Tags » Minuting The Nation

Η αποκτήνωση..

 Όταν δικαιολογείς την ανδρική απιστία, επειδή οι γυναίκες ΔΕΝ έχουν τις ίδιες βιολογικές ανάγκες, κι αν ήταν όλες να μιλούσαμε, ξέρεις πόσα σπίτια θα είχαν κλείσει…

Όταν δεν δυσανασχετείς με το “Άντε πλύνε κανά πιάτο, μωρή!” που ακούς συχνά στα φανάρια, επειδή οι γυναίκες ΔΕΝ έχουν τις ίδιες δεξιότητες…

Όταν σε απομακρύνουν από τις επαγγελματικές συνεδριάσεις, οι οποίες γίνονται κεκλυσμένων των θυρών σε μπαρ και στριπτιζάδικα, επειδή ΔΕΝ είσαι άντρας…

Όταν ανέχεσαι τα κορναρίσματα στο δρόμο και τα περίεργα βλέμματα στο πεζοδρόμιο και δεν νιώθεις κολακευμένη που σε λένε “μανάρι” και “καύλα”, επειδή ΔΕΝ διασκεδάζεις και τα γυρνάς όλα στο προσωπικό…

Όταν επιτρέπεις στον γιο σου να επισκέπεται οίκους ανοχής ή να χρησιμοποιεί πορνογραφικό υλικό, επειδή ΔΕΝ μπορείς να κάνεις κι αλλιώς, όλα τα αγόρια στην ηλικία του το κάνουν…

Όταν δεν διαμαρτύρεσαι που στη δουλειά πάλι πήρε προαγωγή άνδρας συνάδελφος, επειδή ΔΕΝ ήσουν αρκετά καλή…

Όταν αφήνεις το τηλεοπτικό κανάλι ανοιχτό, την ώρα που ημίγυμνα μοντέλα παρουσιάζουν τα μαγιώ της φετινής χρονιάς ή κάνουν ζωντανά αποτρίχωση στα τέσσερα(!), επειδή ΔΕΝ θεωρείς την εμπορευματοποίηση του γυναικείου κορμιού μέσω των τηλεοπτικών καναλιών σημαντικό θέμα…

Όταν επιτρέπεις σχόλια τύπου “Ξυρίζεις τα πόδια σου ή είσαι κι εσύ καμιά από δαύτες τις φεμινίστριες;” κάθε φορά που πας να υπερασπιστείς κάποια γυναίκα ή τον εαυτό σου…

Τότε γυρνάς τις πλάτες σε όλες εμάς τις υπόλοιπες, απογοητεύεις και υποδουλώνεις τον εαυτό σου και τις κόρες μας σε αυτό τον αέναο κύκλο βίας, καταπίεσης, σεξισμού κι αδικίας.. μα προπαντός μεγαλώνεις τον αυριανό σου δυνάστη, αφού κάνεις τον γιο σου έναν από αυτούς..

Ναι, από αυτούς..

Το τηλεοπτικό συνεργείο, που στους αγώνες βόλευ και τένις, θα δείτε να κάνουν κοντινά πλάνα στα οπίσθια και τα επίμαχα σημεία των αθλητριών..

Την ομάδα σχεδιασμού των αθλητικών στολών, που αναγκάζει τις αθλήτριες να φορούν μικροσκοπικές στολές προς τέρψην των θεατών..

Όσους πιστεύουν ότι κάθε γυναίκα κρύβει μέσα της μια εν δυνάμει πόρνη..

Όσους εξυμνούν την χυδαιότητα, την ωμή βία, το απρόσωπο, συναισθηματικό νέκρωμα και την καφρίλα…

Όσους θεωρούν πως η ύπαρξη των οίκων ανοχής είναι κάτι το φυσικό κι απαραίτητο κι όχι αποτέλεσμα προσφοράς και ζήτησης…

Όσους θεωρούν πως το να υποτιμούν τις γυναίκες και να τους φέρονται ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας είναι σωστό…

Όσους βρίσκονται πίσω από τα “έξυπνα” σλόγκαν στις διαφημίσεις και τις αφίσες..

Οι γυναίκες, και οι νεαρές κοπέλες, έχουν αντικειμενοποιηθεί σεξουαλικά σε πολλούς τομείς. Η πορνογραφία, η ύπαρξη των οίκων ανοχής, οι σεξιστικές διαφημίσεις είναι στις μέρες μας οι βασικοί παράγοντες σχηματοποίησης κι αναπαράστασης της σεξουαλικότητας.

 Μέσω των οικογενειακών, σχολικών, κοινωνικών αλλά και πολιτικών σχέσεων και συναναστροφών κατασκευάζονται, αποκτούν νόημα και γίνονται φορείς αξιών και πολιτισμού τα πολιτισμικά γονίδια, ή αλλιώς μιμίδια (βλέπε Dawkins, 1977, “meme”). Τα μιμίδια είναι μονάδες-φορείς πολιτισμικής κληρονομιάς, παρόμοιες με τα γονίδια, τις βασικές μονάδες γενετικής πληροφορίας.

Τα μιμίδια μεταδίδονται μέσω του γραπτού και προφορικού λόγου από γενεά σε γενεά κι από άνθρωπο σε άνθρωπο. Είναι εκείνα τα αρχέτυπα, τα έθιμα, τα σύμβολα, οι δοξασίες, οι τρόποι συμπεριφοράς αλλά και οι προκαταλήψεις που μεταδίδονται από τις παλαιότερες γενεές στις νεότερες αλλά κι από την καθεστηκυία τάξη, η οποία επειδή ακριβώς ελέγχει τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης επηρεάζει το περιεχόμενο των μιμιδίων, τον τρόπο και τα μέσα μετάδοσής τους.

Ο μόνος τρόπος για να μπορέσουμε να καταπολεμήσουμε τον σεξισμό στο εργασιακό, οικογενειακό αλλά και το ευρύτερο κοινωνικό μας περιβάλλον είναι να κατανοήσουμε τον ρόλο της μητέρας, ως βασική τροφός του παιδιού, στην αναπαραγωγή ή την μη ανατροπή τέτοιων στερεοτύπων.

gaitanaki (eliza) reblogged this on nation of two plus one and commented:

Ένα άρθρο από την Αγριμιώ που με εκφράζει απόλυτα!

Έχουμε κρίση μπαμπά!

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με τη δυναμική των κρίσεων διαβάζω το εξής καταπληκτικό: η κόρη του συγγραφέα, 10 ετών μαλώνει το συμμαθητή της που θέλει καινούργιο υπολογιστή λέγοντας το αποστομωτικό “έχουμε κρίση τώρα, δεν το καταλαβαίνεις;” (δείτε όλο το άρθρο του Γρ. Κατσά εδώ). Οι έννοιες κρίση και κοινωνικής αλλαγής μπλέκονται και εξετάζονται από τη ματιά της ελληνικής πραγματικότητας.

Συχνά στις συνεδρίες οι γονείς φέρνουν θέματα που σχετίζονται με την κρίση: μιλούν για την ανεργία, το μειωμένο εισόδημα, την ανασφάλεια. Λένε πόσο πολύ θέλουν να προφυλάξουν τα παιδιά και ότι δε λένε τίποτα. Όταν είδα το άρθρο της Άσπας, που αναρωτιόταν πως θα συζητήσει με την κόρη της τις ελλείψεις δασκάλων στο σχολείο, σκέφτηκα να μοιραστώ εδώ ένα απόσπασμα από ένα βιβλίο που (ξανα)διάβασα πρόσφατα και εξετάζει το ρόλο του τραύματος στη ζωή των παιδιών, το  πως λειτουργεί δηλαδή μια δύσκολη περίοδος στη ζωή του παιδιού και πως ξαναπιάνουμε το νήμα και δίνουμε νόημα μετά από ένα τραυματικό γεγονός.

Φαίνεται ότι αναφορικά στο τραύμα, η σιωπή δεν είναι χρυσός. Μας λέει ο συγγραφέας Β. Cyrulnik ότι όταν οι γονείς είναι τραυματισμένοι, δεν μεταδίδουν το τραύμα τους αλλά τον τρόπο με τον οποίο το αντιμετωπίζουν. Αν είναι θυμωμένοι, καταπτοημένοι ή ντροπιασμένοι, δημιουργούν γύρω απ’ το παιδί ένα αισθητηριακό περίβλημα θυμού, απόγνωσης ή ντροπής, που διαποτίζει τη μνήμη του μικρού παιδιού.

Όταν οι γονείς δηλαδή δε θέλουν να μεταδώσουν τίποτα, μεταδίδουν κάτι.. παράξενο, μας λέει. Το παιδί αισθάνεται ξεκάθαρα ότι δεν είναι φυσιολογικό να μην προσπαθούν οι γονείς να μεταδώσουν κάτι. Για να επιστρέψουμε στην απορία της μικρής, χρείαζεται δηλαδή πραγματικά να απαντήσουμε κάτι στα παιδιά όταν μας κάνουν τέτοιες ερωτήσεις. Το τι θα απαντήσουμε θα αντανακλά τις αξίες της οικογένειάς μας και μπορεί βάζοντας λόγια στα συναισθήματα να λειτουργήσει ενισχυτικά στην ανάπτυξη της ψυχικής ανθεκτικότητας των παιδιών.

 

Μπορείτε να δείτε απόσπασμα του βιβλίου εδώ.

gaitanaki (eliza) reblogged this on nation of two plus one and commented:

Από την ψυχολόγο και κουμπαρούλα μου, ένα ακόμα άρθρο για όλους εμάς τους γονείς.

Autumn - Φθινόπωρο 2013

Έξω από το καινούριο μας σπίτι έχει ένα φυλλοβόλο δέντρο.  Είχα λίγο απογοητευτεί που δεν θα έχουμε δέντρο στην αυλή μας στο σπίτι ετούτο. Τελικά όμως, το δεντράκι μπροστά από την πόρτα μας αποδείχθηκε να έχει πιο δυναμική παρουσία από ότι περίμενα. Αυτή τη στιγμή που γράφω έχει γίνει κατακίτρινο και έχει απλώσει ένα πέπλο από φύλλα πάνω στο αυτοκίνητο.

Το φετινό φθινόπωρο μας καλόμαθε με τον τόσο ήλιο φέτος. Και απολάυσαμε τόσες όμορφες βόλτες στο πάρκο του Greenwich. Διανύοντας τις τελευταίες μέρες του Νοέμβρη, δεν μπορώ παρά να είμαι ευγνώμον για την τόση ομορφιά. Νομίζω είμαστε όλοι έτοιμοι πια για τον χειμώνα. Και κατά πώς λένε, θα είναι βαρύς.

Minuting The Nation / Καταγράφοντας το "εθνος" μας!

Καλημέρα! Φάγατε τον βάτραχό σας?!

Στο δρόμο για το σχολείο του μικρού πριν μερικές βδομάδες είχα αγχωθεί πολύ με κάτι στη δουλειά. Κάτι που με είχε μπριζώσει όλο το Σαββατοκύριακο και τελικά είχε γίνει μεγάλο θέμα μέσα μου με το πώς να το χειριστώ ώστε οι ισοροπίες να μην χαλάσουν.

Minuting The Nation / Καταγράφοντας το "εθνος" μας!

Christmas Pajama Drive! (η δική μας οικογενειακή παράδοση)

Όταν ξεκίνησα αυτό το μπλογκάκι, ήθελα να καταγράψω όλα όσα κάνουμε σαν οικογένεια. Παράλληλα και όπως φαίνεται και από το about μας, λίγο την ψάχνουμε την δουλειά για το τί παραδόσεις να ακολουθήσουμε σαν ζευγάρι με τόσο διαφορετικό παρελθόν. 28 more words

Minuting The Nation / Καταγράφοντας το "εθνος" μας!

5α Γεννέθλια Αλέξανδρου!

Κάθε χρόνο για τα γεννέθλια του Αλέξανδρου (αλλά και το half term που ακολουθεί) έρχεται η μαμά μου/γιαγιά του. Κάθε χρόνο περνάμε πολύ ωραία! Σχεδιάζουμε τί τούρτα θα του κάνουμε από το καλοκαίρι κι όλας. 12 more words

Minuting The Nation / Καταγράφοντας το "εθνος" μας!

Σου εύχομαι αρκετά. Χρόνια Πολλά Αλέξανδρε!

Σήμερα είναι τα πέμπτα σου γεννέθλιά. Το βράδυ ξύπνησες κατά τις τρεις και δεν μπορούσες να κοιμηθείς. Το τί αγωνιστικά αυτοκινητάκια μέτρησες, το τί βαρκούλες… και τελικά κοιμήθηκες ανάμεσά μας.

Minuting The Nation / Καταγράφοντας το "εθνος" μας!