Tags » Greek Products

"Armeno"-bread…a humble “weapon” against the evil eye.

And while you are absorbed in search of information for the new project you are preparing, all of a sudden you find yourself in front of the only thing that could redeem your childhood. 543 more words

Gastronomy

Marmelo...like quince. Fruit in a jar

Marmalades and spoon sweets are a very old fabrication of women in an attempt to preserve the plethora of seasonal fruits for a long time. When we grow up and put all these details together, we give a special value to these tricks of the housewives. 937 more words

Gastronomy

Of blood and other demons...

By paraphrasing a book title of one of my favorite representatives of magic realism, Marquez, I would like to address some issues regarding alimentary taboos of the Greek reality, starting with that of blood. 643 more words

Gastronomy

To call a fig...

I love summer fruits…their scents, sweetness, colors…they excite me ever since I were a child.

One of my favorites, however “sinful”, has always been the fig…white figs, black, King, figs from Anatolia…as long as it was ripe it was a treat I could never resist to. 486 more words

Gastronomy

The Wealth of Greece

I hadn’t understood what exactly I wanted to write about but I decided to begin since…”appetite comes with eating”.

So I grabbed a pencil and a piece of paper and I started thinking about all those moments when, sitting around a table and after a hearty meal, we begin a delightful conversation; a conversation always about the sociopolitical, triggered by the explosions taking place in our mouths. 1,047 more words

Gastronomy

Ποιά ελληνικά προϊόντα κάνουν καριέρα στο εξωτερικο;

Καριέρα στο εξωτερικό κάνουν πλέον όλο και περισσότερο ελληνικά προϊόντα ονομασίας προέλευσης και γεωγραφικής ένδειξης, άγνωστα μέχρι πρότινος στις ξένες αγορές, όπως το κασέρι, η γραβιέρα Νάξου, το Κρητικό Παξιμάδι, τα μήλα Ζαγοράς, το αυγοτάραχο Μεσολογγίου, και τα φασόλια Πρεσπών.

Κρασί

Ο ελληνικός αμπελώνας διαθέτει τεράστιο πλούτο ποικιλιών σταφυλιού, δίνοντας σας απεριόριστες εναλλακτικές προτάσεις.

Τι είναι το κρασί;

Το κρασί είναι ένα αλκοολούχο ποτό που παράγεται μέσω της ζύμωσης των σταφυλιών. Τεχνικά, όλα τα φρούτα μπορούν να παράξουν κρασί, όμως το πλέον συνηθισμένο και ποιοτικό είναι αυτό που φτιάχνεται από σταφύλια.

  • Οινοποιήσιμα Σταφύλια! Τα οινοποιήσιμα σταφύλια διαφέρουν από τα επιτραπέζια. Είναι κατά πολύ μικρότερα, έχουν κουκούτσια και (όσο κι αν ακούγεται περίεργο) είναι πιο γλυκά.
  • Αμπέλι! Το αμπέλι χρειάζεται ένα χρόνο ώστε να ωριμάσει τον καρπό. Ο τρύγος στο Βόρειο ημισφαίριο διαρκεί από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο ενώ αντιθέτως στο Νότιο από το Φεβρουάριο έως τον Απρίλιο.
  • Κρασί Εσοδείας!Η σοδειά αναφέρεται πάντα στο έτος κατά το οποίο τρυγήθηκε ο καρπός. Τα κρασιά που δεν αναγράφουν σοδειά αποτελούν μίξη πολλών σοδειών.

Το κρασί είναι ιδιαίτερου ενδιαφέροντος για διάφορους λόγους. Είναι αφενός ένα δημοφιλές ποτό που συνοδεύει και ενισχύει ένα ευρύ φάσμα ευρωπαϊκών και μεσογειακών γεύσεων, από τις πιο απλές και παραδοσιακές ως τις πιο σύνθετες και αφετέρου αποτελεί σημαντικό γεωργικό προϊόν που αντικατοπτρίζει την ποικιλία του εδάφους και το κλίμα ενός τόπου.

Οι Αρχαίοι Έλληνες έπιναν το κρασί αναμειγνύοντας το με νερό, σε αναλογία συνήθως 1:3 (ένα μέρος οίνου προς τρία μέρη νερού). Διέθεταν ειδικά σκεύη τόσο για την ανάμειξη (κρατήρες) όσο και για την ψύξη του. Η πόση κρασιού που δεν είχε αναμειχθεί με νερό (“άκρατος οίνος”) θεωρείτο βαρβαρότητα και συνηθιζόταν μόνο από αρρώστους ή κατά τη διάρκεια ταξιδιών ως τονωτικό. Διαδεδομένη ήταν ακόμα η κατανάλωση κρασιού με μέλι καθώς και η χρήση μυρωδικών. Η προσθήκη αψίνθου στο κρασί ήταν επίσης γνωστή μέθοδος (αποδίδεται στον Ιπποκράτη και αναφέρεται ως “Ιπποκράτειος Οίνος”) όπως και η προσθήκη ρητίνης.

Ο τρόπος παραγωγής του κρασιού σε παλαιότερες εποχές δεν διέφερε ουσιαστικά από τις σύγχρονες πρακτικές. Είναι αξιοσημείωτο πως σώζονται ως τις μέρες μας κείμενα του Θεόφραστου, τα οποία περιέχουν πληροφορίες γύρω από τους τρόπους καλλιέργειας. Οι Έλληνες γνώριζαν την παλαίωση του κρασιού, την οποία επιτυγχάναν μέσα σε θαμμένα πιθάρια, σφραγισμένα με γύψο και ρετσίνι. Το κρασί εμφιαλωνόταν σε ασκούς ή σε σφραγισμένους πήλινους αμφορείς, αλειμμένους με πίσσα για να μένουν στεγανοί.

Οινοποιία!

Οι ρώγες του σταφυλιού, που αποτελεί και την πρώτη ύλη του κρασιού, περιέχουν σάκχαρα, οργανικά οξέα και νερό (πάνω από 70%). Η περιεκτικότητα σε αυτές τις ουσίες εξαρτάται κάθε φορά από την ποικιλία, το υπέδαφος, τις κλιματικές συνθήκες, αλλά και από την χρονική στιγμή της ωρίμανσης του σταφυλιού. Μετά την διαδικασία του τρύγου (συγκομιδής), ακολουθεί η γλευκοποίηση, η διαδικασία δηλαδή κατά την οποία εξάγεται το γλεύκος (ή συνήθως μούστος) από το σταφύλι.

Στη συνέχεια ακολουθεί η τελική διαδικασία της ζύμωσης! Η διαδικασία της ζύμωσης διαρκεί συνήθως 8-25 ημέρες. Είναι σύνηθες, να παρατείνεται ή να διακόπτεται η ζύμωση με τεχνητά μέσα, κυρίως μέσω της διατήρησης της θερμοκρασίας σε χαμηλά ή υψηλά επίπεδα αντίστοιχα. Ο χρόνος της ζύμωσης είναι καθοριστικός για το κρασί που θα παραχθεί τελικά. Ιδιαίτερη αξία έχει τέλος και η διαδικασία ωρίμανσης του κρασιού. Θεωρείται γενικά πως ένα κρασί γίνεται καλύτερο όσο παλιώνει, ωστόσο διαφορετικά είδη κρασιού χαρακτηρίζονται και από διαφορετική διάρκεια ζωής. Επιπλέον ένα κρασί μπορεί να υποστεί και γήρανση, οπότε και δεν πρέπει να καταναλώνεται. Κύρια επιδίωξη αποτελεί στην πράξη η αργή και ελεγχόμενη οξείδωση του κρασιού. Η διάρκεια της ωρίμανσης του ποικίλλει και συνήθως κυμαίνεται από μερικούς μήνες έως λίγα χρόνια. Γενικά ελάχιστα κρασιά έχουν διάρκεια ζωής άνω των 50 ή 100 ετών, ενώ τα περισσότερα φθάνουν στην ποιοτική τους κορύφωση εντός μερικών χρόνων.

Σημαντικό διακριτικό κάθε κρασιού είναι και το χρώμα του. Τα κρασιά διακρίνονται γενικά σε λευκά, κόκκινα και ροζέ. Είναι λανθασμένη η γενικευμένη άποψη πως το χρώμα του σταφυλιού καθορίζει και το χρώμα του κρασιού. Στην πραγματικότητα οι χρωστικές ουσίες του σταφυλιού περιέχονται στα στερεά μέρη του (στέμφυλα) και επομένως το χρώμα του σταφυλιού παρέχει το χρώμα του κρασιού μόνο αν και τα στερεά του μέρη συμμετέχουν στην διαδικασία της ζύμωσης.

Τα κρασιά μπορούν να ταξινομηθούν επίσης ως ξηρά, γλυκά ή ημίγλυκα. Η γλυκύτητα των κρασιών μπορεί να μετρηθεί κατά τη διαδικασία της συγκομιδής αν και στην πράξη καθορίζεται από το ποσό της ζάχαρης που παραμένει στο κρασί μετά από τη ζύμωση. Έτσι, το ξηρό κρασί δεν περιέχει υπόλοιπο ζάχαρης. Στην Ελλάδα, κύριες αμπελοοινικές περιοχές είναι η Πελοπόννησος, η Κρήτη, η Στερεά Ελλάδα και Εύβοια, η Μακεδονία και η Θράκη. Σημαντικές αμπελουργικές εκτάσεις υπάρχουν επίσης στα νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, στα Δωδεκάνησα και στη Θεσσαλία.

The Say Greece Team