Tags » Books And Reviews

කිසිසේත් සමාජගත නොවු මළවුන්ගේ සාහිත්‍යය

සිංහල සාහිත්‍යයේ ප‍්‍රකටම චරිතයක් වන ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වා අප‍්‍රකට තත්වයෙන් පවත්වා ගෙන යෑම අදටත් අවසන් වී නැත. මේ තත්වය නිර්මාණය කරන්නේ මහාචාර්ය සරච්චන්ද්‍ර ප‍්‍රමුඛ පේරාදෙනි සාහිත්‍ය කල්ලිය යි. මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ මෙරට සිටින එකම යථාර්තවාදී නවකතාකරු හැටියට සම්මත කෙරෙන්නේම විශේෂයෙන්ම ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වාත් වෙනත් සමකාලීන සහ පුර්ව ප‍්‍රබන්ධ කථාකරුවනුත් ක්ෂේත‍්‍රයෙන්ම ඉවත් කර දැමීමටය. පසු කාලීනව පේරාදෙනියේ සාහිත්‍ය මතවාදය හැරදා ගොස් ස්වයං විවේචනයක යෙදෙන ගුණදාස අමරසේකර කරන්නේද ඒ වෙනුවට මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහ විසින් මතු කලා වු ජාතිකත්වය පිළිබඳ අදහස් න්‍යායවාදයක් කර ගැනීම ය. අවසානයේදී ඒ ජාතිකත්වයම අවස්ථාවාදී දේශපාලන ජාතිවාදයකින් අවසන් විය. නමුත් ඩබ්ල්යු ඒ සිල්වා යැයි කියන්නේ එවැනි පටු ආස්ථාන මත ගිලී ගිය සාහිත්‍යකරුවෙකු නොවේ.

සාහිත්‍යකරුවෙකු හැටියට ඔහු මෙරට ගැමි සමාජයේ වදන් හුරුව මැනැවින් තමන් තුලට උකහා ගත් ලේඛකයකු වුයේ ය. ඒත් සමඟම සිංහල හා සංස්කෘත භාෂා ඥානයෙන් පොහොසත් වීම ද විශේෂ තත්වයක් විය. නමුත් පේරාදෙනි සාහිත්‍යකරුවෝ කිසිදු විමසීමකින් තොරව එවැනි පොහොසත්කමක් තිබූූ සාහිත්‍යකරුවෙකුව නොතකා හැරීමට කටයුතු කළහ. ඉතා පැහැදිලිවම ඔවුහු පාක්ෂික කියැවීමක යෙදී සිටියහ. අනිත් අතට ඒ වන විට විශ්ව විද්‍යාල පද්ධතිය තුළ පවා පැවැති ජාතික මට්ටමේ භාෂා හැදෑරීම සාහිත්‍යයට අදාල ශාස්ත‍්‍රීය ගවේෂණයට පිටු පා ක‍්‍රියා කළ සාහිත්‍ය කල්ලියක් හැටියට කටයුතු කිරීමට ඔවුන් ගත් ප‍්‍රයත්නය ද මීට හේතු වන්නට ඇත. ඒ සඳහා උපයෝගී කර ගත්තේ එම කුලකයේ න්‍යායාචාර්යවරු පවත්වාගෙන ගිය පුද්ගලවාචී විචාර ක‍්‍රමය යි. එතැනදී මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහගේ විචාරය ද ඔවුන් විවේචනය කලේ එය විද්‍යාත්මක ක‍්‍රමවේදයක් මත පිහිටා සිදු නොකලේ යැයි පවසමිනි. කුමාරතුංග මුනිදාසට පවා ඔවුන් ප‍්‍රහාර එල්ල කලේ ඔහුගේ භාෂා ව්‍යාපාරයේ වු සාධනීය ලක්ෂණ මුළුමනින්ම බැහැර කරමින් එහි වූ සීමාන්තික මතවාද පමණක් උළුප්පා දක්වමිනි.

එදිරිවීර සරච්චන්ද්‍රගේ ”සිංහල නවකතා ඉතිහාසය හා විචාරය” සමබර සාහිත්‍ය විචාරයක් නොවන බව සාහිත්‍යකරුවෙකු හැටියට ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වාව මුළුමනින්ම බැහැර කිිරීමෙන් ම වුණත් සනාථ කළ හැකි තත්වයක් වේ. එහිදී විශේෂයෙන්ම කිව යුතු කරුණක් වන්නේ සිල්වා මහතා සමඟ සිටි පුළුල් පාඨක පිරිසද ඒත් සමඟම බැහැර කිරීමට ආචාර්ය සරච්චන්ද්‍ර කටයුුතු කොට ඇති බව යි. එක් අතකින් පොදු පාඨකයා විෂයයිකව පොත පත කියැවීමේ ප‍්‍රබෝධයක් ඇති කළ ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වා අනිත් අතින් මෙරට සාම්ප‍්‍රදායික සමාජ පැවැත්මත් ඒ හා බැ\ුණු දෘෂ්ඨියත් නුතනවාදී ආස්ථානයකට ගෙන යාමටද කටයුතු කළ ජාතියේ මහා ගත් කතුවරයෙකු ලෙසින් ගත හැකි අයෙකි. එවැනි නව තාරුණ්‍යයක් ඔහු අපේක්ෂා කලේය. ඊට දිය හැකි ප‍්‍රබල උදාහරණයක් හැටියට ඔහුගේ ”රදළ පිළිරුව” නවකතාවේ නන්දාවතී චරිතයම පමණක් වුව පෙන්වා දිය හැකි වේ.

”නන්දාවතිය, මේ උඩුමහලට යන්නේ, දේශපාලන කටයුතු පිණිස කාර්යාලයකට යන රැුජිනියකගේ විලාසයෙනි…….ඉන් පසු ඈ පොතක් අතට ගෙන පදින පුටුෙවේ හිඳ ගත්තා ය. ඒ නව ප‍්‍රබන්ධයකි. සිංහල වියතකු විසින් ලියන ලද ඵෙතිහාසික නව ප‍්‍රබන්ධයකි. නොයෙක් කරුණු මුල් කොට, නොයෙක් වියතුන් විසින් ලියන ලද, ඉංග‍්‍රීසි නව ප‍්‍රබන්ධයන් කියවා බැලූ, පලපුරදුකම් ඇති ඇයට, මේ සිංහල නව ප‍්‍රබන්ධයේ විශිෂ්ට රචනා විලාසයත්, කවීත්වයත්, විවිධ ප‍්‍රකාර වු නාට්‍ය රසයත් ඉතා මට සිලිටු මධුර ස්වර සංයුක්ත අනුප‍්‍රාසයත් මනැසට පෙන්වන සිතියම් සමූහයත්, මෙතෙක් සිය බසින් නුදුටු ආශ්චර්යයක මෙන් පෙනෙන්නට විය. ”

ඇත්තෙන්ම ආශ්චර්යයකි. සිය බසට මෙවැනි නව කථාවන්ගෙන් ලැබෙන්නෙ, නව ජීවයකි. අවුරුදු දෙ දහසකට අධික කාලයක් මුළුල්ලේ පැවතෙන, සිංහල ජාතියට සිය බසින් ඇත්තේ, පද්‍ය ග‍්‍රන්ථ කිහිපයකුත්, ගද්‍ය ග‍්‍රන්ථ කිහිපයකුත් පමණකි. ඒ ගද්‍ය පද්‍යාත්මක ග‍්‍රන්ථ සමුහය, නන්දාවතිය විසින් කියවා ඉවර කරන ලද්දේ කාලයකට ඉහත ය. එයින් පසු නන්දාවතිය තුළ ඇතිවුණේ බලවත් කලකිරීමකි. විජය රජුගේ පටන් අද වන තෙක් විසුු අපමණ සිංහලයන්ය ඇයගේ සිත මහ කෙළ නයකු මෙන් මුව දහසකින් දොස් නගන්නට විය. මෙතෙක් පරණ ජාතියට කොතරම් වැදගත් සාහිත්‍යයක් තිබිය යුතු ද? මෙයින් බාගයක් වයස නැති, අන්‍ය ජාතීන්ට නොයෙක් විද්‍යාවන් – නොයෙක් ශාස්ත‍්‍රයන් – නොයෙක් ශිල්පයන් ගැන ලියවුණු ග‍්‍රන්ථ සමුහය අපගේ මෙන් දහස් ගුණයකි.”මේ ආකාරයට ඇය සාම්ප‍්‍රදායික සමාජ පැවැත්මත්, පරාධීන ආගමික එා සංස්කෘතික සංස්ථාවන්හි ඉගැන්වීමුත් මෙරට පුද්ගල සදාචාරය, සමාජ දේශපාලන ප‍්‍රගතිශීලිත්වය, ජාතික සංවර්ධනය අඩපණ කොට ඇති කොට ඇති ආකාරය පෙන්වා දී ඇති අන්දම මාර්ටින් වික‍්‍රමසිංහගේවත් අවධානයට ලක් නො වීම පුදුම සහගතය. විශේෂයෙන්ම නූතතවාදී සමාජ කියවීම් තුළ තබා අපගේ ජාතිකත්වය නො විමසා බැහැර කිරීම නිසා සීමාන්තික ආගම්වාදයක් සහ ජාතිවාදයක් හරහා රට පසුබැස ගිය ආකාරය විශේෂයෙන්ම පසුගිය කාලය පුරාම අපට දැක ගැනීමට පළුවන් විය. අදටත් ඒ දුර්දාන්ත බව අවසන් වී නැත.

අනිත් අතට එසේ ඩබ්ල්යු. ඒ. සිල්වා නොතකාහල පේරාදෙනි සාහිත්‍යකරුවන් මෙරට සමාජ දේශපාලන සංවාදය විචාරවත් මඟකට ගෙන ආවා යැයි හිිතන්නටද පුළුවන්කමක් නැත. කිසිසේත් සමාජගගත නොවු මළවුන්ගේ සාහිත්‍යයක් සමඟ දිගික් දිගටම පොදුජන රසිකත්වයෙන් ඉවත් වූ මොවුන් පොදු සාහිත්‍ය කලා රසාස්වාදයක් හා විග‍්‍රහාත්මක විචාරයක් මෙරටට අහිමි කිරීමේ පුරා්ගාමීහු වුහ. අවාසනාවකට මෙන් මේ ගරා වැටීම් නගා සිටුවීම් බවට පත් කර ගැනීමේ වෑයමක් මෙරට ප‍්‍රවීණයන් යැයි තුමුම ලේබල් ගසා ගන්නා සාහිතඨකරුවන් අතරවත් දකින්නට නැත. බොහෝ ප‍්‍රගතිශීලි උගතුන්ගේ ප‍්‍රගතිශීලිත්වයද ලක්ෂ පහකට යට ය.

මොහාන් ශ‍්‍රියන්ත ආරියවංශ

BOOKS AND REVIEWS

සමාජ භිතිය සහ පුරුෂාධිපත්‍යය

කියැවීම යනු කුමක්ද ? අනාදිමත් කාලයක සිට මිනිසා කියවීම ගැන කතා කරන්නේ කුමක් නිසාද ? ශිෂ්ටාචාරය විසින් නියම කරන ලද නියෝඟයක් පිලිපදින්නද ? විසි එක් වනි සියවසේ දී අප අතරින් ඕනෑම අයෙකු ගත් කතුවරයෙකු විය හැකි යැයි මිලාන් කුන්දෙරා පවසයි.

BOOKS AND REVIEWS

courage

 I  saw   this   quote on  another blog   and   it  spoke to me  and  so now it is  here too.  :-).

“For the only courage worth calling courage must necessarily mean that the soul passes a breaking point — and does not break.”C.K. Chesterton

Summer Goals - Reading Galore!

May is already over!  My “Month of Reading” wasn’t the smashing success I had hoped it would be, mostly due to my own lack of effort.   477 more words

Studying

ඒ සැපින්න කාම තන්හාවෙන් දැවෙන කාන්තාවක්. - මහාචාර්ය ආරිය රාජකරුණා

අද අපි ඔබව හ\ුණන්නේ ජපන් සාහිත්‍යය සහ සිනමා තිර නාටක සිංහලයට නැගූ කෘතහස්ත පරිවර්තකයෙකු හැටියට යි නමුත් ඔබේ ආරම්භය ඊට වෙනස් යැයි මා කීවොත්…..?

ඒක ඇත්ත මුලදී මම සාහිත්‍ය විචාරකයෙක් හැටියටයි කටයුතු කලේ.

BOOKS AND REVIEWS

මරණය ඇත්තටම මරණයක්, එච්චරයි. එතැනින් සියල්ල අවසානයි. - පේ‍්‍රමරංජිත් තිලකරත්න

නුතන සාහිත්‍යය ගැන කතා කිරීමේ දී ඊට අදාලව පෙර පැවති දීප්තිමත් කාල වකවානු තුනක් ගැන කථා කිරීමට අපට සිදුවේ. ඉන් පළමු යුගය වශයෙන් ගත හැකි වන්නේ 50 -60 දශකයන්හි මතු වු සාහිත්‍යයික ප‍්‍රබෝධය යි. 11 more words

BOOKS AND REVIEWS

බොහෝ අය මිය යති. එහෙත් ඇතැම්හු නොමියෙති.

නින්ද නොයන රාත‍්‍රිවල
කාමරයට වී තනියම
අන්ධකාරයට නිශ්චල කන් දී ගෙන ඉන්නවා මම
එහෙම ඉන්න කොට …ඉන්න කොට
ඈත…..ඈත
පටන් ගන්නවා ඇහෙන්න
හීන් හඬක්
සුළඟ එන්නෙ ඒ තාලෙට
පිණි වැටෙන්නෙ ඒ තාලෙට
ගස් වැල්වල මල් පිපෙන්නෙ ඒ තාලෙට
ආකාසෙ තරු නටන්නෙ ඒ තාලෙට
ඒ බව පළමුවෙන්ම
ඉගෙන ගත්තෙ ඇගෙනුයි මම

දුක ඇතුලේ තියෙන සතුට
දුක් විඳළම ඉගෙන ගන්න
එතකොට දුක් විඳ විඳ
හිනාවෙන්න පුළුවන් වෙයි.
එතකොට තව තව හොඳ
කවි ලියන්න පුළුවන් වෙයි


මැදියම් රැුයේ
මා ඇහැරී බලන විට
ඔබ වාඩි වී සිටියා
ඇඳ වියල පිට
පිසදා බැලිමි ඇස
කිසිවෙක් නැත අවට
ඔබ සිහිනයේ සිහිනයකැයි
සිතුණි මට

වැහිබර අ\ුරු ?
තරුවක් පවා නැති
ඇළබඩ පාලූ දෙණියේ
නරි හූ කියති.
නිදිබර උමතු සුවඳක් හා සමඟ එතී
ඔබගේ ලිපිය
මට
අද හෙට ලැබෙනු ඇති.

එකෙණෙහි
ක\ු මුදුනින් හිරු ගිිරු ගිළිහිණි.
අහස පොළොව නිල් තුරු ළිය
රන් පැහැ ගෙන
අමුතු අසිරිමත් මෙලොවක
මෙතෙක් නොදුටු
(මරණයෙන් එපිට ඇති
චමත්කාරයක් වැනි*
චමත්කාරයක් ඇතුළත
දහස් මුවකින් නැගෙන ඔල්වර
සිනා හඬ දසතින් ඇසේ.
දහස් ගණනක් සෙනඟ අතරේ
මහා තනියක් මට දැනේ.

පතුල සිඹින වසින වරළ
ගන මේ කුළු හිසිනි
දෙතන දෙක\ු මැද ඇලි ඇලි
ගලන දුහුළ රමණි
නිලන නිමල සිහිළඹ පිරි
නයන පොකුණ සොබනි
සසර කතර ගිම් සනහන
කෙම්බිම ඔබ මරණි

එන්න සො\ුර
මට වෙහෙසයි
දහසක් ප‍්‍රාර්ථනා පසු කරගෙන
දහසක් මිරිඟු දියෙන්
එතෙරෙව ගොස්
දහසක් තරු දිළිසෙන
අනන්ත ආකාශය යට
පටු තණ බිම් කඩ මත
තුරුළුව වැතිරී ගෙන
මොහොතක් අපි සැනසෙමු.

මහගම සේකරයන්ගේ ”නොමියෙමි” කාව්‍ය සංග‍්‍රහයෙනි.

BOOKS AND REVIEWS