Tags » Books And Reviews

මට ඔබේ අනුකම්පාවෙන් පලක් නැත.

මේ මොහොතේ ඔබ මේ ලිපිය කියවන්න ට සුදානම් වන්නේ නම් මීට වඩා නරක ලියවිල්ලක් තවදුරයත් කියැවීමට අවස්ථාවක් ලැබෙනු ඇතැයි කියා සහතිකයක් ලබා දීමට පුළුවන්කමක් නැත. ඊට හේතුව මිනිසෙකු ට අත් විය හැකි නරකම අත්දැකීම මේ ලිපියෙන් විස්තර වීමයි.

BOOKS AND REVIEWS

Month in Review For February 2017: The 100

I am participating in the Month in Review Challenge

February’s reading slump made me realize how much I <3 The 100 TV show!

Surviving makes strong warriors out of the hundred, and they are all great characters.

610 more words

අහිංසක පුරවැසියා, අහිංසක ජනතාව...නෑ, ඒවා ඇත්ත නෙවෙයි. - චුලානන්ද සමරනායක

(චුලානන්ද සමරනායක සමඟ මේ සංවාදය 2013 වසරේ ඇති වුවකි. කවියෙකු හැටියට ඔහු මෙරට කාව්‍ය ක්ෂේත‍්‍රය තුළ කුමන ස්ථානයක් අත් කර ගත්තත් සමාජ විචාරකයෙක් වශයන් ඔහුගේ අදහස් හි සපලතාවය නිසාම එය මෙසේ පල කිරීමට සිතුවෙමු.)

කවියෙකු වශයෙන් ඔබට හිමි අනන්‍යතාව කුමකි දැයි නොවිමසාම ’’විලංගුවෙන් ලියු කවි’’ නම් ඔබගේ කාව්‍ය සංග‍්‍රහය ගැන විමසන්න කැමතියි….?

කාව්‍යකරණයට අදාළව අපට ගුරු වූණු පරම්පරාවල් ගණනාවක්ම සිටිනවා. මුලින්ම සම්භාව්‍ය යුගයත් ඒ වගේම කොළඹ යුගය, පේරාදෙනි සමය වගේම මෑත කාලීනව රත්න ශ‍්‍රී විජේසිංහ, ධර්මසිරි ැාජපක්ෂ, මොනිකා රුවන්පතිරණ, පරාක‍්‍රම කොඩිතුවක්කු වැනි නිර්මාණශීලින් හරහාත් කවිය සඳහා ගුරු ආභාෂයක් අප ලබනවා. ඊට අදාලව මා ගැන කියනවා නම් මම කවි ලියන්නට පෙර පුළුල් කියවීමකට ගිය අයෙක්. මගේ කවිය ප‍්‍රතිනිර්මාණය කරන්නේ මා අත්විඳි සමාජ අසහනය යි.ඒ අසහනය නිර්මාණය කළ සමාජ අසාධානණයයි. විලංගුවෙන් ලියු කවි බොහොමයක් සිර කඳවුරු වල දී ලියු ඒවා බවත් කියන්න ඕනෙ. මම තුන් වතාවක් (89, 90, 91* අත් අඩංගුවට පත් වෙනවා. මම මගේ උපාධිය සම්පුර්ණ කරන්නෙත් එසේ අත් අඩංගුවේ සිටින අතරවාරයේ දීයි. උපාධි ප‍්‍රදානෝත්වවයට සහභාගි වෙන්න ඒ සමුහ ඡුායාරූපයට පෙනී සිටින්න ඒ නිසා මට අවස්ථාවක් ලැබෙන්නෙ නැහැ. එසේ විලංගුවේ සිටි කාලයේ දී ලියු කවි මෑත කාලීනව ලියු තවත් කවි කිහිපයක් ද එකතු කරල තමයි මේ කාව්‍ය සංග‍්‍රහය නිර්මාණය කලේ.

එහි එන බොහොමයක් කවි එසේ විලංගුවේ සිටිය දී ලියු නිසාම ද එය ඒ නමින්ම ඉදිරිපත් කරන්නෙ….?

නෑ, ඒ අර්ථයෙන්ම විතරක් නෙවෙයි. අනික එදා මම ඒ විදිහට විලංගුවේ සිටියේ භෞතික සිරුරින් පමණයි. ඒත් අද මා විතරක් නෙවෙයි අපි හැමෝම කායිකව පමණක් නෙවෙයි මානසිකවත් විලංගුවේ සිටින තත්වයක් තමයි නිර්මාණය වෙලා තියෙන්නෙ. ඒ විදිහට වර්තමානයේ වෙසෙන අප සංස්කෘතික මූලධර්මවාද, ගෝත‍්‍රවාද, ජාතිවාද යන මේ ආකාරයේ විලංගු ගණනාවකින් අද අත් අඩංගුවට පත් වෙලා සිටිනවා. එහෙම යුගයක් මේක. ඒ වගේ පුළුල් අර්ථයකින් තමයි මම ඒ නම මගේ මේ කවි එකතුවට යෙදුවේ.

ඒ පැහැදිලි කිරීමට අනුව වර්තමානයේ වෙසෙන්නේ කොයි ආකාරයෙන්වත් නිදහස් මිනිසෙක් නෙවෙයි. විලංගු ලූ මිනිසෙක්…..?

ඒ විතරක් නෙවෙයි. වර්තමාන මිනිසා අහිංසකයෙකුත් නෙවෙයි. අපි කියනවනේ අහිංසක පුරවැසියා, අහිංසක ජනතාව කියලා. නෑ, ඒවා ඇත්ත නෙවෙයි. වර්තමාන දේශපාලනඥයන් තරමටම රටේ ජනතාවත් කපටියි. මේ දෙපාර්ශවයම දේශපාලනයේ නාමයෙන් සිදු කරන්නේ පෞද්ගලික වාසි ඉලක්ක කරගත්ත කපටි ගනුදෙනුවක්. ඒ වගේම ඔය කියන අහිංසක පුරවැසියා ඇතුලේ විවිධ චරිත සිටිනවා. විටෙක දේශපේමියෙකු වන ඔහු දේශයේ සංස්කෘතියට ගල් ගසන්නෙකු ද වෙනවා. මානව හිතවාදියෙකු හැටියට එක් අවස්ථාවකදීත් තවත් අවස්ථාවකදී තමන්ගේම අසල්වැසියාට එරෙහිව මානව විරෝධියෙකු හැටියටත් කටයුතු කරනවා. සාධාරණත්වය ගැන කතා කරන ඔවුන්ම බොහෝ අසාධාරථයන් හමුවේ නිහඬ මුවින් සිටිනවා. මේ විදිහට මේ පරම්පරාව ඉදිරි අනාගතය මුළුමනින්ම අහුරමින් සිටිනවා. එවැනි පසුබිමක මේ පරම්පරාවට මනුෂ්‍යත්වය ගැන කියා දීමත් ලොකු අභියෝගයක් වෙලා තියෙනවා.

ඒත් සමඟම කියන්න ඕනෙ සංඛ්‍යාලේඛන අපව නොමඟ යවනවා. අපේ රටේ සාක්ෂරතාව සියයට 90 ක්ය කියනවා. එහෙම සාක්ෂරතාව තියෙන තරුණියක් (එක්තරා කාන්තා පුවත් පතකයි මෙය තිබුණෙ* පසුගිය දාක තමන්ගේ පෙම්වතා තමන්ව සිප වැළැඳගෙන ස්පර්ශ කළ බවත්, ඒ නිසා තමන් ගැබ් ගනීවි දැයි අසා තිබෙනවා. එතැනදී වෛද්‍ය විශේෂඥයා ඇගෙන් අහනවා ඔබ වැස්සකටවත් ඉස්කෝලෙ ගිහිිිල්ලා නැද්ද කියලා. එහෙම බලනකොට ඉතාම පැහැදිලියි අපේ නීර්ණායකයන් බොහෝ විට අපට අපේ සැබෑ තත්වය පෙන්වා දෙන්නේ නැති බව.

ඒ වගේම තමයි අපේ ඉගැන්වීම් බොහොමයක් අද අපට එරෙහි වෙලා තියෙනවා. ඇත්ත කියන්නයි බිම ඉඳගන්නයි බය වෙන්න එපා කියනවනෙ. සුදුස්සාට සුදුසු තැන දෙන්න ඕනෙ කියනවා. මේවා ඉගන්වීම්. ඒත් ඒ ඉගැන්වීම් අද පට්ටපල් බොරු බවට පත් වෙලා තියෙනවා. අපේ සංස්කෘතික සද් පැවැත්ම අප ඉදිරියේම කඩා වැටෙමින් තිබෙනවා. මේ තත්වයට මා ද ඇතුළුව මාත් සමඟ තරුණ විය පසු කල අපේ පරම්පරාවම මුහුණ දී සිටිනවා. අපි ඒ ගැටුමට මැදි වෙලා සිටිනවා. මගේ කවියත් අවසානයේදී ඒ සමාජ අරගලයේම ප‍්‍රකාශනයක් බවට පත් වෙනවා.

ඒ සඳහා සුදුසු ආකෘතියක් ගැන විශේෂ අදහසක් ඔබට තිබුණද…..?

මගේ කවියට නිශ්චිත ආකෘතියක් නැහැ. එහෙම ආකෘතියක් හදාගෙන කවි ලියන්න මම උත්සහා කරලත් නැහැ. එය කවිය විසින් ම තීරණය කළ බවයි මට කියන්න තියෙන්නෙ. අනිත් අතින් කවිය කියන්නේ මේ විෂම සමාජ ක‍්‍රමයට එරෙහිව භාවිතා කළ හැකි එක් මාධ්‍යයක් පමණයි. කොහොමවුණත් මම වෘත්තීය කවියෙක්් නෙවෙයි.

කාව්‍යකරණය විෂයයිකව ආභාෂය ලැබිය හැකි පුර්ව සහ සමකාලීන කවීන් අපට සිටිනවා. ඔවුන්ගේ කවි සම්බන්ධයෙන් මා එකඟ වුණත් නැතත් ඒවා රස විඳීමේ හැකියාව මට තිබෙනවා. නමුත් මේ මොහොතේදී මගේ කවිය සමාජ විවේචනයක් වීමෙන් වළක්වාගන්න මට පුළුවන්කමක් නහැ. එහෙම වුණොත් පුර්ණ වශයෙන්ම එය ව්‍යාජයක් වේවි.

අකමැත්තෙන් වුණත් උත්තර දෙන්න අමාරු ප‍්‍රශ්නයක් අහන්න සිදු වෙනවා. මේ කවි සරණියේ ඔබ වඩාත්ම ප‍්‍රිය කරන කාව්‍ය අත්දැකීම කුමක්ද…..?

ඒක නම් උත්තර දෙන්න අසීරු ප‍්‍රශ්නයක් තමයි. ඒකට හේතුව තමයි මේ හැම කවියකම වගේ තියෙන්නෙ මගේ උණුසුම් ජීවිත අතදැකීම් වීම. ඒ අනුව එ් සෑම කවියකම වගේ අඩු වැඩි වශයෙන් අන්තර්ගත වෙනවා ඒවා සම්බන්ධයෙන් මගේ කැමැත්ත. කොහොම වුණත් ”තාත්තාගේ මරණය” මා වඩාත් සංවේදි වූ කවියක්. ඒ වගේම නීතිය භාවිතය සහ අපි” ”විලංගු ලූ පන්හිඳ” ”පාතාලයා අම්මාට ලියු ලිපිය” යන මේ කාව්‍ය අත්දැකීම් මට වඩාත් සංවේදි වුණා යැයි මා සිතනවා.

එක්තරා විවේචකයෙක් පසුගිය කාලයේ කියු කතාවක් මතක් වෙනවා. ඒ අනුව අපි මේ කතා කරමින් සිටින්නේ මහා ප‍්‍රපාතයකට. ඒ ප‍්‍රපාතය අතිශයින්ම නිහඬයි. ප‍්‍රතිචාරයක් නෑ. අඩුම තරමින් අපේ හඬෙි දෝංකාරයවත් අපට ඇසෙන්නේ නැහැ. ඇත්තටම ඒක එහෙමද……?

කාල් මාක්ස් කියල තියෙනවා සියලූ ඝන ද්‍රව්‍ය දිය වී යයි කියලා. අපි මේ අත් විඳිමින් සිටින්නේ ඒ තත්වයම තමයි. ඒත් ඒ දේ එහෙමය කිගලා විස්සෝප වෙනවට වඩා තමන්ට හැකි අයුරින් ඒ සියල්ලට එරෙහිව නිර්මාණ කටයුත්තක යෙදීම යෙදිමයි විය යුත්තේ කියන තැන මම ඉන්නවා. එවැනි නිර්මාණාත්මක සොයා යෑමක් ඇති විය යුතුයි. කියමනක් තියෙනවා රටක නරකම කාලය පුවත්පත් කලාවේදියෙකුගේ හොඳම කාලයයි කියලා. මුලික වශයෙන්ම තමන් නිදහස් මිනිහෙක් වීම අවශ්‍යයි. මා එයින් අදහස් කරන්නේ විලංගු නැති මිනිහෙක් ගැනයි. ඒ අනුව සංස්කෘතික වශයෙන් වේවා ගෝත‍්‍ර වශයෙන් වේවා ජාති වශයෙන් වේවා බන්ධනාගාරගත වීම වැරදියි.

ඇත්ත, අපට පිලිගන්න වෙනවා අපේ නිර්මාණ වලට ප‍්‍රතිචාර නැහැ කියලා. ඒත් කවියට අදාලව යම් ප‍්‍රමාණවත් ඉඩක් අපේ සමාජයේ අදටත් තියෙනවා. ඒක ප‍්‍රමාණවත් නැති බව ඇත්ත. ඒත් නිහඬ වීම නෙවෙයි ඒකට පිළිතුුර. අදට අදාලව කතා කලොත් කොච්චර පිම්මේ ගියත් අපට හැරී බලන්න සිද්ද වෙනවා. ඒක වළක්වන්න බැහැ. කාල් මාක්ස් කියනවා ධනවාදය වැඩියෙන්ම නිෂ්පාදනය කරන්නේ තමන්ට එරෙහි වන්නවුන්ය කියලා. එයත් අද අප අත් විඳින සත්‍යතාවක්.

”දිළි\ු බව ලැබුවෝ වාසනාවන්තයෝය
මක් නිසාද ඔවුහු තරබාරු නොවන්නෝය.
අන්ධ බව ලැබුවෝ වාසනාවන්තයෝය.
මක් නිසාද ශවුන්ගෙන් සුරා ගනු නොදකින්නෝය
ගොළු බව ලැබුවෝ වාසනාවන්තයෝය
මක් නිසාද ඔවුහු ජනයා පොළඹවන අය නොවන්නෝය.”

සංවාදය – මොහාන් ශි‍්‍රයන්ත ආරියවංශ

BOOKS AND REVIEWS

අනුලාගේ දිවි නසා ගැනීම හෙවත් රැජිනකගේ රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික පරාජය

සිංහල නවකතාව කලාත්මක මාධ්‍යයක් වශයෙන් ඉස්මතු වුනද කිසිදා එය සාර්ථක සමාජ දේශපාලනික කතිකාවතක් බවට පත් නොවන්නේ නවකතාකරුවන්ගේම වරදින් යැයි කීමේ කිසිම ඇත්තක් නැත. ඊට වගකිව යුතු ප‍්‍රධානම ක‍්‍රියාකාරීත්වය ලෙස අප දකින්නේ විචාරකයින්ය. මුල් කාලීනව රෙජී සිරිවර්ධන වැනි චරිතත්, පසුව අජිත් සමරනායක වැන්නවුනුත් මෙහිලා යම් දායකත්වයක් සැපයුවද එය වෙනස් වන තත්ව හා වැඩිදියුණු කර ගනිමින් ඉදිරියට ගෙන යා හැකි පු`ථල් දේශපාලනික කියවීමකින් යුත් විචාර කුලකයක් ඉන් බිහිවුනා යැයි කීමට පු`ථවන්කමක් නැත.
අනික් අතට මෙරට නවකතාව හුදු කලා මාධ්‍යක් වශයෙන් පමණක් ගනිමින් නන් දෙඩ වූ පේරාදෙණිය සාහිත්‍ය විචාරකයෝ නවකතාවේ සමාජ දේශපාලන වටිනාකම් දැන හ`දුනා ගැනීමේලා සමත් නොවූහ. සිය ගම් පියස් අතහැර නාගරික සංස්කෘතියේ මැද පාන්තික බුද්ධිමතුන් බවට පත්වන ඔවුහු සිය සමාජ ගන්ධබ්බ දිවි පෙවෙත තුළ උදාසීනව වැතිර සිටීම හැරුණු කල අන් කිසිදු සමාජ දේශපාලන වටිනාකමක් නුදුටුවාහ. විරාගයේ අරවින්ද සහ මළගිය ඇත්තෝහි දෙවොන්දරා සංගෙන් එහාට පුද්ගල චරිත නිෂ්පාදනයක් මෙන්ම, ගම්පෙරලිය මුල් කොටගත් තුන්ඈ`දුතු නවතකාවේ සමාජ දේශපාලන පෙරළියෙන් එහාට එවන්නක් ගැන නොදත්තවුන්ගේ තත්වයට මේ මහැදුරු ප‍්‍රමුඛ ඇ`දුරු කල්ලිය පත්වුනේ කුමන අරුමයක් නිසාද යන්න ඒ අනුව පැහැදිලිය.
ඒ පැහැදිලි අරුමයම පසුව අධිපතිවාදී කරුමයක් බවටද පත්විය. අධිරාජ්‍යවාදී දේශපාලන විකෘතියෙන් හටගත් සමාජ පෙරළිය ඉතා හොදින් නිරූපණය කළ ඩබ්ලිව්. ඒ. සිල්වා මෙන්ම, 56 පෙරළියෙන් පසු ආර්ථික දේශපාල ගරාවැටීම් හමුවේ නන්නත්තාර වූ මෙරට ගැමි නාගරික තරුණ ප‍්‍රජාව හා ඒ තුළම පිරිහී ගිය මැදපාංතික ජීවිතය ගැන සිත් කාවදින ලෙසින් කියා පෑ කරුණාසේන ජයලත් ද, අර සාහිත්‍ය අධිපතිවාදය විසින් විනාශයට පත්කරන ලද නිර්මාණශීලී ලේඛකයෝ වුහ. ඒ සම`ගම මෙරට නවකතාව හුදු රසිකයා අතර තහවුරු වීමට බලපෑ හැකිව තිබු ප‍්‍රබල නිර්මාණශීලි චරිතද නිශ්ශබ්ද මරණයකට ඇද දමනු ලැබුහ.
එසේම පසුකාලීනව සුගතපාලද සිල්වාගේ ” බල්ලෝ බත් කති”, කේ.ජයතිලකගේ ”රාජපක්ෂ වළව්ව”, සයිමන් නවගත්තේගමගේ ”ක්‍ෂීර සාගරය කැළඹිණ” වැනි දේශපාලන ආස්ථානයක් සහිත නවකතා පොහොසත් සමාජ දේශපාලන නවකතා සම්ප‍්‍රධායක් ගොඩනැගීමට අපොහොසත් වුනේ මන්දැයි යන්න වෙනම ලිපියකින් විමසිය යුත්තකි.
කෙසේ වෙතත් මෙවැනි විස්තරයක් කරා අප යන්නේ මෑතකදී අප කියවු අපේ ඉතිහාසයේ අහම්බ දේශපාලන පදවි ප‍්‍රාප්තියක් වස්තුකොටගත් නවකතාවක් කියවා හමාරවීමෙන් පසු ඇතිවු අදහසක් නිසාය. කෘතියේ නම ”රැුජින”ය. එය ලියු ලේඛකයා මොහාන් රාජ් මඩවලය. කෘතියක් වශයෙන් ගත්කළ එයද මෙරට දේශපාලන දෘශ්ටිමය පොහොසත් කමක් නැති බොහෝ කියවීම් අතර ඉතා ඉහළ තැනකට යනවා යැයි අප සිතන්නේ නැත. කෙසේ වෙතත් එහි එන සිතා බැලිය යුතු දේශපාලන දිවි නසා ගැනීමක් අප හමුවට පමුණුවන්නට කතුවරයා ගන්නා වූ ප‍්‍රයත්නය නම් නුදුටුවාක් මෙන් සිටීම කළ නොහැකිය.
කෙසේවෙතත් ලේඛකයෙක් වශයෙන් කතුවරයා නිතර පවසන ඉතිහාසය ෆැන්ටසියක් ලෙස ගැනීම, රැුජිනක වූ අනුලාගේ දිවි නසා ගැනීමත් සමග පටලවා නොගැනීමට පරිස්සම් විය යුතුය. ඒ නිසා අනුලාගේ දිවි නසා ගැනීම රැුජින නවකතාව තුළ මතුවන තවත් එක් සිදුවීමක් පමණක් නොව තනිකරම දේශපාලන සංසිද්ධියක් යැයි අපගේ හැගීමය.
ඒ අනුව අනුලාගේ දේශපාලන දිවි නසා ගැනීම අපට අවධාරණය කරන විශේෂ වූ යමක් තිබේ. එනම් දක්ෂ රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රිකයෙකු යැයි කියන්නේ, මොන ක‍්‍රමයකින් හෝ දේශපාලන බලය අත්කර ගන්නා පුද්ගලයකුට නොවන බවයි. එසේ අත්කර ගන්නා දේශපාලන බලයත් සමග රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික ඥානයත් නොමිලේ නොලැබීම ඊට හේතුවයි. නමුත් කෙතරම් දක්ෂ රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රීකයෙකු වුවත් තමන් ලද දේශපාලන බලය තම ප‍්‍රධාන පැවැත්ම වශයෙන් ආරක්ෂා කර ගැනීමට ප‍්‍රවේසම් විය යුතුය. ඔහුුගේ හෝ ඇයගේ දේශපාලන ක‍්‍රියාකාරකම්, විනිශ්චයන් මෙන්ම තීන්දු තීරණද සිය රාජ තාන්ත‍්‍රික බව ප‍්‍රකට කරන තරමට ලද දේශපාලනික බලය ආරක්ෂා කරගැනීමටද සමත් විය යුතුය. ඊට සාපේක්ෂව රැුජින නවකතාවේ අනුලාගේ හැසිරීම කෙබදු වේද?
පොදු මිනිසා සිය දේශපාලන නායකයා වෙතින් බලාපොරොත්තු වන්නේ පැහැදිලි දේශපාලන තීන්දු තීරණය. ඒ සම්බන්ධයෙන් තමන්ට විවේචනයක් තිබුණා හෝ නැතුවා හෝ ප‍්‍රබල දේශපාලන තීන්දු ගැනීමේ හැකියාව ඇති බව අවිඥානිකව හෝ බලාපොරොත්තු වීම මානව ශිෂ්ටාචාරය විසින් පොදු ජනයා තුළ ඇතිකොට තිබේ. ඒ අනුව දේශපාලන අහම්බයක් ලෙසින් බලයට පත්වන්නකු වුව, නායකත්වය ලැබීමෙන් පසුව එය අහම්බයක් ලෙසින් නොව අවශ්‍යතාවයක් ලෙසින් ජනතාව තුළ තහවුරු කිරීමට වගබලා ගත යුතුය. නොඑසේ නම් නායකත්වයට අවශ්‍ය තීන්දු තීරණ දේශපාලන නායකයකු ලෙසින්ම ගත යුතුය. එහෙත් එහිදී අත්‍යාවශ්‍ය කරුණක් වන්නේ ඒ ස`දහා තමන් තුළ වෙසෙන සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයා කැ`දවා නොගැනීමය.
ඉහත කරුණු මත පිහිටා රැුජින නවකතාවේ අනුලා නම් දේශපාලන චරිතය විග‍්‍රහ කරනකල්හි ඇය අසමත් නායිකාවක් බව පෙනේ. එසේම සිය දේශපාලනය අහම්බය ස්ථාවරත්වයක් කරා ගෙන යෑමට ඇය අසමත් වූ බවද පෙනේ. එපමණක් නොව තමන් තුළ දුක් විදිමින් සිටින මනුෂ්‍ය දුව හා රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රීක රැුජින යන ද්වන්ධය නිසි ලෙසින් කළමනාකරනය කර ගැනීමට ඇයට අපහසු වූ බවද පැහැදිලි වේ.

තමන් තුළ දුක් විදින මනුෂ්‍යත්වයත්, ඒ මනුෂ්‍යත්වයෙන් උපන් ගැහැනියත්, තීරණාත්මක දේශපාලන සංසිද්ධීන් කරා ඇය කැ`දවාගෙන නොයන්නට ඇය වෙත බලපාන ලද අතිශය කණගාටුදායක තත්වයකි. එහි තේරුම නම් රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික විෂයේදී ගතයුතුව ඇති අවශ්‍යම තීරණ ගැනීම රැුජිනට මිස අර සංවේදී ගැහැනියට බාර නොදිය යුතුය යන්නයි. රැුජින කෘතියට අනුව අනුලාට වරදින්නේ එතනය. මේ නිසා ඇයට කෙතරම් යහපත් අදහස් තිබුණත් පලක් නැත. රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික වශයෙන් ඕ තොමෝ අසමත් රාජ්‍ය නායිකාවක් වන්නීය. එසේම අවසානයේ සිදුවන ඇගේ දිවි නසා ගැනීම ඇය තුල ජීවත් වු සංවේදී ගැහැණිය විසින් ගත් හුදු පෞද්ගලික තීරණයක් පමණක් නොවන්නේය. නොඑසේ නම් මානුෂීය වශයෙන් ඇය කෙතරම් උත්තුංග වුවත්, ඇගේ දිවි නසා ගැනීම රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික වශයෙන් ඇගේ අසාර්ථක භාවයේ තීරණාත්මක ප‍්‍රතිපලයක් වන්නේය.
රැුජින කෘතියට අනුව කුඩා තිස්ස පුද්ගලයෙකු වශයෙන් ඝාතනය වීමේ නියත ප‍්‍රතිඵලය වන්නේ අනුලා නම් දේශපාලන අහම්බය මෙරට රාජාවලියට එකතු විමයි. එහෙත් කුඩා තිස්ස විසින් නිර්මානය කරන ලද දේශපාලන යාන්ත‍්‍රණය පරාජය නොවීම තමන්ට දේශපාලන අවධානමක්ය යන කරුණ අනුලා වටහා නොගත්තාය. තවත් අතකින් ඇය රැුජිනට වඩා ඇය තුළ සිටි සංවේදි ගැහැනියට ඇලූම් කළාය. තිස්ස නම් දර කපන්නා යුවරජ තනතුර දක්වාම පැමිණෙන්නේ ඒ සංවේදි ගැහැනියගේ කැමැත්ත මතය. එපමනක් නොව රාජ්‍ය තන්ත‍්‍රය තමාගෙන් ගිලිහී යාමේ බරපතල අවධානමක පවා තිබියදී වාසුකී නම් ගැහැණිය නිදහස් කිරීම සම්බන්ධයෙන් ඇය ගන්නා අත්තනෝමතික තීරණය අර සංවේදී ගැහැනියගේ තීරණයක් විනා, කිසිසේත් ශුර රාජ්‍ය නායිකාවකගේ රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික තීරණයක් නොවන්නේය.
සමහරවිට ඇය සිතන්නට ඇත්තේ හොද අදහස් හා හොද ක‍්‍රියා හමුවේ නරක පසුබැස යනු ඇති බවය. අවාසනාවකට පියවි ලොව තබා හො`ද නවකතාවකදීවත් එසේ සිදුවන්නේ නැත. ඒ අනුව රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රික සුපරික්ෂාවක් නැති, එහෙත් හොද අදහස් ඇති ගැහැනියක් දේශපාලන බලය හිමිකර ගැනීම ඉදිරියේ නියත වශයෙන්ම අත්කරගත යුතු ඉරණම රැුජින කෘතිය අවසානයේදී අනුලා විසින් හිමි කරගෙන තිබේ.
ඉතිහාසය තුල ෆැන්ටසියක් වශයෙන් ගත හැකි අත්දැකීම් හෝ සිද්ධීන් තිබිය හැකිය. එහෙත් ඉතිහාසය යනු ෆැන්ටසියක්ම නොවේය යන්න අනුලාගේ මෙන්ම ක්ලියෝපැට්රාගේද චරිත හරහා අපට සනාථ කරගත හැකිය. කෙසේ වෙතත් ඔවුන් දෙදෙනා අවසානයේ අත් කරගත් දිවි නසා ගැනීමේ ඉරණම එකම මූලයකින් හටගත්තා යයි අපට කීමට නොහැකිය. එහෙත් එය ඔවුන් දෙදෙනාගේ අසාර්ථක රාජ්‍ය තාන්ත‍්‍රිකභාවයේ ප‍්‍රතිඵලයක් බව සහතිකය.
මේ සංඥාර්ථය හරහා මොහාන් රාජ් අපට නොකියා කියන්නේ, ”අපි ප‍්‍රගතිශීලි” යැයි සිතාගෙන සිටින වර්තමාන රජයට වුනත් තමාට පෙර පැවති දේශපාලන යාන්ත‍්‍රණය සහමුලින් විනාශ කළ නොහැකි නම් අනුලාට මෙන්ම දිවි නසා ගැනීමට සිදුවන බවද?

මොහාන් ශ‍්‍රියන්ත ආරියවංශ

BOOKS AND REVIEWS

ඒ විමසීම තමයි ලෝකය ඉදිරියට ගෙන යන්නෙ. - ටි. අන්ද්රාදි

අප කතාකරන්නට සුදානම් වන ඔබේ අලූත්ම පරිවර්තන කෘතිය නවකතාවක්ද, එහෙම නැත්නම් ඉන් එහාට ගිය ආස්ථානයක පිහිටි ආඛ්‍යානයක්ද යනුවෙන් විවාදාත්මක තර්නයක් මතු කරනවා. Report to Greco  නම් එම කෘතියේ සිංහල පරිවර්තනයට අදාලව ඒ හ\ුණාගැනීම සම්බන්ධයෙන් ඔබේ එකඟතාවක් තියෙනවද….? 14 more words

BOOKS AND REVIEWS

The ruby lioness section (Delta)

Words show wishes
as a mind neglects dreams,
thoughts mind vanities
that a soul doesn’t care.

Does one need to feel
for it to be real? 35 more words

Love

Another worthy read for all poets.

The new book of the awarded poet, Paul F. L., is already out! Entitled ”Vicissitudes: Alternation of Change”, the book is a promising read of this experienced and talented writer, being the 20th poetry collection on his belt. 12 more words

Poetry