Tags » Literature

Winter 2016 has arrived!

Westwind: UCLA’s Journal for the Arts has released a brand new issue for the winter quarter. Peruse through it at your own fancy!

UCLA

A Drop of Ink

A drop of ink can write the universe

The pen works itself according to the feelings

Interpreting the sentiments of the soul

Every word in cahoots to narrate a story… 47 more words

Poetry

NaPoWriMo 29

Today, I thought about drowning.
I didn’t. Instead, I fell asleep

in front of an open window
in the rain, woke up wondering

why everything was soaked. 74 more words

Writing

Con cá dưới bụi tre ngâm

Ông cậu tôi hồi đó dạy ở một trường tiểu học trong làng. Ngoài công việc tới lớp hàng ngày – ông thường đi bộ, giầy xu-li-ê vàng sẫm, áo quần thẳng nếp, che ô trong cả lúc trời đã về chiều – thì ở nhà, ông thích chơi đàn nguyệt, đánh bản nam bình sướng hơn nam ai. 3,566 more words

Một Cần Câu

Stacey Pattons memoir “That mean old yesterday”: Intersectionality, Children´s rights and Racial Justice

Trigger warning: This post will have discussions of sexual abuse. Reader precaution advised.

This is my third post for Child Abuse Awareness Month.

My first introduction to Dr. 1,669 more words

Literature

Cloe and Alexandra

ΛΑΤΙΝΙΚΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Στροβιλίστηκαν και πύρωσαν στον έρωτα.
Ναρκωμένη ακόμη απ’ τα φιλιά του
νόμισε πως έβρεχε έξω, αλλά εκείνος την πρόλαβε:
«Δεν είναι βροχή παρά οι κρότοι απ’ τα ξερόκλαδα

Literature

ΚΑΡΑΜΠΟΛΑ

Εχθές επέλεξα να αφεθώ στο παρελθόν. Είναι μια βόλτα που ανέκαθεν απέφευγα, γιατί άλλοτε την θεωρούσα περιττή κι άλλοτε επικίνδυνη.  Δεν ξέρω τι με οδήγησε να επιστρέψω νοερά στην παιδική μου ηλικία, ίσως το χάσμα, που κάθε μέρα μεγαλώνει, ανάμεσα στον ενήλικα εαυτό μου και στο παιδί που κάποτε ήμουν.

Πολλοί έχουν την ψευδαίσθηση ότι ξαναγίνονται παιδιά απλά και μόνο κάνοντας πράγματα κόντρα στην ηλικία τους. Μέγα ψέμα, ανώφελη αυταπάτη.  Το παιδί που υπήρξες έχει μείνει πλέον στο παρελθόν, κρυμμένο μέσα στα κουτιά που τόσο ψυχαναγκαστικά έμαθες να φτιάχνεις και ν’ αρχειοθετείς, αποκαλώντας τα ζωή. Κάθε μέρα που πάλευες να ενηλικιωθείς, απομακρυνόσουν ακόμα ένα βήμα από αυτό το παιδί που με ζήλο ποθούσες να εγκαταλείψεις πίσω σου. Φορούσες τακούνια για να ψηλώσεις, βαφόσουν για να γοητεύσεις, έσφιγγες την ζώνη ένα τσακ παραπάνω για να λεπτύνει η μέση. Τώρα που τα κατάφερες αυτά, ανυπομονείς για την στιγμή που θα ξεβαφτείς για να αναπνεύσει το πρόσωπό σου, θα φορέσεις άνετα ρούχα και θα περπατήσεις ξυπόλυτη για να νιώσεις το έδαφος στα πόδια σου. Η ενήλικη ζωή σου συνιστά ένα δρόμος αντιφάσεων που, μόνο κάποιες σκιές του, σου θυμίζουν μονοπάτια παλιότερα, ανέμελα κι αγαπημένα.

Τότε που μέτραγες  τα παγωτά που έφαγες έχοντας την μακάρια άγνοια για τις πληγές των μελλοντικών καλοκαιριών. Άνοιγες  την ΚΑΡΑΜΠΟΛΑ και χαιρόσουν με τα πλαστικά δωράκια. Βλέπεις, το μάτι δεν είχε εκπαιδευτεί να ψάχνει «κάτι να γυαλίζει». Ανυπομονούσες να περάσουν οι σχολικές Δευτέρες και δεν ήξερες ότι υπάρχουν και οι Δευτέρες της δουλειάς ή οι Δευτέρες της ανεργίας.

Σιγά σιγά συνειδητοποιείς ότι οι μέρες δεν ορίζονται από το όνομά τους αλλά από τις στιγμές που θα ρίξεις μέσα τους, σταγόνα-σταγόνα, μέχρι να ξεχειλίσει το ποτήρι και να πας στην Τρίτη, την Τετάρτη… Μερικές φορές το ποτήρι μπορεί να είναι άδειο, αλλά η επόμενη μέρα θα έρθει θες δεν θες.

Ακόμα κι αν αυτή η αναπόφευκτη διαδοχή των ημερών έχει αρχίσει να σε τρομάζει, επιλέγεις να τις σπαταλάς γιατί έτσι έμαθες. Το ρολόι αποτελούσε στην αρχή το μέσο για να μετράς τα λεπτά για το επόμενο διάλειμμα, μετά για την ώρα που θα σχολάσεις και πλέον μια υπενθύμιση αυτού που ίσως σου γλιστράει μέσα απ’ τα χέρια.

Επιλέγω να γυρίσω στο παρελθόν για μια στιγμή. Μονάχα. Είναι αρκετή για να ξαναθυμηθώ αυτό που κάποτε υπήρξα, εκείνα τα τεμπέλικα καλοκαίρια που καταβρόχθιζα το ένα βιβλίο μετά το άλλο, υπνωτισμένη από τις ιστορίες διαφόρων κόσμων, χωρίς όμως να τα κατανοώ όλα πλήρως.  Με τον καιρό τα νοήματα γίνονταν όλο και πιο ξεκάθαρα, σημάδι ότι ενηλικιωνόμουν κι αποκτούσα καλύτερη αντίληψη. Και τώρα εδώ, γράφω, σε μια προσπάθεια να εγκλωβίσω αυτό που νιώθω ότι μου ξεφεύγει. Νομίζω ότι είμαι ένα κοριτσάκι μ’ ένα βιβλίο στο ένα χέρι και μια ΚΑΡΑΜΠΟΛΑ στο άλλο.

Συντάκτρια: Σοφία Παπαγεωργίου

MutantGeneration

vequinox reblogged this on Manolis.