Tags » Herbert Marcuse

Diogenes: Repressive Tolerance

Diogenes was a Greek philosopher and one of the founders of Cynic philosophy. He believed that virtue was better revealed in action rather than theory. He used his voice to criticize the social values and institutions of what he saw as a society whose values had regressed. 1,208 more words

Corvallis High

Left Forum 2018 Panel: Hegelian-Marxism, Critical Theory and Marxist-Humanism

Readers of Criticism &c. who have the opportunity to attend the 2018 Left Forum in New York (June 1-3) may be interested in the panel  45 more words


Ten Aphorisms

Wikipedia Poem, No. 774
  • Post-home movements and the archtextual thing.
  • Whisper leisure schools each prison disables each worker.
  • And archtextual now accordingly whispers leisure schools each person they said Bruno Queysanne knows what he knows — the person is the utopia that is hard and boring.
  • 93 more words

The High Cost Of Free Speech In A Postmodern Age


I’ve never been a fan of Francois Lyotard. Next to heavyweights like Adorno, Derrida, or Foucault he comes off like a competent but uninspired doctoral fellow, his betters calling him Lyo the Lightweight behind his back. 1,242 more words


The Sins of the Fathers and the Boss Frog

I was recently reading Theodor Roszak’s 1969 The Making of a Counter Culture: Reflections on the Technocratic Society and Its Youthful Opposition. Roszak was one of the most important popularisers and technical writers of the 60’s “counter culture” and “New Left”. 11,367 more words

Herbert Marcuse: Ελευθερία και Ανάγκη

Οικονομική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει απελευθέρωση από την οικονομία, απελευθέρωση απ’ την καθημερινή πάλη για την ύπαρξη, απαλλαγή απ’ την ανάγκη να κερδίζουμε τη ζωή μας.

Πολιτική ελευθερία θα πρέπει να σημαίνει  απελευθέρωση απ’ την πολιτική αυτή πάνω στην οποία τα άτομα δεν μπορούν να ασκήσουν ουσιαστικό έλεγχο.

Πνευματική  θα πρέπει να σημαίνει αποκατάσταση της ατομικής σκέψης, που είναι σήμερα πνιγμένη από τα μέσα μαζικής επικοινωνίας και θύμα της διαπαιδαγώγησης. Θα πρέπει ακόμα να σημαίνει ότι θα πάψουν να υπάρχουν κατασκευαστές της «κοινής γνώμης», και η ίδια η κοινή γνώμη ακόμα.

Άν οι προτάσεις αυτές έχουν έναν τόνο εξωπραγματικό, αυτό δεν συμβαίνει επειδή είναι ουτοπικές, αλλά επειδή είναι ισχυρές οι δυνάμεις που τις αντιμάχονται. Το αποτέλεσμα είναι η ευφορία μέσα στη δυστυχία.

Να αναπαύεσαι, να διασκεδάζεις, να δράς και να καταναλώνεις, όπως όλοι οι άλλοι, να αγαπάς και να μισείς ό,τι αγαπούν και μισούν οι άλλοι, αυτά στο μεγαλύτερό τους μέρος είναι ανάγκες πλαστές.

Το γεγονός ότι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζεί το άτομο ανανεώνουν και δυναμώνουν συνεχώς αυτές τις ανάγκες, με αποτέλεσμα το άτομο να τις κάνει πια δικές του, να ταυτίζεται μαζί τους και να αναζητά τον εαυτό του στην ικανοποίησή τους, δεν αλλάζει σε τίποτα το πρόβλημα.

Οι ανάγκες παραμένουν αυτό που πάντα ήταν, προϊόντα μιας κοινωνίας που τα κυρίαρχα συμφέροντά της απαιτούν την καταπίεση.

Οι καταπιεστικές ανάγκες είναι οι ισχυρότερες, αυτό είναι γεγονός τετελεσμένο, καθιερωμένο από την ήττα και την αμάθεια. Είναι όμως και ένα γεγονός που πρέπει ν’ αλλάξει, και το άτομο που «ευημερεί» έχει το ίδιο συμφέρον ως προς αυτό, όσο και εκείνοι που πληρώνουν την ευημερία του με τη δική τους αθλιότητα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Χέρμπερτ Μαρκούζε, Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος, εκδόσεις Παπαζήση. [Πηγή: www.doctv.gr]

κριτική θεωρία

Marx and Freud

by Paul Mattick (1956)

A review of EROS AND CIVILIZATION. A PHILOSOPHICAL ENQUIRY INTO FREUD. By Herbert Marcuse. The Beacon Press, Boston, 1955, 277 pp., $3.95. 1,782 more words