Tags » Maxim » Page 2

Flower Boobs Are The Sexy Festival Trend You Need To See To Believe

Just in time for spring.

MAXIM – Decorative flower body art has already made it into fashion, on the runway for Yves Saint Laurent. It’s been seen at the Coachella Festival as well. 214 more words

Maxim

Watch Steamy Slo-Mo Video Of Sara Underwood In The Jungle Wearing Nothing But A See-Through Mesh Dress

MAXIM – Bali never looked so beautiful.

Sara Underwood has a great job. She pretty much just travels to some of the most fascinating tourist destinations on the planet then lights them up with her sexy charisma. 216 more words

Maxim

কথনের বাপ (পাণ্ডুলিপি)

কথন/

গ্রুগ্রী

(+)বরংচ ব্যক্তিত্বহীন তো সে, যে মানুষকে তাঁর প্রাপ্য সম্মান দেয়ার ভান করে! কারণ যে ব্যক্তিত্বহীন সে “সম্মান” কি সেটাই বুঝে না!

(+)বেঈমানদের সাথে অভিমান করা আর না করা সমান!

সজল আহমেদ

Q&A Part 5: Once an Addict...

Editor’s Note: Welcome to part five of our series, Questions & Answers. This series will attempt to cover topics and/or questions which have been raised by readers. 1,098 more words

The McLaren Senna

MAXIM – For all the work McLaren Automotive has done in recent years to climb the supercar hierarchy, its reputation is still based on its success on the track. 355 more words

Maxim

Auto Focus: Apollo Ascending

The bespoke automaker’s latest release is a pavement-shaking technological marvel

MAXIM – Restricted to a limited run of 10 units, the Apollo Intensa Emozione is an example of a highly anticipated car coming not from monstrous companies with historical legacies (think Ferrari, Lamborghini, Porsche) but from smaller bespoke auto builders like the Germany-based Apollo, which was formed when custom-supercar maker Gumpert was acquired by a Hong Kong investor in 2014. 280 more words

Maxim

ਮੈਕਸਿਮ ਗੋਰਕੀ ਵੱਲੋਂ ਵਲਾਦੀਮੀਰ ਲੈਨਿਨ ਦੀ ਸ਼ਖਸੀਅਤ ਬਾਰੇ ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਕਰੁਪਸਕਾਇਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਤ

ਸੋਰੈਂਟੋ,
16 ਮਈ, 1930
ਪਿਆਰੇ ਨਾਦੇਜ੍ਹਦਾ ਕੌਨਸਤਾਂਤੀਨੋਵਨਾ।
ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਵਲਾਦੀਮੀਰ ਇਲੀਚ ਸਬੰਧੀ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਹਟਿਆ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿ ਬੜੀ ਸਾਦਗੀ ਭਰੀ ਤੇ ਉਦਾਸ ਕਿਤਾਬ ਹੈ। ਇੱਥੋਂ, ਦੂਰ ਬੈਠਿਆਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਹੱਥ ਘੁੱਟਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਾਂ? ਸਮੁੱਚੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਡੂੰਘੇ ਅਹਿਸਾਸਾਂ ਬਾਰੇ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਹਨ। ਫੇਰ ਕੁਰਸਕੀ ਕੱਲ੍ਹ ਲਿਉਬੀਮੋਵ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਕੁਰਸਕੀ ਨੇ ਵੋਗਟ (ਜਰਮਨ ਡਾਕਟਰ) ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਵਲਾਦੀਮੀਰ ਇਲੀਚ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਦੀ ਬਣਤਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਤੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਮੈਂ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ: “ਅਕਲ ਦੀ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਮਿਸਾਲ ਬੁਝ ਗਈ ਹੈ! ਕਿੰਨਾ ਮਹਾਨ ਦਿਲ ਧੜਕਣੋਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।” ਮੈਨੂੰ ਹੁਨਾਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੋਰਕੀ ਜਾਣ ਦਾ ਖਿਆਲ ਆਇਆ। ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ 1920 ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ ਉਹ, ਉਦੋਂ ਮੈਂ ਰਾਜਨੀਤੀ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਉਂ ਰਿਹਾ ਸਾਂ। ਮੈਂ “ਨਿੱਤ ਦਿਨ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ” ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਾਂ ਤੇ ਮੈਂ ਵਲਾਦੀਮੀਰ ਇਲੀਚ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀਆਂ ਨਿਗੂਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਿੰਨੀਆਂ ਦੁਖਦਾਈ ਸਨ। ਹੋਰਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਮੈਂ ਲੈਨਿਨਗਰਾਦ ਦੇ ਮਜ਼ਦੂਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਦ ਬਾਲਣ ਦੀ ਖਾਤਰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮਕਾਨ ਢਾਹੇ ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਆਂ ਤੋੜ ਸੁੱਟੀਆਂ। ਕੱਚ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਸੁੱਟੇ ਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਖਰਾਬ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਜਦਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ਚੋਅ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੱਚ ਦੀ ਥਾਂ ਫੱਟੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਜ਼ਦੂਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਿਹਨਤ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਘੱਟ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। “ਤੁਸੀਂ ਵਲਾਦੀਮੀਰ ਇਲੀਅਚ, ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ‘ਤੇ ਸੋਚਦੇ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਗੂਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੋ।”
ਟੈਰਿਸ ‘ਤੇ ਘੁੰਮਦਿਆਂ ਚੁੱਪ ਸਨ ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਸਿਆ ਕਿ ਨਿਗੂਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਚਾਹ ਪੀਣ ਪਿੱਛੋਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸੈਰ ਕਰਨ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: “ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਗਲਤ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਨਿਗੂਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਅਹਿਮੀਅਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਤੇ ਨਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਿਹਨਤ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਏ, ਉਹ ਨਿਗੂਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਨਿਗੂਣੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਗਰੀਬ ਲੋਕ ਹਾਂ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਲੱਕੜ ਦੇ ਹਰ ਟੋਟੇ ਦੀ, ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਸਿੱਕੇ ਦੀ, ਕੀਮਤ ਜਾਣਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਕੁੱਝ ਤਬਾਹ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਰਥਿਕਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਕ ਮਜ਼ਦੂਰ ਦੇ ਇਲਜ਼ਾਮ ਕਿਵੇਂ ਲਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਨੇ ਹਾਲੇ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਮਾਲਕ ਏ! ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਤੇ ਸਿਰਫ ਸਮਾਜਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਏ।”
ਮੈਂ ਇੰਨ ਬਿੰਨ ਉਹ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਸਦਾ ਸਾਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਉਹ ਚੋਖਾ ਚਿਰ ਬੋਲਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਤੇ ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀਆਂ “ਨਿਗੂਣੀਆਂ” ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਖਾਈ ਦੇ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਕਿਵੇਂ ਅੰਤਾਂ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਨਾਲੋਂ ਸਾਧਾਰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਹ ਵਧੀਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਗੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਚੰਭਤ ਕਰਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਜਿਹਾ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਇੰਨੀ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਮਸਲਾ ਲੈ ਕੇ ਗਿਆ ਸਾਂ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੌਜਵਾਨ ਅਪਰਾਧੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈਨਿਨਗਰਾਦ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਦੂਰ ਮੱਠਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੈੜਾ ਅਸਰ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਵਲਾਦੀਮੀਰ ਇਲੀਚ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੋਚ ਚੁੱਕੇ ਸਨ ਤੇ ਕਾਮਰੇਡ ਨਾਲ ਇਸ ਸਿਲਸਿਲੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
“ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਲਈ ਸਮਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਏ?” ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ।
“ਮੈਂ ਇਸ ਮਸਲੇ ਬਾਰੇ ਉਦੋਂ ਹੀ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਜਦ ਮੈਂ ਵਾਈਟ ਟੈਂਪਲ, ਲੰਡਨ ਵਿੱਚ ਸਾਂ।” ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਉਹ ਬੜੇ ਦੂਰਦਰਸ਼ੀ ਸਨ। ਕਾਪਰੀ ਦੇ ਟਾਪੂ ‘ਤੇ, ਉਸ ਦੌਰ ਦੇ ਸਾਹਿਤ ਬਾਰੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੇਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਲੇਖਕਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਅਤਾਂ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸਹੀ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਤੇ ਬੜੀ ਸੌਖੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਬੇਰਹਿਮੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਸ ਔਗੁਣਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ। ਖੁਦ ਮੇਰਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਿਆਂ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜੀਆਂ ਖ਼ਾਸ ਘਾਟਾਂ ਹਨ ਤੇ ਫੇਰ ਸ਼ਿਕਾਇਤੀ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ: “ਆਪਣੇ ਤਜ਼ਰਬੇ ਨੂੰ ਛੋਟੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਏ ਕਿ ਉਸ ਤਜਰਬੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ, ਲੰਮੇ ਨਾਵਲ ਵਿੱਚ ਪਾਓ।” ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ 1813 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਜਦਕਿ ਮਾਸਕੋ ਨੂੰ ਮੁੜ ਉਸਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਜ ਤੱਕ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਲਿਖਣੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਪੁਰਖਾ ਇੱਕ ਕਿਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਇੱਕ ਖੇਤ ਮਜ਼ਦੂਰ, ਜੋ ਕਿ 1812 ਦੀ ਗੁਰੀਲਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਕਾਰਨਾਮੇ ਵਿਖਾਉਣ ਕਰਕੇ ਜ਼ਿਮੀਂਦਾਰ ਵੱਲੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਬੰਦੇ ਹੋਣਗੇ; ਸਰਕਾਰੀ ਅਫਸਰ, ਪਾਦਰੀ, ਕਾਰਖਾਨੇਦਾਰ, ਪੇਤਰਾਸ਼ੇਵਸਕੀ ਤੇ ਨੇਚਾਏਵ ਦੇ ਪਿੱਛ ਲੱਗੂ, ਅੱਠਵੇਂ ਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਇਨਕਲਾਬੀ। ਉਹ ਬੜੇ ਗਹੁ ਨਾਲ ਸੁਣਦੇ ਰਹੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੱਝ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੇ ਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ: “ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਵਿਸ਼ਾ ਏ, ਇਸ ‘ਚ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਏ ਤੇ ਬੜਾ ਸਮਾਂ ਲਏਗਾ। ਮੇਰੇ ਖਿਆਲ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਭਾ ਸਕੋਂਗੇ, ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ, ਉਹ ਇਹ ਕਿ ਇਸਦਾ ਅੰਤ ਕਿਵੇਂ ਕਰੋਗੇ? ਅਸਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੋਂ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਨਹੀਂ, ਇਸ ਨੂੰ ਇਨਕਲਾਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹੁਣ “ਮਾਂ” ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਵਧੇਰੇ ਲੋੜੀਂਦੀ ਏ।” ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਕਿਤਾਬ ਲਈ ਕੋਈ ਅੰਤ ਵਿਖਾਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇ ਰਿਹਾ।
ਸੋ ਇਹ ਸੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿੱਧਾ, ਸੱਚਾਈ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਦਾ ਹੈਰਾਨੀ ਭਰਿਆ ਤਰੀਕਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਸਨ।
ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ? ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਕਦਮ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤੁਰੇ ਹੋ ਤੇ ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵਧੇਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।
ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਮਾਣੋ, ਪਿਆਰੇ ਨਾਦੇਜ੍ਹਦਾ ਕੌਨਸਤਾਂਤੀਨੋਵਨਾ।
ਮਾਰੀਆ ਇਲਇਨਿਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਦਿਲੀ ਸ਼ੁਭ ਇੱਛਾਵਾਂ।
ਅ. ਪੇਸ਼ਕੋਵ

ਮੈਕਸਿਮ ਗੋਰਕੀ