගොල්ලෝ තරුණ යි. මේක තමයි තරුණ සල්ලාලකමේ වයස. දැන් එහෙම වෙන එක පස්සෙ එහෙම වෙනවට වඩා හොඳයි. ඒගොල්ලො තැන්පත් වේවි. අපිත් එහෙමනෙ.”

ඉන් පසුව ජෙනරාල් අරොයො කීවේ තමන් ඒ අතීතය සුන්බුන් කළ බව ය. ඒ ආකාරයට ඒ අතීතයේ බොහොමයක් ගොඩනැඟිලි බිමට සමතලා වී තිබිණි. ඒත් ඒ සුන්බුන් අතර බෝල්රූම් ශාලාව පමණක් ඉතිරි වී තිබිණි. එය අරුම සහගත තත්වයක් නොවේ දැයි එක්වනම ඔබට සිතෙන්නට පුළුවන. ඒ ගැන ඔහු පැහැදිලි කලේ මහළු ග‍්‍රින්ගෝවරයාට ය.

”ඒගොල්ලෝ මීට කළින් කවදාවත් ඒගොල්ලන්ගෙ සම්පූර්ණ ඇඟවල් දැකල නෑ. ඒගොල්ලන්ගෙ ඇඟවල් ඒගොල්ලන්ගෙ හිතළුවට හරි ගඟක පේන කැඩුණු ඡුායාවකට හරි වැඩි දෙයක් කියල ඒගොල්ලො දැනගෙන හිටියෙ නෑ. දැන් ඒගොල්ලො දන්නවා.” එය එසේ වන්නේ බේල්රූම් ශාලාව තුළ විශාල කැඩපත් සවි කොට තිබීම නිසා ය. මේ ජනරාල්වරයා ස්වදේශික තරුණ ගැහැණියක හා සංසර්ගයේ ටයදුණු මිරැුන්ඩා පවුලේ සල්ලාල පුත‍්‍රයෙකුට දාව උපන් අවජාතක පුත‍්‍රයෙකි. ඔහුගේ නිරන්තර කණගාටුව රැුඳී පවතින්නේ ඒ පවුලේ උරුමයට තමන් පිටස්තරයෙකු වීම ගැන ය. ඔහු ග‍්‍රින්ගො මහල්ලාට බොහෝ සෙයින් පරණ වී ගිය ඔප්පු තිරප්පු පෙන්වන කෑෑදරකම ඒ බව මොනවට සනාථ කරයි. ඩෙනිස් ට‍්‍රැබොලෙ නම් විචාරකයා පවසන ආකාරයට ”ෆුඑන්තෙස් මෙක්සිකානු විප්ලවය දෘෂ්ඨි මායාවක් පමණක් යැයි අවබෝධ කරගන්නේ” මෙවැනි අවස්ථා සිද්ධි පාදක කර ගනිමින් යැයි සිතේ.

කෙසේ වුව සිය උත්පත්ති කතාව ඔහු සෘජුවම පවසන්නේ හැරියට් හට ය.

”මම කවුරු හරි මිනිහෙක්ගේ සල්ලාලකම් වලින් ඉපදුණු පුතෙක්. අහම්බෙන් ආපු විපත්තියකින් ආපු පුතෙක්.”

ඒත් සමගම ඔහු සිය මව ගැනද කතා කරයි.

”එයා එතකොට තරුණ කෙල්ලක්. එයාට ස්වාමි පුරුශයෙක් හිටියෙ නෑ. එයාව ආරක්ෂා කරන්න කවුරුවත් හිටියෙ නෑ. මම ඉපදුණේ එයාව ආරක්ෂා කරන්න.”ඒ ආකාරයට ගත් කල ඔහුගේ විප්ලවීය ක‍්‍රියාකාරීත්වය පසුබිමේ තිබුණේ පැහැදිලි වශයෙන්ම සමාජ වෛරය කි. අනිත් අතට මේ දේවල් ඔහු තමන්ට කියන්නේ වෙනත් කිසිවෙකුට ඒවා නොකී පසුබිමකය යන කරුණද ඇය දැන සිටියා ය. (පසුව ඇය කෝපාන්විත ඒ තරමටම බිය මුසු විප්ලවවාදියාට ආදරය කරන තැනටම සමීප වන්නේද එයත් ප‍්‍රධාන හේතුවක් කර ගනිමිනි.*

අනිත් අතට හැරියට් වින්ස්ලෝටද කීමට කතාවක් තිබිණි. ඒ සිය ජීවිතයේ හිස් වීම ගැන ය. ඇයට සිටියේ මව පමණි. සිය පියා කියුබාවට ගොස් නැති වුණා යැයි ඇය කියයි. ඒ නැතිවීම කුමන ආකාරයේ නැති වීමක්ද යන්න කෘතිය කියවීමෙන් අවබෝධ කර ගැනීමට පුළුවන. කෙසේ වෙතත් ඒ ආකාරයට ඔවුන්ගේ ජීවිත හිස් වීමට ඒ පීතෘ වියෝව බලපායි. ”නිව්යෝර්ක්හි ධනවත් ලෙස ඇති දැඩි වීමට තිබූ එහෙත් ඒ වෙනුවෙන් ඇයගේ මව මෙන් කවදාවත් නොපැමිණි ආරංචි බලාපොරොත්තුවෙන් සිටීමට සිදු වූ කරුණ ගැහැණු ළමයෙකුගේ කනස්සල්ල” සැමවිටම ඇයත් සමඟ පැවැතුණු බව කතුවරයා අපට පවසයි. ඉනුත් නොනැවතී මවත් සමඟ ඇය මුහුණ පෑ ඒ පිරීහීම ඔවුන්ගේම සංවාදයකින් සංක්ෂිප්තව ප‍්‍රබල බවකින් පෙන්වා දීමටද ෆුඑන්තෙස් සමත් වෙයි.

”ඇයි අපි නිව්යෝර්ක් දාලා ආවේ?”යි ඇය සිය මවගෙන් අසයි. එතැනදී ඇය අදහස් කරන්නේ සිය පවුලේ මුල් ඇත්තේ ඒ වන විට ඔවුන් විසූ පොටෝමැක් ගඟ අසබඩ නොව හඞ්සන් ගඟ අසබඩය යන්න යි. එහෙත් සිනාසුණු මව කියා සිටියේ ඔවුන් නිව්යෝර්ක් අත්හැර ආවා නොව නිව්යෝර්ක් නගරය ඔවුන්ව අත්හල බව ය. එය තිස් එක් හැවිරිදි හැරියට් වින්ස්ලෝගේ (ඇය සිතන ආකාරයට* ජීවිතයේ හිස්වීම ගැන පවසන ප‍්‍රබල වාග් උක්තියක්ය යන්න නැවතත් කිව යුතු වේ. අය මෙක්සිකෝවට පැමිනෙන්නේ එවැනි විඳ දරා ගැනීමක් සමඟ ය. එසේ පැමිණ ඒ පාපෝච්චාරණය ඇය කරන්නේ ග‍්‍රින්ගෝ මහල්ලා හමුවේ ය.

මේ ආකාරයට ඔවුන් තිදෙනා ඔවුනොවුන් හමුවේ පාපොච්චාරණ සිදු කර ගනිති. ඒ පාපොච්චාරණ පසුබිමේ ඔවුන්ටම අනන්‍ය වු පශ්චාත්තාපයක්ද පවතී. නවකතාව කඩා නොවැටී ඉහල නඟින්නේ ඒ පශ්චාත්තාපය නම් පදනම මතිනි. එතැන් සිට එය ඉදිරියට විකාශනය වන්නේ අර කීව පාපොච්චාරණ ප‍්‍රකාශයන් ඔස්සේ ය. එහෙත් ඒ සියල්ල අවසාන විග‍්‍රහයේදී ඉතිහාසයීය සහ දේශපාලනික ආස්ථානයක පිහිට යි.

”මහල්ලා සෝපහාසාත්මක ලෙස විලිස්සී ය. ’මගේ නම අනුකම්පා විරහිත භාවයට, හැඟීම් නැතිකමට සමාන පදයක් වුණා. මං යක්ෂයාගේ ගෝලයා වුණා. යක්ෂයාව පවා මගේ ස්වාමියා හැටියට මං පිලි නොගත්ත එක, මං කොහොම වුණත් අවමන් කරනවට වඩා නරක දේකින් මං නිග‍්‍රහ කැපු දෙවියන්ව මගේ ස්වාමියා හැටියට පිලිගත්තෙ ඊටත් වඩා අඩුවෙන්. දෙවියන් වහන්සේ නිර්මාණය කරපු හැම දේකටම නිග‍්‍රහ කලා.” එසේ කී ග‍්‍රින්ගෝ මහල්ලා ඒ වන විට සිටියේ ”අතීතය ගැන සාංකාවෙනි.” තවද එතැන සිටියේ ”පේ‍්‍රමයේ සහ සිනාවේ මතකයන් තුල ගිලී යන මහල්ලෙකි.”

”මා ආදරේ කළ අයගේ වේදනාව මට දරාගන්න බැරි වුණා. විපත මගේ උරහිසට තට්ටු කලාම හැඟීම් වලට යටවෙන මොට්ටයෙක් වෙන එක ගැන තමන්වම මට දරා ගන්න මට බැරි වුණා.” ඔහුගේ ඒ ජීවිතය කෘතියෙන්ම ගත් විචිත‍්‍ර වර්ණනයකින් කිවහොත්, ”හඹා යන රාත‍්‍රී වළාවන් ඒවායෙ ප‍්‍රතිබිම්භය කාන්තාරය තුළ නිෂ්ඵල ලෙස සොයමින් අයාලේ ”ඇදී යාමක් සිදු විය. ඒ අයාලේ යෑම පශ්චාත්තාපයක් නිර්මාණය කරන්නේ ය. ඒද නිකංම නොව ඉතිහාසයීය සහ දේශපාලනික පසුබිමක්ද සහිතව ය.

”අපි අපේ රතු ඉන්දියානුවෝ මරපු හැටි, උන්ගේ ගෑනු එක්ක බුදියගන්න අපිට කවදාවත් දහිරියක් තිබ්බෙ නැති එක, අඩුම ගානෙ කළවම් ජාතියක් හදන්න බැරි වුණ එක මතක් කරන්න. අපි සදහටම මිනිස්සු මරන අපරාදෙට අහුවෙලා ඉන්න, වෙනම පාටක හමක් තියෙන මිනිස්සු. අපිට මොකක් වෙන්නද පුළුවන් වුණේ කියන එකට සාක්කිය මෙක්සිකෝව.”

එසේ ගත් කල අරොයෝ ද ඉහතින් කී තත්වයේම ප‍්‍රතිඵලයයක් බව පැහැදිලිය. ”අරොයොගේ මතකයෙහි තිබුණේ එකම එක සෘතුවක් පමණි. එය හැමදාම එකම විදිහකි. මෙහි කාලයට සංඥා කනු නොතිබුණු අතර එය අනුස්මරණීය තුවාල වලින්, ඒවා සුවපත් වූ පසුව පවා රිදුම් දෙන තුවාල වලින් කාලය සළකුණු කිරීමේ ප‍්‍රචණ්ඩ අවශ්‍යතාවය පැහැදිලි කලේය. එය ඔහුගේ ජීවිතය විය.”

ඒත් සමඟම කිව යුත්තේ ජනරාල් අරොයො කාන්සියෙන් සහ බියෙන් විසූ මිනිසෙකු බව යි. විශේෂයෙන්ම ඔහු ග‍්‍ර‍්‍රින්ගෝ මහල්ලාගේ සමාජ පසුබිමට සහ පුද්ගල නිර්භීත කමට බිය විය. අවසන් මොහොතේදී ඔහු මගල්ලාට පසු පසින් ගොස් ඔහුව මරා දමන්නේ ඒ නිසා ය. ඒත් සමඟම මතුවන ඇමරිකානු දේශපාලන අපවාදය හමුවේ ජනරාල් පැන්චො විලා ඔහුට මරණ දඬුවම නියම කරයි. අවසානයේදී ඉතිරි වන්නේ හැරියට් වින්ස්ලෝ පමණි. පහත දැක්වෙන්නේ ඇය අරොයොත් සමඟ සිටිමින් මේ ආඛ්‍යානය තුළ ඇගේ කාර්යභාරය ගැන කළ විස්තරයකි.

”මං ගෙදර යනවා ගැන කියනකොට ආපහු එකම දේවල් මං කරන්න යනවා කියන එක නෙවෙයි අදහස් කරන්නෙ. මම ඔයාගෙ කාලෙ අරගෙන ගෙදර යනවා. අරොයො, ඔයා ඒක දන්නෙ නැහැ. ඒත් මං මෙහෙදි දිනාගත්ත කාල මක්කොගෙම ස්වාමිදුව වෙනවා. ඒක වඩා හොඳට තේරුම් ගන්න තරමට මම තව තවත් ලස්සන වෙනවා. ප‍්‍රීතිමත් වෙනවා. මම ඒවා පරෙස්සං කරගෙන ඕගොල්ලන්ගෙ කාලවල් එක්ක ගිම්හාන සෘතුවේදී රොක් ක්රික් විලේ ඉවුරු දිගේ, ශීත සෘතුවේදි මෙරිඩියන් හිල්වල හිම වැටුණු පාරවල් දිගේ ඇවිදගෙන යනවා. සරත් සෘතුවේදී ඔක්ස්ට‍්‍රීන්ස් ස්ට‍්‍රීට් වීදියෙත්, වසන්ත සෘතුවේදි බැහැගෙන යන ඉර ජනෙල් වීදුරුවල වෙනස් වෙන පිළිඹිබු එක්ක සෙල්ලං කරන පාළු ගෙයක් ඉස්සරහත් නැවතිලා ඉන්නවා.” ඒත් සමඟම අරොයො සමිබන්ධයෙන් වැදගත් වන්නේ ”ඔහු ජීවත් වුයේ කෙසේද යන්න නොව ඔහු මිය ගියේ කෙසේද යන්න ය.” යන තීරණයේ ද හැරියට් සිටියා ය. එය ඔහු ඉදිරියේ පවසාද තිබුණා ය.

” මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ පැරණිම පුරාණෝක්තියක්, පොළොවට අපගේ ආරම්භයන්්ගේ උණුසුම් නිවහනට පෙරලා පැමිණීමට, ජීවමාන කිරීමට ඔහු උත්සහා කරමින් සිටියේ ය.” එහෙත් අරොයොගේ ඒ කල්පිතය හැරියට් පිලි නොගත්තා ය. කිසිවක් එක ලෙසින් පවතින්නේ නැත.

”මිනිසුන් වයසට යයි. දේවල් කැඞී බිඳී යයි. හැඟීම් වෙනස් වෙයි. කිසිවෙකුට කිසිමදාක ආපසු ගෙර යා නොහැකි ය. එම මිනිසුන් වෙතටම, එම තැනටම පවා යා නොහැක. අහම්බෙන් මෙන් එම තැන ද එම මිනිසුන් ද ඉතුරුව තිබුුණි නම් එවිටද එම තැනම නොව නිකම්ම එහේ ය……ජීවත්වීම නිවහන යනු මතකයකි. එකම වු සැබෑ මතකය යි. මතකය යනු අපේ නිවහන බැවිනි.”

කෙසේ වෙතත් ග‍්‍රින්ගෝ මහල්ලා සිය අත්දැකම් ප‍්‍රත්‍යක්ෂයෙන් පෙන්වා දෙන්නේ හැම කෙනෙක්ම තවත් අයෙකුගේ පරිකල්පනයක් බව යි. මේ සනාතන මනුෂ්‍ය විග‍්‍රහයෙන් වියුක්ත චරිතයක් බවට පත් වන අරොයොට අවසානයේදී කීම ට ඉතිරි වන්නේ ”අඩුම ගානේ මගේ ඉරණම මගේම එකක්” යන්න පමණි. එමෙන්ම මරා දැමුණු අරොයොව වළ දමන්නේ කොහිදැයි ඇසු තැනදී ඒ කටයුත්ත බාර ගත් ඔහුත් සමඟ සිටි ප‍්‍රථම ගැහැණිය කී දෙය ද අර කී වියුක්ත බව තවදුරටත් තහවුරු කරයි. ”කවදාවත් ඔහු ගැන කිසිවක් නෑසෙන කාන්තාරයෙහි තමා ඔහුව වළලන්නට යන බවට වියැලූණු ඇස් සමඟ ඇය පිළිතුරු දුන්නා ය.”

ඒ සියල්ල එසේ අවසන් වී යැයි කියා ”ග‍්‍රින්ගො මහල්ලා” නවකතාව සම්බන්ධ මේ අදහස් දැක්වීම අවසන් කළ නොහැකිය. එසේ හෙයින් හැරියට් වින්ස්ලෝ ගැන කියමින් එකී කෘතිය අවසන් කොට ඇති ආකාරයටම මෙය ද අවසන් කිරීදට තීරණය කළෙමි.

”දැන් ඇය හුදෙකලාව හිඳගෙන මෙනෙහි කරන්නී ය.”

මොහාන් ශ‍්‍රියන්ත ආරියවංශ

BOOKS AND REVIEWS

හිට්ලර් - දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක්ද?

“සතුරා තමාගේ දොරකඩට පැමිණ තට්ටු කරන තෙක් නොසිට සතුරාගේ දොරට තට්ටු කොට පහර දීම ප‍්‍රතිපත්තියක් කර ගත යුතු ය.”ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් විසින් එසේ පවසන ලද්දේ යැයි වාර්තා වෙයි.

ඇත්ත වශයෙන්ම ඔහුගේ දේශපාලන හැසිරීම තුළ ද අපට එවැනි තත්වයක් දකින්නට පුළුවන. ඔහු වනාහි කාලයත්, කාලානුරූපව මතුවන අවස්ථා සිද්ධීත් සියුම්ව නිරීක්ෂණය කොට හසුරුවා ගැනීමට කටයුතු කළ ¥රදර්ශි රාජ්‍යතාන්ත‍්‍රික අවබෝධයක් ඇති දේශපාලන නායකයෙකු ලෙසින් පිලිගැනීමට ඉතිහාසය මැලි වන්නේ ද ඒ නිසාම යැයි කීමේ වරදක් නැත. බොහෝ විට ඔහු කටයුතු කොට ඇත්තේද කාලය පසෙකට දමමිනි. සිය අභිලාෂය සැම විටම ඉදිරියට ගනිමිනි. ඒ ආකාරයට තමන්ගේ අභිලාෂය ගැන අසීීමිත විශ්වාසයක් මෙන්ම භාවාතීෂය හැඟීමක් නිර්මාණය කරගත් හිට්ලර් සියලූ අනාගත ජයග‍්‍රහණ ඒ තුළ දුටුවේ ය. ”

හිට්ලර් කියන්නේ තමන් සම්බන්ධයෙන් නිර්වචනයක් ඇති කරගැනීමේ වුවමනාවකින් පසු නොවු මිනිසෙකු යැයි හිතුමතයේ පවසන්නට අපට පුළුවන්කමක් නැත. එහෙත් එවැනි නිර්වචනයක් ඔහු වෙනුවෙන් සම්පාදනය වුණේද යන ප‍්‍රහ්නයද මෙතැන තිබේ. අනිත් අතට ඒ සඳහා ප‍්‍රමාණවත් කාලයක් ඔහුට ලැබුණේද යන්නත් ගැටළුවකි. සෑම දෙයක්ම ඉතා ඉක්මණින් සිදු විය. එසේම ඔහුගේ මරණය දේශපාලන සංසිද්ධියක් ලෙසින් ගත නොහැකි ය. ඇත්තම කියනවා නම් එය හුදෙකලා වු පුද්ගලයෙකුගේ කීරණයකි.

ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් නුමන ආකාරයේ දේශපාලන හැසිරීමක් ප‍්‍රකට කලේද?

තමන් වඩාත්ම ප‍්‍රි‍්‍රය කළ මහා ජර්මානු ආර්යවාදයේ ප‍්‍රතිමූර්තිය බවට පත් වී ග‍්‍රීක රෝම ශිෂ්ඨාචාරය සොලවා අවසානයේ නිසොල්මන් වූ මහා ඇලෙක්සැන්ඩර් කෙනෙකු ලෙසින් ඉදිරිපත් වන්නට ඔහු බලාපොරොත්තු වීද? කොහොමටත් ග‍්‍රීක රෝම ශිෂ්ටාචාරයේ විශාලත්වය සහ උදාරත්වය ගැන හිට්ලර් ලොකු හැඟීමකින් සිටියේ ය. ඒ කොයි හැටි වුණත් ඔහු තමන් වෙනුවෙන් නිර්මාණය කරගත් එසේ නැත්නම් එසේ නිර්මාණය කර ගැනීමකට අවශ්‍ය ඉතිහාසයීය ක‍්‍රියාවලියක් සම්පූර්ණ කරගත් පුරාවෘත්තයක් බ\ු මිනිසෙක් යැයි එකවර කීමට පුළුවන්කමක් නැතත් එය විමසීමකින් තොරව ප‍්‍රතික්ෂේප කිරීමට පුළුවන්කමක්ද නැත. කෙසේ වෙතත් මේ අදහස් දැක්වීම අප සීමාකර ගන්නේ හිට්ලර් නම් ඔහු දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක් වන්නේද යන කරුණ විමසීමට ය. අප සිතන ආකාරයට නම් ඔහුට බරපතලම අසාධාරණයක් සිද්ද වුණේ හිට්ලර් නම් ඔහු පුද්ගල චරිතයක් වශයෙන් ගෙන සිදු කලා වූ කියවීමෛනි. ඒ නිසා ඉතිහාසයට අවශ්‍යම කරන අපරාධකරුවෝ කාලයේ සැඟවී ගියහ. ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් ඒක පුද්ගල අපරාධකරුවා බවට පත් වීමද සිදු විය. හිට්ලර් දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක් වශයෙන් ඉදිරිපත් කෙරෙන්නේද ඒ අරමුණ ඉටු කර ගැනීමට ය.

ඒ අනුව හිට්ලර් කාල වකවානු දෙකකදී දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක් බවට පත් වු රාජ්‍ය පාලකයෙකු වේ. ඒ මරණයට පෙර සහ මරණයට පසු වඝයෙනි. කෙසේ වෙතත් මේ වනාහි විස්තරාත්මකව සලකා බැලිය යුතු විෂය කරුණක් වේ. මෙවැනි අදහස් දැක්වීමකින් කළ හැක්කේ ඊට අවශ්‍ය මතු කිරීම් කිරීමටය යන කරුණද මෙහිලා අමතක නොකළ යුත්තක් වේ. ඔහු ලෝක දේශපාලනයට එකතු වන්නේ ජර්මානු නාසි ව්‍යාපාරයේ නායකයා හැටියට ය. ඒක කවුරුත් දන්න කතාවකි. එහෙත් හොඳින් නිරීක්ෂණය කලොත් අපට පෙනී යන්නේ හිට්ලර් නාසි ව්‍යාපාරයට නායකත්වයක් ලබා දුන්නා යැයි කියනවාට වඩා නාසින් හිට්ලර්ට දේශපාලන පසුබිමක් ලබා දුන්නා යැයි කීම වඩාත් නිවැරදි බව ය. විශේෂයෙන්ම පළමුවන ලෝක යුද්ධය හරහා බිඳ වැටුනු ජර්මනියට ආමන්ත‍්‍රණය කිරීමට නායකයකු ගැන සෙවිල්ලෙන් සිටි නාසි ව්‍යාපාරය හිට්ලර්ගේ උත්තේජනීය හඬ නැගීම සහ කරුණාවන්ත ස්වරූපය ඊට වඩාත් සුදුුසු යැයි කල්පනා කලා විය යුතු ය. සිය ජීවිත කාලය තුලදීම ඔහු දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක් බවට පත්වන මුල්ම අවස්ථාව මෙය යි. වෙනත් ආකාරයකට කියනවා නම් එතැන් සිට හිට්ලර් නම් චරිතය ජර්මානු දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක් ලෙසින් ඉදිරිපත් කිරීම සිදු වෙයි. ඒ අනුව හිට්ලර් යැයි කියන්නේ නාසි ව්‍යාපාරය තමන්ගේ පැවැත්ම උදෙසා එසේ නැත්නම් තමන්ව තහවුරු කර ගැනීම සඳහා නිර්මාණය කරගත් දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක් යැයි පැවසීම ඔහුට කරන අපහාසයක් ලෙසින් නොගත යුතු ය. එය ගත යුත්තේ ඔහුව පූර්ණ අපරාධකරුවෙකු බවට පත් කොට ඇත්තා වු ඉතිහාසයෙන් ගලවා ගැනීමේ ප‍්‍රයත්නයක් වශයෙනි.

ලෝක දේශපාලනයට ජර්මානු ව්‍යාප්තවාදය ගැන ප‍්‍රශ්න තිබුණේ නැත. ජර්්මනියේ ව්‍යාප්තිය විශේෂයෙන්ම ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයට හිරිහැරයක් වී තිබුණේ නැත. ඒ නිසා ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් ගැන පුද්ගල මට්ටමින් විරසකයක් ඇමරිකානු කලාපයට තිබුණේ නැත. තවද නාසි ව්‍යාපාරයේ කොමියුනිස්ට් විරෝධය, පැසිස්ට්වාදයත් සමඟ මතු වු කොමියුනිස්ට් විරෝධය සම්බන්ධයෙන් බටහිර දේශපාලනය සිත් රිදවාගෙන තිබුණේද නත. ජර්මනියට වඩා බටහිරට විශේෂයෙන්ම ඇමරිකානු කලාපයට හිසරදයක් වී තිබුණේ ආසියාකරය සිය දේශපාලන සහ වෙළඳ ග‍්‍රහණයට අසු කර ගනිමින් සිටි ජපානය යි. ඒ නිසා ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් හරහා ජර්මනිය තුළ නව දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක් ගොඩ නැඟීම ඒ තුළ නාසි බලය ශක්තිමත් වීම මහා යුදෙව් සංහාරය අවහිරයකින් තොරව සිදු වු අයුරු පැහැදිලිවම දකින්නට පුළුවන් ඉතිහාස තත්ව වේ.

කෙසේ වුවත් ජර්මානු යුද වාදය පාලනය කල නොහැකි අයුරින් වර්ධනය වෙමින් ලෝක බලවතාගේ සිහිනය දකින තැනට පත් වීම, ඒ තුල පවත්නා ලෝක දේශපාලන පිලිගැනීම් ප‍්‍රහාරයට ලක් වේද යන සැකය හමුවේ ක‍්‍රමානුකූලව මිත‍්‍ර පාක්ෂික හමුදාවක් ගොඩ නැෙඟන තත්වයකට කරුණු යෙදිණි. ඉනුත් ජර්මානු යුද වාදය පරාජය කළ යුතුය යන ප‍්‍රබල ආස්ථානයේ සිටියේ ඉන් වඩාත්ම පීඩාවට පත් සෝවියට දේශය යි. ඒ හැරුණු කළ එංගලන්තයත් ජර්මානු යුද වාදයෙන් බලවත් ලෙසින් පීඩාවට පත් වී තබිණි. මේ නිසාම වින්සන්ට් චර්චිල් සහ ස්තාලින් අතර නාසි තර්ජනයට එරෙහිව විරසකයකින් තොර දේශපාලන එකඟතාවක් ඇති වන ආකාරයක්ද දැකිය හැකි විය. ඒත් සමඟම ඇමරිකානු ජනාධිපති රූස්වෙල්ට් ඊට අදාල විශේෂ සැලසුම්ගත වැඩ පිලිවෙලක සිටි බවද කිව යුතු ය.

දෙවැනි ලෝක යුද්ධය අවසන් වන්නේ ජර්මානු ආඥාදායකයාගේ සිය දිවි නසා ගැනීමෙන් අනතුරුවය කිව හැකි මට්ටමටම යුද්ධය අවසන් වන ඒ කාලය වන විට හිට්ලර් නම් සංසිද්ධිය යුද්ධය හා බැඳී තිබුණේ ය. එසේ ගත් කළ දෙවැනි ලෝක යුද්ධය අවසන් වන්නේ යුද්ධය සහ ඝාතනය සමඟ කෙළි සෙල්ලම් කළ නාසි වාදයේ පරාජයෙන් නොවේ. ජර්මානු නායකයාගේ සිය දිවි නසා ගැනීම නම් සංසිද්ධියෙන් වේ. ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් දෙවන වතාවට ප‍්‍රබන්ධගත වන (මරණයෙන් පසු* අවස්ථාව ආරම්භ වන්නේ මෙතැනිනි.

ඒ ආකාරයට දෙවැනි ලෝක යුද්ධයේ ප‍්‍රධාන පෙලේ යුද අපරාධකරුවකු බවට ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් පත් වේ. ජපානය සහ ජර්මනිය දෙආකාරයකින් ඊට වන්දි ගෙවා ඇත. යළි නිවැරදි කළ නොහැකි ආකාරයෙන් ජපානයට පරමානු බෝම්බ හෙලීමත්, බෝම්බ හෙලා කුඩු පට්ටම් කළ ජර්මනිය මහ බලවතුන් දෙදෙනා විසින් දෙකට බෙදා ගැනීමත් (අද වන විට එය යලි යථා තත්වයට පත් කොට ඇත.* තුළ උක්ත රටවල් දෙක යුද වන්දි ගෙවු අයුරු සටහන් වී තිබේ.

දැන් අප නැවතත් හිට්ලර් දිවි නසා ගත් තැනින් කතාව පටන් ගත යුතු ය. එක් අතකින් ගත් කළ ඔහුගේ සිය දිවි නසා ගැනීම ශේක්ස්පියර්ගේ ඛේදාන්ත නාට්‍යයක අවසානයක් හා සමාන යැයි සිතීමේ අසාධාරණයක් නැත. විශේෂයෙන්ම ලෝක දේශපාලනය තුළ එවැන ස්වයං පුද්ගල ඛේදාන්ත විරල ය. නමුත් ඒ නිසාම එය රස විඳීමට සුදුසු අවස්ථාවක් ලෙසින් සිතීම නොමැනවි. එකී සංවේදීතාව අප ගත යුත්තේ එය එසේ වුණේ මන්දැයි සිතා බැලීමටය. ඒ පසුබිමේ ඇති දේශපාලන විග‍්‍රහය කුමක් දැයි විමසා දැන ගැනීමට ය. ඒ සඳහා මුලින්ම කළ යුත්තේ හිට්ලර් දේශපාලන ප‍්‍රබන්ධයක් වීමෙන් වළක්වා ගැනීම ය.

”ඇඩොල්ෆ් හිට්ලර් – පුරාවෘත්තයය සහ දේශපාලනය” නම් මේ කෘතියේ ඇත්තේ ඒ වෙනුවෙන් ගත් අල්ප උත්සහායකි.

මොහාන් ශ‍්‍රියන්ත ආරියවංශ

BOOKS AND REVIEWS

සොසේජස් වෙළෙන්දාගේ දේශපාලනය

අද්‍යතන දේශපාලනය ගැන අළුතින් කියා දීමක් අවශ්‍ය නොවන තරමටම අළුත් කියා දීමක් ඊට අවශ්‍ය වී තිබේ ය යන්න අපේ කල්පනාව යි. ඒ තරමටම එය ජනතාවගේ බලාපොරොත්තු ඉහළම අගයකින් ගොඩ නගන්නා වුත් ඊට සාපේක්ෂව දුෂ්ටම පීඩනයක් ඇති කරන්නා වූත් හැසිරීමක් වේ. කෙසේ වුවද ඒ අවඥා සහගත වන ඒ හැසිරීම පාදක කොටගෙන බිහි වු ලෝක සාහිත්‍යයක්ද තිබේ. පොදුවේ ගත් කල හ\ුණාගැනීමේ පහසුව තකා එය දේශපාලන සාහිත්‍යය යැයි නම් කෙරුවද ඇත්ත වශයෙන්ම ඊට එහා ගිය මානවීය කියැවීමක් ඒ තුළ තිබේ.

කීර්තිමත් දේශපාලන න්‍යායාචාර්යවරයෙකු ලෙසින් ගැනෙන ජින් ජැක් රූසෝ වරෙක මෙසේ පැවසුවේය. ”ප‍්‍රචණ්ඩත්වය සහ අයුක්තිය සමඟ වු මගේ ප‍්‍රථම හමුවීම, මගේ හදවතේ කොතරම් නම් තදින් කා වැදී තිබිණිද යත්, එය මතකයට නංවන්නා වු ඕනෑම සිතුවිල්ලක් එම ප‍්‍රථම ආවේශය මවෙත ආපසු කැඳවාලයි. එහි මූලාරම්භය ගත් විට එය හුදෙක් පෞද්ගලික වුවක් විය. එහෙත් එය එතැන් සිට කොතරම් ස්ථිරසාර භාවයක් අත් කර ගත්තේද යත් එය පෞද්ගලික සම්බන්ධකම් වලින් කොතරම් දුරස් බවට පත් විණිද යත්, ඕනෑම ආකාරයක අයුක්තියක් දුටු විට සහ එවැන්නක් පිළිබඳ කතන්දරයක් ඇසු විට ඉන් පීඩාවට පත් වු අය කවරෙකු වුවත් එය සිදු වූයේ කොතැනක වුවත් ගොදුර මා වූ කලෙක මෙන් එය මගේ ලේ උණු කරවාලයි. කුරිරු ඒකාධිපතියෙකුගේ කුරිරුකම් පිළිබඳ ජඩ පූජකයෙකුගේ සියුම් යටි කූට්ටුකම් පිළිබඳව කියැ වූ විට මගේ ජීවිතයෙන් සියක් වාරයක් ගෙවීමට සිදු වුණත් කැමැත්තෙන්ම ගොස් එම කාළකණ්ණියාට පිහියෙන් අනිනනෙමි ”රූසෝට ඉවැසිය නොහැකි වූ ඒ අවඥාව ගැන කදිම සංවාදයක් හමුවන තැනක් ද තිබේ. ඒ ඇරිස්ටෝපනිස්ගේ “The Knights” නාට්‍යයේ ය.

සොසේජස් වෙළෙන්දා – සොසේජස් විකුණන මිනිහෙක්ව ලොකු මිනිහෙක් කරන්න. හහ්..හහ් ආයෙත් කියන්නකො ඒ වගේ එකක්.

ඩිමොස්තීනිස් – නැහැ මම හොඳට හිතල බලලයි කියන්නෙ. ලොකු මිනිහෙක් වෙන්න තියෙන හොඳම සුදුසුකමයි උඹට තියෙන්නෙ. උඹ ඉපදුණේ, හැදුණේ, වැඩුණේ බජාර් එකේ. අනික උඹ අමු හොරෙක්නෙ.

සොසේජස් වෙළෙන්දා – ඒත් මේ බලන්න මං නං හිතන්නෙ නෑ මම, ලොකු මිනිහෙක් වෙන්න සුදුසුයි කියලා.

ඩිමොස්තිනිස් – ලොකු මිනිහෙක් වෙන්න සුදුසු නෑ කියලා මේ කියන කතා මොනවද? උඹේ හෘදය සාක්ෂියේ මොනව හරි රහසිගත හොඳ ගතිගුණ එහෙම නෑනෙ. (සොසේජස් විකුණන්නා හිස සලයි.* වැරදිලාවත් උඹට හොඳ ජන්මයක් එහෙම නෑනෙ.

සොසේජස් වෙළෙන්දා – ඒත් මෙහෙ බලන්නකෝ මම ඉස්කෝලෙවත් ගිහිල්ලා නැහැනෙ. මට යන්තම් කියවන්නයි ලියන්නයි විතරක් ප‍්‍රළුවන්.

ඩිමොස්තිනිස් – මොන ලැජ්ජා නැති කමක්ද යන්තම් පුළුවන් වෙච්ච එක. පොඞ්ඩක්වත් බැරිව තිබුණ නම් තමයි නියම. ඒක අත්හැරලා දාපන්. දේශපාලනේ තියෙන්නේ ඉගෙන ගත්ත අයට කියල හරි අවංක අයට කියල හරි හිතන්න එපා මිනිහො. ඒක තියෙන්නේ උඹ වගේ නූගත් තක්කඩින්ට යි.

සොසේජස් වෙළෙන්දා – ඒත් මිනිසුන්ගේ වැඩ කටයුතු කරන්න බැරි මගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ කොහොමද මම තවමත් දන්නෙ නැහැනෙ.

ඩිමොස්තිනිස් – අයියෝ මාරෙට ලේසියිනෙ. උඹ හැමදාමත් කරන විදිහටම කරගෙන පලයන්. නගරෙ තියෙන ඔක්කොම වැඩ පිළිවෙල එකම එක අච්චාරුවක් කරපන්. මිනිස්සුන්ට බටර් ගාපන්. රස කාරකයක් විදිහට වචන චුට්ටක් විසි කරපන් එච්චරයි. හොඳ දේශපාලනඥයෙකුට තියෙන අනිත් ඔක්කොම මූලික අංග උඹට දැනටමත් තියෙනවා. මකරෙක්ව බය ගන්වන කටහඬක් උඹට තියෙනවා. උඹව හදා වඩා තියෙන්නේ මාර්කට් චතුරශ්‍රෙ. ඔව් උඹ ඉපදිලා තියෙන්නේ කානුවෙ. ඊට වඩා මොනවද ඕන මිනිහො.”

ඞී. එච් ලෝරන්ස් සාහිත්‍යකරුවෙකු වශයෙන් ප‍්‍රකට ය. ඔහුගේ මේ කියමන ද බැලූ බැල්මට සාහිත්‍යයික කියමනක් සේ පෙනී ගියද එය පූර්ණ දේශපාලනික කියමනක් ලෙසින් ගැනීම වඩාත් සුදුසු යැයි සිතමි. ”දකුණු ¥පත් වාසීහුද පොලෝසියානුවෝ සහ මලයානුවෝද මෝරුන්ට හෝ කිඹුළන්ට හෝ වන්දනාමාන කරති. එහෙත් ඔවුන් කිසිම කලෙකත් ඒ සා විශාල තල්මසාට වන්දනාමාන නොකරන්නේ ඇයි ? එසේ නොකරන්නේ තල්මසා කුරිරු නොවන නිසා ය. ඌ හපන්නේ නැත. ඔවුනගේ දෙවිවරුන් හැපිය යුතුව තිබිණි.”

අනිත් අතින් ගත් කළ දේශපාලන වීරයා ද්‍රෝහියෙකු වීම ගැනත් මෙහිදී කතා කළ යුතු යැයි සිතමි. මිලාන් කුන්දෙරා එය මෙසේ පෙන්වා දෙයි.

”1948 පෙබරවාරියේදී කොමියුනිස්ට් නායක ක්ලෙමන්ට් ගොට්වාල්ඞ් නගර සභා චතුරඔ‍්‍රයේ රැුස් කකා සිටි ලක්ෂ සංඛ්‍යාත සිය සහෝදර රටවැසියන් අමතනු පිණිස ප‍්‍රාග් වල පිහිටි බැරෝක් මාළිගයේ බැල්කනියටයට පිය නැඟීය. ඒ වූකලී චෙකොස්ලොවැකියානු ඉතිහාසයේ තීරණාත්මක මොහොත විය. ඒ වර්ගයේ තීරණාත්මක මොහොතක් ඇති වන්නේ කාලයට වරක් දෙවරක් පමණි.”

”ගොට්වාල්ඞ් ඔහුගේ සහෝදරවරුන් විසින් පිරිවරනු ලැබ සිටියහ. ක්ලෙමන්ට් සිටගෙන සිටියේ ඔහු හා පසෙකින්ය. හිම කැට වැටෙමින් තිබිණි. එය සීතල දිනයක් විය. ගොට්වාල්ඞ් තොප්පියක් නොපැළඳ සිටියේ ය. අනුග‍්‍රහ පරවශශීලි ක්ලෙමන්ට්ස් සිය කැප් තොප්පිය එය ගොට්වාල්ඞ්ගේ හිස මත පැළැඳවිය.”

”සිය හිස මත කැප් තොප්පිය පැළැඳ සිටියා වූත් සිය සහෝදරවරුන් තමා පසෙකින් ඇතිව ජාතිය අමතන්නා වූත් ගොට්වාල්ඞ් සහිත එම බැල්කනියේ ඡුායාරූපයේ පිටපත් පක්ෂයේ ප‍්‍රචාරක අංශය ලක්ෂ සංඛ්‍යාතව මුද්‍රණය කලේය. එම බැල්කනියේදී කොමියුනිස්ට් චෙකොස්ලොවැකියාව උපත ලැබීය. හැම දරුවෙක්ම පෝස්ටර් වලින්, පාසල් පොත්වලින් සහ කෞතුකාගාරවලින් එම ඡුායාරූපය ගැන දැන සිටියේය.”

”වසර හතරකට පසු ක්ලමන්ට්ස් දේශද්‍රෝහිත්වය පිළිබඳ චෝදනා කරනු ලැබ එල්ලා මරා දමනු ලැබීය. ප‍්‍රචාරක අංශය වහාම ඔහු ඉතිහාසයෙන්ද පැහැදිලි ලෙසම ඡුායාරූප වලින්ද අකා මකා දැම්ෙමේය. ඒ අනුව එදින එදා ගොට්වාල්ඞ් අර බැල්කනියේ නැඟී සිටියේ තට්ට තනිව ය. ක්ලෙමන්ට්ස් වරෙක නැඟී සිටිය තැන තිබුණේ මාලිඟයේ හිස් බිත්තියක් පමණි. ක්ලෙමන්ට්ස්ගෙන් ඉතිරිව තිබූ එකම දෙය වූයේ ගොට්වාලඞ්ගේ හිසේ තිබූ කැප් තොප්පිය පමණි.”

මේ ඉරණම එනම් ඉතිහාසයෙන් අතු ගා දැමීම ලෙනින් හා එකට ඡුායාරූපයේ සිටි ලියොන් ට්‍රොට්ස්කිටද සිදු විය. ඒ ස්ටැලින් යුගයේ දීය.

(මෙහි උද්ධෘත සිංහලට පරිවර්තනය කරන්නේ ටී. අන්ද්රාදී ය. බලන්න, ”විශ්ව ග‍්‍ර‍්‍රන්ථාවලියෙන් ෙඡ්ද කෝෂයක්” කෘතිය)

මොහාන් ශ‍්‍රියන්ත ආරියවංශ

BOOKS AND REVIEWS

කිසිසේත් සමාජගත නොවු මළවුන්ගේ සාහිත්‍යය

සිංහල සාහිත්‍යයේ ප‍්‍රකටම චරිතයක් වන ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වා අප‍්‍රකට තත්වයෙන් පවත්වා ගෙන යෑම අදටත් අවසන් වී නැත. මේ තත්වය නිර්මාණය කරන්නේ මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍ර ප‍්‍රමුඛ පේරාදෙනි සාහිත්‍ය කල්ලිය යි. මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ මෙරට සිටින එකම යථාර්තවාදී නවකතාකරු හැටියට සම්මත කෙරෙන්නේම විශේෂයෙන්ම ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වාත් වෙනත් සමකාලීන සහ පුර්ව ප‍්‍රබන්ධ කථාකරුවනුත් ක්ෂේත‍්‍රයෙන්ම ඉවත් කර දැමීමටය. පසු කාලීනව පේරාදෙනියේ සාහිත්‍ය මතවාදය හැරදා ගොස් ස්වයං විවේචනයක යෙදෙන ගුණදාස අමරසේකර කරන්නේද ඒ වෙනුවට මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ විසින් මතු කලා වු ජාතිකත්වය පිළිබඳ අදහස් න්‍යායවාදයක් කර ගැනීම ය. අවසානයේදී ඒ ජාතිකත්වයම අවස්ථාවාදී දේශපාලන ජාතිවාදයකින් අවසන් විය. නමුත් ඩබ්ල්යු ඒ සිල්වා යැයි කියන්නේ එවැනි පටු ආස්ථාන මත ගිලී ගිය සාහිත්‍යකරුවෙකු නොවේ.

සාහිත්‍යකරුවෙකු හැටියට ඔහු මෙරට ගැමි සමාජයේ වදන් හුරුව මැනැවින් තමන් තුලට උකහා ගත් ලේඛකයකු වුයේ ය. ඒත් සමඟම සිංහල හා සංස්කෘත භාෂා ඥානයෙන් පොහොසත් වීම ද විශේෂ තත්වයක් විය. නමුත් පේරාදෙනි සාහිත්‍යකරුවෝ කිසිදු විමසීමකින් තොරව එවැනි පොහොසත්කමක් තිබූූ සාහිත්‍යකරුවෙකුව නොතකා හැරීමට කටයුතු කළහ. ඉතා පැහැදිලිවම ඔවුහු පාක්ෂික කියැවීමක යෙදී සිටියහ. අනිත් අතට ඒ වන විට විශ්ව විද්‍යාල පද්ධතිය තුළ පවා පැවැති ජාතික මට්ටමේ භාෂා හැදෑරීම සාහිත්‍යයට අදාල ශාස්ත‍්‍රීය ගවේෂණයට පිටු පා ක‍්‍රියා කළ සාහිත්‍ය කල්ලියක් හැටියට කටයුතු කිරීමට ඔවුන් ගත් ප‍්‍රයත්නය ද මීට හේතු වන්නට ඇත. ඒ සඳහා උපයෝගී කර ගත්තේ එම කුලකයේ න්‍යායාචාර්යවරු පවත්වාගෙන ගිය පුද්ගලවාචී විචාර ක‍්‍රමය යි. එතැනදී මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහගේ විචාරය ද ඔවුන් විවේචනය කලේ එය විද්‍යාත්මක ක‍්‍රමවේදයක් මත පිහිටා සිදු නොකලේ යැයි පවසමිනි. කුමාරතුංග මුනිදාසට පවා ඔවුන් ප‍්‍රහාර එල්ල කලේ ඔහුගේ භාෂා ව්‍යාපාරයේ වු සාධනීය ලක්ෂණ මුළුමනින්ම බැහැර කරමින් එහි වූ සීමාන්තික මතවාද පමණක් උළුප්පා දක්වමිනි.

එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රගේ ”සිංහල නවකතා ඉතිහාසය හා විචාරය” සමබර සාහිත්‍ය විචාරයක් නොවන බව සාහිත්‍යකරුවෙකු හැටියට ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වාව මුළුමනින්ම බැහැර කිිරීමෙන් ම වුණත් සනාථ කළ හැකි තත්වයක් වේ. එහිදී විශේෂයෙන්ම කිව යුතු කරුණක් වන්නේ සිල්වා මහතා සමඟ සිටි පුළුල් පාඨක පිරිසද ඒත් සමඟම බැහැර කිරීමට ආචාර්ය සරච්චන්ද්‍ර කටයුුතු කොට ඇති බව යි. එක් අතකින් පොදු පාඨකයා විෂයයිකව පොත පත කියැවීමේ ප‍්‍රබෝධයක් ඇති කළ ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වා අනිත් අතින් මෙරට සාම්ප‍්‍රදායික සමාජ පැවැත්මත් ඒ හා බැ\ුණු දෘෂ්ඨියත් නුතනවාදී ආස්ථානයකට ගෙන යාමටද කටයුතු කළ ජාතියේ මහා ගත් කතුවරයෙකු ලෙසින් ගත හැකි අයෙකි. එවැනි නව තාරුණ්‍යයක් ඔහු අපේක්ෂා කලේය. ඊට දිය හැකි ප‍්‍රබල උදාහරණයක් හැටියට ඔහුගේ ”රදළ පිළිරුව” නවකතාවේ නන්දාවතී චරිතයම පමණක් වුව පෙන්වා දිය හැකි වේ.

”නන්දාවතිය, මේ උඩුමහලට යන්නේ, දේශපාලන කටයුතු පිණිස කාර්යාලයකට යන රැුජිනියකගේ විලාසයෙනි…….ඉන් පසු ඈ පොතක් අතට ගෙන පදින පුටුෙවේ හිඳ ගත්තා ය. ඒ නව ප‍්‍රබන්ධයකි. සිංහල වියතකු විසින් ලියන ලද ඵෙතිහාසික නව ප‍්‍රබන්ධයකි. නොයෙක් කරුණු මුල් කොට, නොයෙක් වියතුන් විසින් ලියන ලද, ඉංග‍්‍රීසි නව ප‍්‍රබන්ධයන් කියවා බැලූ, පලපුරදුකම් ඇති ඇයට, මේ සිංහල නව ප‍්‍රබන්ධයේ විශිෂ්ට රචනා විලාසයත්, කවීත්වයත්, විවිධ ප‍්‍රකාර වු නාට්‍ය රසයත් ඉතා මට සිලිටු මධුර ස්වර සංයුක්ත අනුප‍්‍රාසයත් මනැසට පෙන්වන සිතියම් සමූහයත්, මෙතෙක් සිය බසින් නුදුටු ආශ්චර්යයක මෙන් පෙනෙන්නට විය. ”

ඇත්තෙන්ම ආශ්චර්යයකි. සිය බසට මෙවැනි නව කථාවන්ගෙන් ලැබෙන්නෙ, නව ජීවයකි. අවුරුදු දෙ දහසකට අධික කාලයක් මුළුල්ලේ පැවතෙන, සිංහල ජාතියට සිය බසින් ඇත්තේ, පද්‍ය ග‍්‍රන්ථ කිහිපයකුත්, ගද්‍ය ග‍්‍රන්ථ කිහිපයකුත් පමණකි. ඒ ගද්‍ය පද්‍යාත්මක ග‍්‍රන්ථ සමුහය, නන්දාවතිය විසින් කියවා ඉවර කරන ලද්දේ කාලයකට ඉහත ය. එයින් පසු නන්දාවතිය තුළ ඇතිවුණේ බලවත් කලකිරීමකි. විජය රජුගේ පටන් අද වන තෙක් විසුු අපමණ සිංහලයන්ය ඇයගේ සිත මහ කෙළ නයකු මෙන් මුව දහසකින් දොස් නගන්නට විය. මෙතෙක් පරණ ජාතියට කොතරම් වැදගත් සාහිත්‍යයක් තිබිය යුතු ද? මෙයින් බාගයක් වයස නැති, අන්‍ය ජාතීන්ට නොයෙක් විද්‍යාවන් – නොයෙක් ශාස්ත‍්‍රයන් – නොයෙක් ශිල්පයන් ගැන ලියවුණු ග‍්‍රන්ථ සමුහය අපගේ මෙන් දහස් ගුණයකි.”මේ ආකාරයට ඇය සාම්ප‍්‍රදායික සමාජ පැවැත්මත්, පරාධීන ආගමික එා සංස්කෘතික සංස්ථාවන්හි ඉගැන්වීමුත් මෙරට පුද්ගල සදාචාරය, සමාජ දේශපාලන ප‍්‍රගතිශීලිත්වය, ජාතික සංවර්ධනය අඩපණ කොට ඇති කොට ඇති ආකාරය පෙන්වා දී ඇති අන්දම මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහගේවත් අවධානයට ලක් නො වීම පුදුම සහගතය. විශේෂයෙන්ම නූතතවාදී සමාජ කියවීම් තුළ තබා අපගේ ජාතිකත්වය නො විමසා බැහැර කිරීම නිසා සීමාන්තික ආගම්වාදයක් සහ ජාතිවාදයක් හරහා රට පසුබැස ගිය ආකාරය විශේෂයෙන්ම පසුගිය කාලය පුරාම අපට දැක ගැනීමට පළුවන් විය. අදටත් ඒ දුර්දාන්ත බව අවසන් වී නැත.

අනිත් අතට එසේ ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වා නොතකාහල පේරාදෙනි සාහිත්‍යකරුවන් මෙරට සමාජ දේශපාලන සංවාදය විචාරවත් මඟකට ගෙන ආවා යැයි හිිතන්නටද පුළුවන්කමක් නැත. කිසිසේත් සමාජගගත නොවු මළවුන්ගේ සාහිත්‍යයක් සමඟ දිගික් දිගටම පොදුජන රසිකත්වයෙන් ඉවත් වූ මොවුන් පොදු සාහිත්‍ය කලා රසාස්වාදයක් හා විග‍්‍රහාත්මක විචාරයක් මෙරටට අහිමි කිරීමේ පුරා්ගාමීහු වුහ. අවාසනාවකට මෙන් මේ ගරා වැටීම් නගා සිටුවීම් බවට පත් කර ගැනීමේ වෑයමක් මෙරට ප‍්‍රවීණයන් යැයි තුමුම ලේබල් ගසා ගන්නා සාහිතඨකරුවන් අතරවත් දකින්නට නැත. බොහෝ ප‍්‍රගතිශීලි උගතුන්ගේ ප‍්‍රගතිශීලිත්වයද ලක්ෂ පහකට යට ය.

මොහාන් ශ‍්‍රියන්ත ආරියවංශ

BOOKS AND REVIEWS