Tags » Guy Debord

But I want to spend all my money in Berlin, Vienna, Munich and Brussels. For the incredible memory of Adelina in Manhattan

But I want to spend all my money in Berlin, Vienna, Munich and Brussels. For the incredible memory of Adelina in Manhattan, of Amanda in WSK, Jackie in WSK, Lucy in 5th Avenue, Inna, Andrea, Julia in 5th Avenue. 23 more words

Guest Post: the kafka variations by Colin Campbell Robinson

These variations are based on the writings and life of Franz Kafka and in particular the Blue Octavio Notebooks.

The Blue Notebooks composed by Max Richter featuring Tilda Swinton also provided inspiration. 686 more words

Potlatch #28/ Γ.-Ε. Ντεμπόρ: Ένα βήμα πίσω (Μάιος 1957)

Το ακραίο σημείο στο οποίο έφτασε η αποσύνθεση όλων των μορφών της κουλτούρας· η δημόσια κατάρρευση του συστήματος της επανάληψης που κυριαρχούσε την περίοδο μετά τον πόλεμο· η συσπείρωση διάφορων καλλιτεχνών και διανοουμένων στη βάση καινούριων προοπτικών δημιουργίας, που είναι ακόμα άνισα αντιληπτές, θέτουν τώρα το ζήτημα της συγκρότησης, από τις ενοποιημένες πρωτοποριακές τάσεις, μιας γενικής επαναστατικής εναλλακτικής απέναντι στην επίσημη πολιτισμική παραγωγή που οριοθετείται τόσο από τον Αντρέ Στιλ όσο και από τις Σαγκάν-Ντρουέ.

Η επέκταση των δυνάμεών μας, η δυνατότητα και η αναγκαιότητα μιας πραγματικά διεθνούς δράσης πρέπει να μας οδηγήσουν σε μια βαθιά αλλαγή της τακτικής μας. Πρέπει να οικειοποιηθούμε τη σύγχρονη κουλτούρα προκειμένου να την χρησιμοποιήσουμε για τους δικούς μας σκοπούς, και όχι πια να διεξάγουμε μια εξωτερική αντιπολίτευση που στηρίζεται μόνο στη μελλοντική εξέλιξη των προβλημάτων μας. Χρειάζεται να δράσουμε άμεσα, για μια κοινή κριτική και μια θεωρητική διατύπωση θέσεων που αλληλοσυμπληρώνονται, για μια κοινή πειραματική εφαρμογή αυτών των θέσεων. Η τάση του Potlatch πρέπει να αποδεχθεί, αν χρειαστεί, μια μειοψηφική θέση στη νέα διεθνή οργάνωση, για να καταστεί δυνατή η ενοποίηση. Αλλά όλα τα απτά επιτεύγματα αυτού του κινήματος θα το οδηγήσουν ασφαλώς να συνταχθεί με το πιο προχωρημένο πρόγραμμα.

Δεν μπορούμε να μιλάμε ακριβώς για κρίση του λετρισμού, αφού πάντα επιθυμούσαμε, και πετύχαμε, μια ατμόσφαιρα μόνιμης κρίσης· και επίσης επειδή, αν η ίδια η έννοια του λετρισμού δεν στερείται περιεχομένου, οι αξίες που μας ενδιαφέρουν διαμορφώθηκαν εντός του λετριστικού κινήματος αλλά εναντίον του. Μπορούμε να παρατηρήσουμε όμως ότι ένας αυτάρεσκος μηδενισμός, πλειοψηφικός στη Λ.Δ. μέχρι τους αποκλεισμούς του 1953, επεκτάθηκε αντικειμενικά στις υπερβολές του σεκταρισμού που συνέβαλαν στη στρέβλωση πολλών επιλογών μας μέχρι το 1956. Αυτές οι συμπεριφορές δεν είναι απαλλαγμένες από ανεντιμότητα. Κάποιος διακήρυξε τον εαυτό του ως πρωτοπόρο της εγκατάλειψης της γραφής· εξέλαβε με τέτοιο τρόπο την απομόνωσή μας και την αδρανή καθαρότητά μας ώστε υποστήριξε την άρνηση συνεργασίας με την επιθεώρηση που βρίσκεται πιο κοντά απ’ όλες στο σύνολο των θέσεών μας. Μόλις πέντε μέρες μετά τον αποκλεισμό του εκλιπαρεί – μάταια φυσικά – τη διεύθυνση αυτής της επιθεώρησης για να αναλάβει μια συνεργασία “ως άτομο”. Μήπως λοιπόν αυτός ο σύντροφος ενεργούσε στο παρελθόν ως προβοκάτορας; Όχι, πέρασε απλώς από μια ανεύθυνη συμπεριφορά σε μια άλλη, αντίθετη, όταν έχασε το καθαρά ονομαστικό άλλοθι του “λετρισμού”, αφήνοντας μόνο το κενό.

Οι φθαρμένες μυστικοποιήσεις του κόσμου που καταπολεμάμε μπορούν πάντα σε κάποιον ελιγμό να μας φαίνονται για καινοτομίες, και να μας κρατούν πίσω. Καμιά ετικέτα δεν μας προστατεύει. Κανένα θέλγητρο δεν είναι αρκετό. Χρειάζεται να βρούμε συγκεκριμένες τεχνικές για να διαταράξουμε τις ατμόσφαιρες της καθημερινής ζωής.

Το πρώτο πρακτικό ζήτημα που πρέπει να επιλύσουμε είναι η σημαντική επέκταση της οικονομικής βάσης μας. Στις συνθήκες όπου βρισκόμαστε, μοιάζει πολύ ευκολότερο να επινοήσουμε νέα συναισθήματα παρά ένα νέο επάγγελμα. Η επείγουσα σημασία που βλέπουμε να έχει ο προσδιορισμός – και η δικαιολόγηση μέσω της πρακτικής – πολλών νέων απασχολήσεων, διακριτών για παράδειγμα από την κοινωνική λειτουργία του καλλιτέχνη, μας οδηγεί να υποστηρίξουμε την ιδέα ενός συλλογικού οικονομικού πλάνου, όπως ζητήθηκε από τον Πιέρο Σιμόντο και τους Ιταλούς συντρόφους μας.

Είναι βέβαιο ότι η απόφαση να χρησιμοποιηθούν, τόσο από οικονομική όσο και από δημιουργική άποψη, καθυστερημένα τμήματα της σύγχρονης αισθητικής συνεπάγεται σοβαρούς κινδύνους αποσύνθεσης. Για να αναφέρουμε μια συγκεκριμένη περίπτωση, κάποιοι φίλοι ανησυχούν για μια ξαφνική αριθμητική υπεροχή των ζωγράφων, των οποίων την παραγωγή θεωρούν οπωσδήποτε ασήμαντη και τους δεσμούς με το καλλιτεχνικό εμπόριο αξεδιάλυτους. Ωστόσο, πρέπει να συγκεντρώσουμε τους ειδικούς πολύ διαφορετικών τεχνικών· να γνωρίσουμε τις τελευταίες αυτόνομες εξελίξεις αυτών των τεχνικών – χωρίς να υποπέσουμε στον ιδεολογικό ιμπεριαλισμό που αγνοεί την πραγματικότητα των προβλημάτων ενός ξένου κλάδου και θέλει να τα απορρίψει εξωτερικά – · να πειραματιστούμε με την ενιαία χρήση διάσπαρτων σήμερα μέσων. Πρέπει λοιπόν να διατρέξουμε τον κίνδυνο μιας οπισθοδρόμησης· αλλά να επιδιώξουμε να ξεπεράσουμε πολύ σύντομα τις αντιφάσεις της παρούσας φάσης με την εμβάθυνση μιας συνολικής θεωρίας, και με την πραγμάτωση εμπειριών των οποίων τα αποτελέσματα θα είναι αδιαμφισβήτητα.

Αν και ορισμένες καλλιτεχνικές δραστηριότητες πεθαίνουν εμφανέστερα από κάποιες άλλες, θεωρούμε ότι η ανάρτηση έργων ζωγραφικής σε μια γκαλερί είναι ένα κατάλοιπο οπωσδήποτε εξίσου αδιάφορο όσο και ένα βιβλίο με ποιήματα. Οποιαδήποτε χρήση του σημερινού πλαισίου του πνευματικού εμπορίου παραχωρεί έδαφος στην ιδεολογική σύγχυση, και αυτό ισχύει ακόμα και ανάμεσά μας· αλλά από την άλλη πλευρά δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα χωρίς να λάβουμε αρχικά υπόψη μας αυτό το προσωρινό πλαίσιο.

Σε τελική ανάλυση, αυτό που θα κρίνει την πολιτική που υιοθετούμε τώρα είναι το αν θα αποδειχθεί ικανή ή όχι να προωθήσει τη συγκρότηση μιας πιο προχωρημένης διεθνούς ομαδοποίησης. Ελλείψει αυτού, θα σηματοδοτούσε απλώς την αρχή μιας γενικής αντίδρασης εντός αυτού του κινήματος. Ο σχηματισμός μιας επαναστατικής πρωτοπορίας στην κουλτούρα θα εξαρτιόταν τότε από την εμφάνιση άλλων δυνάμεων.

Γ.-Ε. Ντεμπόρ

Λετριστική Διεθνής (Potlatch)

Life of total work? How to care less about this trend?

Life of total work? How to care less about this trend?

“If I’m not just a worker, then who am I?”

Olivia Goldhill, June 11, 2016… 1,299 more words

Adonis49

Psycho-geographic Impressionism

Psychogeography was defined in 1955 by Guy Debord as “the study of the precise laws and specific effects of the geographical environment, consciously organized or not, on the emotions and behavior of individuals.” 404 more words

Writing

p0stm0dernism

The critic Fredric Jameson defines late capitalism or postmodernism as an era of “new depthlessness, which finds its prolongation both in contemporary theory and in a whole new culture of the image” (14). 3,030 more words

Metonymy in Motion

HOMMAGE A GUY, Bruno Neiva: Knives Forks and Spoons Press, 2017

Bruno Neiva’s most recent text work, HOMMAGE A GUY, is a book encapsulating images of the homonymous art installation created by Neiva as an homage to Guy Debord. 583 more words

Small Presses