Η Lee Jung αντλεί την έμπνευσή της από τα “Αποσπάσματα του Ερωτικού Λόγου” του R. Barthes. Φράσεις τετριμμένες, φθαρμένες από την επίμονη επανάληψη, αποκόπτονται από το ποιητικό συγκείμενο και τοποθετούνται μέσα σε έρημα και απειλητικά φυσικά τοπία. Η αμείλικτη δύναμη της φύσης, αφού χλευάσει την φθήνια και την προσωρινότητα των Neon καταδηλώσεων, τις αποκαθάρει από την banal αισθητική τους και την συναισθηματική ανωριμότητα της πρώτης νιότης, επανεκθέτοντας την οργανική ζωογόνο σχέση φύσης – ανθρώπου. Παρακινεί τον θεατή σε ένα ταξίδι ενδοσκόπησης και εκ νέου αναζήτησης νοήματος μέσα από τον καθρέπτη του αναστοχασμού και της αυτοκριτικής.

Η ένταση του αρχικού σοκ της θέασης του τεχνητού μέσα στο φυσικό, μειώνεται γρήγορα. Η εκτός τόπου και χρόνου πινακίδα μετατρέπεται σε λαμπερό σύμβολο καλέσματος συναισθηματικής ανανοηματοδότησης, μέσω της υπενθύμισης για την ανάγκη επαναφοράς στην πρωταρχική, τάξη των πραγμάτων. Την ανάγκη επαναπροσδιορισμού της σχέσης της άυλης φύσης του έρωτα και της αγάπης, με τον ψυχικό και καθ’ όλα σωματικό πόνο της μοναξιάς και της εγκατάλειψης.

Η αναζήτηση της αδελφής ψυχής δεν περνάει μέσα από την προσβλητική στην ανθρώπινη φύση επαναληπτική συγκέντρωση οιονεί ερωτικών εμπειριών και νομοτελειακά απογοητεύσεων. Οι απαντήσεις βρίσκονται πάντοτε γύρω μας και μέσα μας. Αρκεί να βιώσουμε ξανά, αλλά αδιαμεσολάβητα τον δεσμό του εαυτού μας με την ανθρώπινη φύση μας. Αυτό είναι το πρώτο βήμα για να να αναγνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας, ώστε να μπορέσουμε στη συνέχεια να αναγνωρίσουμε και να αγαπήσουμε τον/την σύντροφό μας.

Ο Barthes μας υπενθυμίζει ότι για να μιλήσεις για τον έρωτα θα πρέπει να αντιμετωπίσεις “την μάκα της γλώσσας”. Κατά την ίδια έννοια, το να βιώσεις την αληθινή αγάπη και τον βαθύ έρωτα, συνεπάγεται την αντιμετώπιση του ψυχοσωματικού ιζήματος των πρότερων λαθών και της αναμφισβήτητης ανωριμότητας. Οι κραυγές συναισθηματικής αγωνίας της Lee Jung, δεν είναι σύμβολα πόνου, αλλά συνθήματα εσωτερικής και γι αυτό μοναχικής, ανασύνταξης.

Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι μόνο η φύση έχει όλο τον καιρό μπροστά της…