Tags » Cinéma Vérité

Cinema Verite: What Is It That Unites Us?

Congressman Trey Gowdy asking the tough questions (as usual), this time in a speech* at Liberty University:

(It’s a bit long.  But worth listening to.)

Liberty

Cinéma vérité

We’re on cinéma vérité in my documentary film class. I started them off with Salesman and War Room. I had no idea when I picked them they’d pair so well. 548 more words

Cinéma vérité-ეს მიზიდულობა

ტერმინი სინემა ვერიტე შეიძლება ბევრისთვის უცნობი იყოს. ისევე როგორც ამ მეთოდის დამამკვიდრებელი რეჟისორები: ფლაერტი, ვერტოვი, რუში თუ სხვ. მოკლედ რომ ავხსნათ, ამ სიტყვის უკან იგულისხმება დაკვირვების, თვალთვალის შედეგად შექმნილი დოკუმენტური კინო. ზემოთ ჩამოთვლილ რეჟისორებს მიაჩნდათ, რომ ჩვენ გარშემო არსებული რეალობა არ არის ბოლომდე ჭეშმარიტი, “ნედლი მასალის” უკან იმალება სხვა სიმართლე, რომელსაც ვერასდროს იპოვნი მის ზედაპირზე.

სალომე ჯაში პირველი ქართველი რეჟისორია, რომელმაც დოკუმენტური რეალობის განზოგადება შეძლო. მას ტელევიზიაში მუშაობის გამოცდილება აქვს, რამაც, სავარაუდოდ, მიიყვანა იმ აზრამდე, რომ რეალობის აღბეჭდვა არ არის სრული სურათის დანახვისთვის საკმარისი – საჭიროა მისი თვალთვალი, რათა გადაილახოს “თამაშის” ანუ გაყალბების საშიშროება.

კამერის ცივი, მექანიზებური აპარატი ბევრისთვის ძალადობასთან ასოცირდება, ბევრისთვის კი, ტელევიზიის პოპულარობის ზრდასთან ერთად, საკუთარ პერსონაზე ყურადღების მიქცევასთან (განსაკუთრებით, მძიმე სოციალური ფონის მქონე საზოგადოებებში კამერა იქცევა “გადარჩენის” ერთადერთ იმედად). ამგვარად, დოკუმენტური კინოსთვის ორმაგად რთულია ბუნების გულში, მის ონტოლოგიაში შეღწევა და მით უფრო, მისი განზოგადება. ეს უკანასკნელი განსაკუთრებულ ნიჭსა და უნარებს მოითხოვს, როგორც კინემატოგრაფიულს, ისე პოეტურს.

           კადრი ფილმიდან “დაისის მიზიდულობა”

სალომე ჯაშის დაისის მიზიდულობა წალენჯიხაშია გადაღებული. პროვინციულ ქალაქში არსებობს ტელევიზია, რომელსაც ყოველკვირეული საინფორმაციო გამოშვება აქვს. ჯიხას ჟურნალისტისთვის ეს არის კატასტროფული ადგილი – იქ არაფერი ხდება ისეთი, რაც გამოშვების ქრონომეტრაჟს შეავსებდა. მისი ქცევა, საუბრის მანერა, გადაცემის წაყვანის სტილი არის ცენტრალური არხების მსგავსი ანუ მიმბაძველობითი – ის ბაძავს ცნობილ ქართველ ჟურნალისტებს, რომლებიც, საკუთრივ, ბაძავენ (უმეტესად) რუსულ ტელეწამყვანებს, რომლებიც მაგალითს იღებენ ამერიკელებისგან და ასე, უსასრულოდ. ამ გამეორებების წყებაში, იგივე რეპროდუცირებაში, იკარგება მთავარი – რეალობა, რომელსაც ჯიხა ჟურნალისტი ვერ ამჩნევს. მისგან განსხვავებით, დაისის მიზიდულობის მაყურებელი წალენჯიხის ახალ ამბებში არათუ ამ ქალაქს არამედ მთლიანი საქართველოს მოდელს ხედავს. ჩვენ ვუყურებთ სილამაზის კონკურსებს, არჩევნებს, კონცერტებს, ობელისკების გახსნის ცერემონიალებს, სენსაციურ მოვლენებს (გიგანტური ბუს გამოჩენა), ზეიმებს, საქველმოქმედო ღონისძიებებსა და ა.შ. ყველა ამ ამბავში იკითხება მიბაძვა, ანუ მის წალენჯიხა ტარდება მის საქართველოს მაგალითზე, ეს უკანასკნელი კი რომელიღაცა კონკურსის მაგალითზე, რომელიც, ასევე, სხვა კონკურსის ანალოგია.

რეალობა არ არის მოვლენაში, მაგალითად, წალენჯიხის ადგილობრივ არჩევნებში, ის დეტალებსა და საერთო სურათშია. მოდით, ავხსნათ რა იგულისხმება აქ: მაყურებელი ხედავს ერთ-ერთ საარჩევნო უბანს და მის რუტინას. თუმცა, ჯაში ძალიან დიდი ხნის დაკვირვების შედეგად აღმოაჩენს, რომ კომისიის წევრები, როდესაც უბანზე ამომრჩეველი არ იმყოფება, ერთმანეთს ტკბილეულობით უმასპინძლდებიან. ეს არ არის დიდი აღმოჩენა, თუმცა პროცესში ჩვენ კიდევ უფრო მნიშვნელოვან დეტალებს შევნიშნავთ. რომელიმე სხვა რეჟისორი ამით დაკმაყოფილდებოდა, თუმცა ჯაშის სტილის მთავარი მიზიდულობა განზოგადებაშია – ამ ეპიზოდის დასასრულს აღმოვაჩენთ, რომ თურმე საარჩევნო უბანი (სკოლის სააქტო დარბაზის) სცენაზეა მოწყობილი.

კადრი ფილმიდან “დაისის მიზიდულობა”

დაისის მიზიდულობას აქვს ყველაზე ტრაკიგული დასარული, რაც კი ოდესმე გვინახავს ქართულ კინოში. ფილმის ფინალის შემდეგ, ტელეკომპანია ჯიხას ჟურნალისტი და მემონტაჟე საუბრობენ იმაზე, რომ მათ ეს ფილმი არ მოსწონთ, არ ეთანხმებიან რეჟისორის ხედვას და სალომე ჯაშს საყვედურობენ, თუ რატომ არ დაინტერესდა ის წალენჯიხის ლამაზი ბუნებითა და ღირსშესანიშნაობებით. მათი სიტყვებით, ეს პრეტენზიები გამოითქვა ადგილობრივი ჩინოვნიკების მიერ, რომლებსაც ქალაქის “უკეთესი კუთხით წარმოჩენა” სურდათ.

პოსტსაბჭოთა და პოსტტოტალიტარულ ხელისუფლებებს ყველაზე მეტად სძულს არა იმდენად “ნედლი” რეალობა, რამდენადაც მისი განზოგადებული სახე, რომელიც ხსნის მიზეზს, რომ პრობლემა არა მხოლოდ სახსრების უკმარისობაშია, არამედ კიდევ სხვაგან. დაისის მიზიდულობაში დაისვა კითხვები, ისევე როგორც ჯაშის წინა ფილმებში, თუმცა სინემა ვერიტეს სხვა წარმომადგენლებისგან განსხვავებით, აქ არ გაცემულა არც ერთი პასუხი. ის ჩვენი მოსაძიებელია, რომლისთვისაც დაგვჭირდება მხოლოდ დაკვირვების სიყვარული.

M100 Zero Project Submission

Concept:

The Zero Project was an challenging task on several levels. As the choice of subject for the piece was open, the first step was to carefully select someone that would be interesting to observe, open to work with and also provide good visual content. 1,341 more words

Zero Project M100MC

A Separation (Iran, 2011)

Directed by: Asghar Farhadi. Sometimes it’s important to take the risk of indulging in petty liberal-guilt tokenism and deciding “it’s time to see some films from Iran.” In this case, there was the recent passing of beloved filmmaker Abbas Kiarostami that got me thinking, but after soliciting some advice from an Iranian coworker (“Kiarostami is the one you’re… 240 more words