Tags » Greek Literature

Four new appointments in the School of Classics

We are excited to announce the appointment of four new members of staff, all of whom will be joining the School from next academic year. 212 more words


Nikos Kazantzakis

Man cannot sprout wings unless he has first reached the brink of the abyss! — ― Nikos Kazantzakis, The Last Temptation of Christ. (Simon & Schuster; Reprint edition March 1, 1998) Originally published 1952.


More epistolary novels (or novellas)?

Along with the letters attributed to Chion (which we discussed in the previous post), the Greek pseudepigraphic letter collections most often referred to as examples of the ‘epistolary novel’ or Briefroman (though ‘epistolary novella’ might be nearer the mark, given their length) are those attributed to two famous Athenians, the statesman and general Themistocles and the tragedian Euripides. 489 more words

Greek Literature

An ancient epistolary novel?

One of the most interesting and attractive collections among the Greek letter collections normally labelled as fictitious or pseudepigraphic (i.e. works whose real author was not the one with whom the work is normally associated) is that purporting to be by one Chion of Heraclea (on the Black Sea). 298 more words

Greek Literature


The glow and beauty of the stars
are nothing near the splendid moon
when in her roundness she burns silver
about the world.

— Sappho, “133, FULL MOON,” … 12 more words



Beauty! Terrible Beauty!
A deathless Goddess– so she strikes our eyes!

— Homer, from The Iliad. Composed around 800-725 B.C. and written down sometime between 725 and 675 B.C.


Συναισθηματική Εξουθένωση

Έτσι ονομάζουμε αυτά που μας κατατρώνε, αυτά που μας κουράζουνε. Περνάει ο καιρός, χάνονται αυτά που νιώσαμε τότε, χάνονται κι οι αναμνήσεις μας, σβήνουν στον ορίζοντα σαν το γλυκό ανοιξιάτικο ηλιοβασίλεμα.

Τι είχαμε, τι χάσαμε.  Αυτό αναρωτιέμαι κάθε μέρα που περνάει κι ανασαίνει. Ζούσα γι’αυτά που είχα, γι’αυτά που έχασα, γι’αυτά που έχασες.  Τώρα, σ’ένα τραπεζάκι μιας καφετέριας θα πούμε άδεια λόγια να κλείσει η κουρασμένη αυλαία που είχε παραμείνει ανοιχτή ενάμιση χρόνο μόλις.  Δεν θ’αναπολύσουμε αυτά που ζήσαμε αγκαλιά πάνω από ένα ζεστό καφέ γιατί δεν είναι το ‘στυλ’ μας. Θα λειτουργήσουμε με λογική, όπως πάντα λειτουργούσες κι εσύ δηλαδή. Μπρος το κεφάλι, πίσω η καρδιά. Πώς είναι η κατάσταση τώρα; Άδεια. Γιατί να το τραβάμε κι άλλο; Ναι, δίκιο έχεις, δεν υπάρχει λόγος πια. Αλλάξαμε πολύ κι αυτό μας απομάκρυνε; Όχι, δεν νομίζω· απλά η σχέση ήταν μονομερής κυρίως στο τέλος… Θλίψη αυτό το τέλος. Τρεις μήνες τώρα θλίψη. Θλίψη στη βροχή, στο χιόνι, στο χαλάζι και στις λίγες μέρες του ήλιου. Θλίψη και στη χαρά. Ήρθε το τέλος της συναισθηματικής εξουθένωσης, όμως. Ήρθε η ώρα για έναν ακόμα γερασμένο φοίνικα να τυλιχτεί στις φλόγες, να γίνει στάχτη και να αναστηθεί μέσα από αυτή. Καιρός για ένα ακόμα λουλούδι λωτού να ανθίσει, να συμβολίσει την αναγέννηση.

Τι είχαμε, τι χάσαμε. Χάσαμε λόγια, υπομονή συναισθήματα… Σχεδόν όσα είχαμε τα χάσαμε, τι κρίμα!

Με τέτοιες σκέψεις θα επιστρέψω σπίτι λυπημένη, εσωτερικά μικροτραυματισμένη αλλά θα τυλιχτώ κι εγώ στι φλόγες για να σώσω τον εαυτό μου. Θα κλείσω την πόρτα τη δική σου και θα μπω σε έναν ακόμα σκοτεινό διάδρομο με την ελπίδα να βρω άλλη μια πόρτα που θα πλυμμηρίζει φως για να μου δώσει ζεστασιά. Δεν φοβάμαι το βραδινό σκοτάδι του διαδρόμου πια.

Καληνύχτα για τελευταία φορά.

“Να ‘χεις όνειρα από χρυσό”