Tags » Ghazal

Kaise Kaise Log

” कैसे कैसे लोग ”

नफरतें दिलों में ले के चलते हैं,
कैसे कैसे ये लोग मिलते हैं !

अब मुकम्मल बात नहीं होती,
लोग टुकड़ों में बात करते हैं !

खार रस्ते पे मत बिछाओ तुम,
नंगे पाँव हम उधर गुज़रते हैं !

आपकी आख से नशा कर के,
कितनी मुश्किल से हम सँभलते हैं !

रंग होंठों का लाल हो जाए,
जब दिलों में गुलाब खिलते है !

हुस्न तेरा कितना है बेमिसाल,
ये आयने भी खूब समझते हैं !

मुश्किलों से डर नहीं लगता,
फूल काँटों में भी खिलते हैं!

इन ग़मों का हिसाब क्या रखना,
ये तुम्हीं से ही तो मिलते हैं !

दिल्लगी हो गयी बहुत ‘मिलन’,
अच्छा अब हम भी घर निकलते हैं !

मिलन “मोनी”

Poetry

Baithhe Baithhe

” बैठे बैठे ”

ख्वाब आँखों में हम सजा बैठे,
आपकी हाँ में ही हाँ मिला बैठे !

जलाए हमने रौशनी की खातिर
उन चरागों से ही घर जला बैठे !

तदबीर से कुछ गिला तो नहीं,
फिर भी तकदीर आजमा बैठे !

दर्द तो हो गए ज़ाहिर उन पर,
अश्क आँखों से हम गिरा बैठे !

बेखुदी में ये क्या कर दिया है,
उस बेबफा से ही कर बफा बैठे !

पत्थर दिल से कुछ नहीं हासिल,
कुछ कहो और कुछ बना बैठे !

नफरतों के इन मकानों में देखो,
छत अमन की हम बिछा बैठे !

कुछ शक और शिकायतों की खातिर,
दूरियां अपनों से ही बना बैठे !

पत्थरों के इस शहर में आज हम,
शीशे का आशियाना बना बैठे !

मेरी खामोशियों ने कहा कुछ नहीं और,
क्या क्या न जाने वो सुना बैठे !

गले से मुसीबत खुद लगा बैठे,
हिन्द और पाकिस्तां बना बैठे !

तमन्ना थी बस फूलों की’मिलन’,
बाग़ काँटों का हम लगा बैठे !!

मिलन “मोनी”

Poetry

Nahi Hai

बतानी नहीं और छुपानी नहीं है
कोई बात दिल से लगानी नहीं है

कहीं आग पानी न बन जाए देखो
वसले शब् तनहा लुटानी नहीं है

आँखों ही आँखों में कह दीजियेगा
जो बात होंठों पे लानी नहीं हैं

कुछ शेर मेरे पसन्द आ रहे है
पर शायरी मुझको आती नहीं है

खुद तुम ज़रा इनको गाके तो देखो
मेरी गज़ल गुनगुनाती नहीं है

जान की बाज़ी लगाईं है हमने
मोहब्ब्त है कोई कहानी नहीं है

बुझा दो चराग़ो को फिर देखना तुम
अँधेरे की कोई कहानी नही है

मुहब्बत भी करके देखा है हमने
के मीरा सी कोई दीवानी नहीं है

दिलों में अदावत लबों पे मोहब्बत
ये बाज़ीगरी काम आनी नहीं है

ज़माना कितना खुदगर्ज़ हो गया है
मुरव्वत का आँखों में पानी नहीं है

लेते हो दर्द सबका ‘मिलन’ तुम
आदत बुरी यह चुरानी नहीं है !!

मिलन “मोनी”

Poetry

Poem - Ghazal 

I am being accused of loving you, that is all

It is not an insult, but a praise, that is all
My heart is pleased at the words of the accusers… 123 more words

Poem

ચૂંટેલા અશઆર- બેફામ

કમળની પ્યાસ પણ મારા સમી લાગે છે, ઓ ઝાકળ!
સરોવરમાં રહી મુખ ઊંચું રાખે છે સરોવરથી.

સફર એવી કે કોઈ માર્ગ મંઝિલનો નથી મળતો,
નજર એવી કે ઓળખ સૌ દિશાની લઈને આવ્યો છું.

જીવનભરની તમન્નાઓ નિહાળી એમ લાગે છે,
નહીં વીતી શકે એવી જવાની લઈને આવ્યો છું.

કદી મારાં કદમની છાપ ભૂંસાશે નહીં બેફામ,
જગત-પંથે રુધિરભરપૂર પાની લઈને આવ્યો છું.

કરી દઈએ ઓ સર્જક, ચાલ પાછું શૂન્ય સૃષ્ટિનું;
હું તારી વાસ્તવિકતા લઉં, તું મારી કલ્પના લેજે.

જીવન માફક નથી મારું મરણ પણ સંકુચિત બેફામ,
કે હું આ આખી ધરતીને જ સમજું છું કબર મારી.

દશા તેજસ્વી જીવનની બધી સરખી જ રહેવાની,
હશે એ રંગ સંધ્યામાં, નીકળશે જે ઉષામાંથી.

જગતની કેદમાં પણ જિંદગીનાં ગીત ગાઉં છું,
મધુરા સૂર છેડું છું કદમની શૃંખલામાંથી.

બધા ભટકે છે મારી શોધમાં, મંઝિલ ભૂલી જઈને;
કંઈક એવી રીતે નીકળી ગયો છું કાફલામાંથી.

તું એવો લાપતા કે હું તને હંમેશ શોધું છું,
અને સર્વત્ર એવો કે તું ખોવાઈ નથી શક્તો.

ખુદા, આ ઝાંઝવાંમાં શું ભર્યું છે કે મરે છે સૌ?
નદી પર તો કોઈનો પ્રાણ લલચાઈ નથી શક્તો?

બીજા તો શું મને અંધકારમાં રાખીને છેતરશે?
કે મારી જાત ખુદ મારી ય છાયામાં નથી હોતી.

ગઝલમાં એ જ કારણથી હું મૌલિક હોઉં છું બેફામ,
પીડા મારાં દુઃખોની કોઈ બીજામાં નથી હોતી.

પતનનો ભય રહે એવી જગા પર જાય છે કિસ્મત,
તો લોકો એમ સમજે છે કે એ ચડતો સિતારો છે.

મને છે જીદ કે દુનિયાના પ્રહારોથી નથી મરવું,
તો દુનિયા એમ સમજે છે- મને મુજ પ્રાણ પ્યારો છે.

સુગંધોમાં અમારા કંટકોનો વહેમ ન રાખો,
નહીં તો જાત બાળીને અમે અત્તર બની જાશું.

જગતપંથે જીવનભર એ રીતે રઝળ્યા છીએ બેફામ,
બની શકશે તો માટીમાં મળી જઈ ઘર બની જાશું.

ચડે નહીં હાથ જેને કંઈ બહાનું દુઃખને સહેવાનું,
એ સૌને માત્ર એક દુર્ભાગ્યની રેખા મળી જાયે.

ખુદા, આ મારાં અશ્રુબિંદુઓમાંથી ચમક લઈ લે;
કે મારે વ્યક્ત કરવો છે જીવન-અંધકાર રોવામાં.

હવે પીવું નથી કિન્તુ તરસથી હાથ ધોવા છે,
હવે તો દ્યો કોઈ આ ઝાંઝવામાંથી ઝરણ અમને.

જીવનને સ્વપ્ન માનું છું, મગર ત્યાગી નથી શક્તો;
છું એવી જાગ્રતિમાં કે વધુ જાગી નથી શક્તો.

– બરકત વીરાણી ‘બેફામ’
‘માનસર’ માંથી નવમી આવૃત્તિ 2011

ગુજરાતી કવિતા