Tags » Greek

Percy Jackson Series

In my quest to read fifty two books in a year, the Percy Jackson series by Rick Riordan was recommended to me by my good friend Katie. 332 more words

Martin Luther on Language

“And let us be sure of this: we shall not long preserve the Gospel without languages. Languages are the sheath in which this sword of the Spirit is contained.

60 more words
History

One Piece Chapter 816 Review

Ξεκινώντας από την πρώτη κιόλας σελίδα, με τον τίτλο Dog VS Cat, το τελευταίο τεύχος του πολυαγαπημένου manga, One Piece μας προϊδεάζει για το θα συμβεί αυτήν την φορά, αλλά μας δείχνει και τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο πέρα από τις περιπέτειες των ηρώων μας. 71 more words

Dolmas Dolmados of the Grapes

Dolmas are not something I’m too keen of. They look like a green version of a cat puke hairball to me. I know they aren’t hairy and fuzzy, it’s the shape that makes me feel that way. 715 more words

Cooking

On Poets and Fishmongers

Xenarchus’ Porphyra fr. 7 (preserved in Athenaeus’ Deipnosophists, 6. 224-225)

“Poets are ridiculous. They never invent
anything new—each one of them simply
remixes the same things again and again. 118 more words

Greek

Αϊλάν

Αϊλάν

του Σπύρου Μακρυγιάννη

Σπάραξε πάλι μου η καρδιά,
βούρκωσαν μου τα μάτια,
ακόμα και η αμμουδιά
χίλια έγινε κομμάτια…

Άψυχο πως το δέχτηκε
πικρό θάλασσας δώρο
κορμάκι που τ’ ορέχτηκε
θεριό ένα αιμοβόρο;….

Προσκέφαλό του τ’ αλμυρό
που σκάει γλυκά το κύμα
κι η άμμος στρώμα μαλακό,
πως να σβηστεί το κρίμα;

Άνεμε γιατί σώπασες
γιατί πια δεν ουρλιάζεις;
Κι αν πια το κύμα κόπασες
την μοίρα δεν αλλάζεις…

Βουβός κι αν είναι ο πόνος σου
φύσα στα φυλλοκάρδια
κι ίσως ξυπνήσεις μόνος σου
τ’ ανθρώπινα κοπάδια…

Και λογιστούν το κρίμα τους
που χρόνια πια κοιμούνται
σαν δουν μπροστά το θύμα τους
κι αιώνια το θυμούνται….

      Αργοναύτης 04/09/2015
      Σπύρος Μακρυγιάννης
      Ποιητική σκηνή Poetry Slam Βόλου

A Poem For Refugees

Το τραίνο της ελπίδας

Το τραίνο της ελπίδας

του Σπύρου Μακρυγιάννη

Άφησαν πίσω μια ολόκληρη ζωή
σπίτι και βιος και μια γλυκιά πατρίδα,
πέρασαν σύνορα, βρεθήκαν σ’ άλλη γη
σαν του πολέμου ξέσπασε η καταιγίδα.

Σε σαπιοκάραβα στοιβάχθηκαν πολλοί
και τόσοι χάθηκαν στα κύματα ως τώρα,
φωτιά και σίδερο στη Μέση Ανατολή,
κι η ελπίδα μπάρκαρε να πάει σε άλλη χώρα.

Κάθε μια μέρα φέρνει η θάλασσα κορμιά
όμως δεν μένει πια εδώ ο Ξένιος Δίας,
η φτώχεια σβήνει κάθε του κληρονομιά,
βγήκε κι εκείνος στο Ταμείο ανεργίας.

Αθήνα – σύνορα τα πούλμαν στην σειρά
κι ο δρόμος ύστερα σπαρμένος με αγκάθια
μάνες, πατέρες με παιδιά στην αγκαλιά,
τα ‘‘νήματα’’ να κόβουν μέσα απ’ τα χωράφια.

Και να που τώρα ακολουθούνε τις γραμμές
κουρέλια ανθρώπινα που γνώρισαν τον πόνο
που έχασαν όλα όσα είχαν μέχρι χθες
δεν έχουν άλλο πια, η ελπίδα μένει μόνο.

Χιλιάδες σε μια αποβάθρα οι ψυχές
όμως το τραίνο της ελπίδας μόνο ένα,
κοιμάται η Ευρώπη δίχως τύψεις κι ενοχές
κι ας έχει τόσο τα σεντόνια λερωμένα…

Ποιος πια να ανέβει στα βαγόνια του αυτά;
Κάνουν κι εκείνα ότι μπορούν να τους χωρέσουν,
να μην χωρίσουν τους γονείς απ’ τα παιδιά,
την μοίρα τους μαζί να βρουν για να μπορέσουν.

Έχουν γνωρίσει κάποτε την προσφυγιά
και είναι με δάκρυα από τότε ποτισμένα,
ξέρουν πως είναι η μόνη πια παρηγοριά
για όποιον ψάχνει μια ζωή πέρα στα ξένα.

Και όταν φεύγουν φορτωμένα με ψυχές
θέλουν ξανά γρήγορα πάλι να γυρίσουν
να ξεπεράσουν τις δικές τους αντοχές
και πιο πολλούς μες την αγκάλη τους να κλείσουν…

                                 Αργοναύτης 24/08/2015
                                 Σπύρος Μακρυγιάννης
                                Ποιητική σκηνή Poetry Slam Βόλου

A Poem For Refugees