Tags » NC-17

Conditional Marriage [Chapter 3]

Author: Hyerina

Genre: Romance, Married Life, Family

Rating: NC-17

Ahn Hyerin | Cho Kyuhyun | Cho Jeon | Lee Donghae | Kim Nahee

PS: sorry for late update, yang next partnya juga kayaknya bakal lebih lama ㅠㅠ semoga kalian suka part yang ini, happy reading~ 6,792 more words

Cho Kyuhyun

Fic: "Right Now" by Ducks ADULTS ONLY! #MalecFic #Malec

Right Now (3506 words) by Ducks
Chapters: 1/1
Fandom: Shadowhunters (TV)
Rating: Explicit
Warnings: No Archive Warnings Apply
Relationships: Magnus Bane/Alec Lightwood
Characters: Magnus Bane, Alec Lightwood… 36 more words

Malec

Frontier(s)....Unrated Director's Cut

Frontier(s) is again another quite original piece of French Horror. This film is relentless and comes after you with some ferocity. It is a very brutal film and there is no finesse about it  (unlike Martyrs) it is raw, unforgiving and harsh to watch. 200 more words

What Did The MPAA Make Seth Rogen Shave To Avoid A NC-17 Rating?

It wouldn’t be a Seth Rogen movie these days if he didn’t push the limits in his work.  In an interview with Howard Stern, Rogen expressed that one of his challenges for the movie was dealing with The MPAA. 209 more words

Entertainment News

Chinese Fic : The Sweet poison

Chinese Fic : The Sweet poison

Pairing : จางเจียเหา/มู่หรงยงหลาง

Rate: Hard R

Summary : ถ้าคุณชายจางสามารถวางยาเสน่ห์ใส่ยงหลางได้แล้ว…มันก็…

~*~*~*~*~*~

“ งั้นก็คงไม่เสียหายใช่ไหม ถ้าต่อจากนี้ เราสองคนจะเป็นสหายต่อกัน ดังที่ท่านพ่อของข้ากับท่านพ่อของเจ้าก็สนิทสนมดังพี่น้องร่วมสาบาน ข้ายินดีนักที่ได้เห็นใบหน้าคมคายแสนซื่อตรงของเจ้า ดวงตาของเจ้าช่างอ่อนโยนเหนือบุรุษผู้ใดนักหนา…มู่หรงยงหลาง ผู้งดงามเหมือนดอกเหมยในฤดูหนาว หากแข็งแกร่งดังหินผาผู้นี้…”

“ ข้าขอบคุณท่านอีกครั้งแล้วกัน…ท่านจางเจียเหา…”

จางเจียเหาหัวเราะเล็กน้อย “ และการล่วงเกินนั้น ข้าต้องขออภัยที่ข้าหลงใหลในความงามของเจ้า แม้จะเรียบง่ายดังเพชรที่ยังไม่ได้รับการเจียระไน…แต่ข้าก็เห็นความงามนั้นที่อยู่ภายในตัวเจ้าตั้งแต่แรกเห็นแล้ว…มู่หรงยงหลาง…ไฉน เจ้าไม่คิดว่าตนเองนั้นดูงดงามน่าค้นหามากเพียงไหน…”

น้ำเสียงทุ้มแสนเสน่ห์นั้นแสดงถึงความรู้สึกประหลาดให้เกิดขึ้นกับหนุ่มน้อยยงหลาง…ราวกับว่า เขากำลังตกอยู่ในมนต์สะกดของดวงตาสีดำขลับดังท้องฟ้ายามรัตติกาล หากปนเฉดสีทองอำพันอยู่ในนั้น…ริมฝีปากเรียวสวยของจางเจียหางดูมีเสน่ห์น่าสัมผัสนักหนา…ถึงเขายังเกรงกลัวว่า ชายผู้นี้จะมาแตะต้องเขาอีกหรือไม่…แต่ทำไม…คราวนี้ เขากลับตื่นตะลึงในเสน่ห์ของจางเจียเหา…

…มันเป็นการแสดงความเย้ายวนของคุณชายผู้ดีในเมืองหลวงที่หนุ่มบ้านนอกอย่างเขาไม่เคยพบมาก่อน…และไม่คาดคิดว่าจะได้พบอีกด้วย….ยงหลาง…ตั้งสติหน่อยสิ…

“ ข้า…ข้าคิดว่า ข้าควรไปยกชุดน้ำชามาเพิ่ม…” ร่างเพรียวบางของยงหลางลุกขึ้นจากเก้าอี้

แต่ว่ามือใหญ่แสนนุ่มละมุนของคุณชายจางกลับรั้งมือบางของหนุ่มน้อยเอาไว้แล้ว

“ คุณชายจาง…ได้โปรด…ข้าไม่อยากจะ…”

“ อย่าได้กลัวข้าเลยนะ หลางเอ๋อร์ผู้แสนงามน่ารักของข้า”

ริมฝีปากสีทับทิมคู่นั้นบรรจงจูบหลังมือตามด้วยข้อมือเรียวของทายาทแห่งสกุลมู่หรงด้วยความใคร่

พร้อมกับขานคาถาบางอย่างซึ่งทำให้ร่างโปร่งแข็งแรงของยงหลางถึงกับแน่นิ่ง…

…คราวนี้ เขาควรหนีสิ….หรือตะโกนร้องบอกคนรับใช้ให้มาช่วยก็ได้…แต่ว่าทำไม…

เขาถึงขยับตัวไม่ได้…เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า…ยงหลาง…ยงหลาง…

…ทำไมเขาถึงต้องการอยู่ในอ้อมกอดของคุณชายจางเจียเหาผู้นี้ได้…

ชายหนุ่มผู้มีร่างสูงกว่าได้ทีประคองร่างเพรียวให้กับมานอนราบบนตั่งกว้าง จากนั้น

มือแกร่งใหญ่ของคุณชายจางเลื่อนมาประคองต้นแขนเรียวของอีกฝ่ายอย่างแนบแน่น

พร้อมกับใช้ริมฝีปากสวยของตนจุมพิตยังเรียวคอนวลระหงด้วยความใคร่ ยงหลางได้แต่ตะลึงงัน…

ทำให้ริมฝีปากอิ่มของคุณชายจางถึงได้นุ่มนวลกับเราแบบนีี้ ดวงตาเรียวใหญ่เริ่มหรี่ลงคล้ายจะหลับใหลในภวังค์…นำพาเขาไปสู่ความรู้สึกแปลกใหม่…เหมือนกับท่านพ่อแสดงต่อเหล่าอนุภรรยาของท่าน..หากว่า คุณชายจางเจียเหากลับดูละมุนกว่า…น่าหลงใหลกว่า…น่าสัมผัสกว่า…ยากจะต้านทานได้…

และมันก็ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวเหมือนการถูกเนื้อต้องกลัวเหมือนคราวก่อนอีกด้วย…

เพศรสสัมผัสแสนอ่อนโยนเช่นนี้…มันก็เป็นสิ่งที่เขาอยากรู้ว่ามันเป็นเช่นไร…

…มันเติมเต็มความสุขให้แก่เขาได้จริงหรือไม่…

“ หลางเอ๋อร์คนงาม เจ้ารู้อะไรไหม…เจ้าทำให้พี่คนนี้หลงใหลเจ้าตั้งแต่แรกเห็นแล้ว…ความจริง ถึงพี่จะไม่ชอบแตะต้องชนชั้นล่างเท่าไหร่ แต่ว่ายามนี้ พี่ก็คิดว่าเจ้าเป็นอัญมณีเม็ดงามจากโคลนตมที่รอการเจียระไนมากกว่าซะแล้ว…”

“ คุณชายจาง…อ๊ะ….อ๊ะ….”

มือเรียวใหญ่นั้นได้โอบรอบเรียวเอวบางของยงหลางไว้ ริมฝีปากแสนหวานของบุรุษรูปงามจอมเจ้าชู้เลื่อนขึ้นมายังประทับโหนกแก้มชมพูระเรื่อทั้งสองข้าง พร้อมกับเลียริมฝีปากราวกับตนเองกำลังกินผลทับทิมสีแดงสุก

“ เจ้าช่างน่ารักเสียจริง หนุ่มน้อยหลางเอ๋อร์ของพี่”

“ แต่…แต่…ท่านมีภรรยาและมีลูกแล้ว…อย่าทำแบบนี้กับข้าเลยนะ” ยงหลางพยายามตั้งสติ

“ โอ…หลางเอ๋อร์…” มือเรียวใหญ่ลูบไล้ปลายเรือนผมสีดำขลับปนน้ำตาลบนเรียวไหล่กว้างก่อนยกมันขึ้นมาจุมพิตโลมเล้าด้วยเสน่หาแสนหวานของตน…

“ เพราะพี่มีครอบครัวของพี่แล้วไง…พี่ก็ไม่คิดจะรั้งเจ้าไว้ให้เจ้าเป็นของข้าคนเดียวนี่นา เจ้าจะมีคู่รักของเจ้าก็ได้…ในฐานะเป็นทายาทแห่งสกุลมู่หรง…เจ้าจะมีคู่นอนเท่าไหร่ก็ได้…พี่ไม่หึงหวงหรอก…แค่เราสองคนเติมเต็มความสุขทางกายให้กันซะหน่อย…เผื่อวันนึง…เจ้าอาจจะนำไปใช้กับคนที่เจ้าต้องการสมรสด้วย..จริงไหม…จริงไหม…”

คนที่เจ้าต้องการสมรส…คนที่ข้ารักงั้นหรือ…เทียนเอ๋อร์…เทียนเอ๋อร์…

ครั้นริมฝีปากสีทับทิมคู่นั้นเลื่อนมาจุมพิตหน้าผากของเขา ยงหลางก็รู้สึกว่า ยากที่จะต้านทานเสน่ห์ของจางเจียเหาผู้นี้…แม้ว่าในใจของเขาจะนึกถึงใบหน้านวลหวานแสนน่ารักของเทียนเอ๋อรมากก็ตาม…ถ้าคิดว่าทำกับฝ่าบาทแบบนี้ได้จะเป็นอย่างไร…จะเป็นอย่างไร…

“ ข้ากลัว…กลัว…” ยามนี้ร่างทั้งร่างของยงหลางสั่นระริกในอ้อมกอดของจางเจียเหา

แม้ว่าเขาจะเป็นชายหนุุ่มเจ้าเล่ห์แสนร้าย แต่ว่าก็ไม่ต้องการได้ชื่อว่า ขืนใจ หนุ่มน้อยที่ยังบริสุทธิ์

ริมฝีปากเรียวบางของยงหลางเผยอขึ้น…คล้ายกับกลีบดอกเหมยสีชมพูอ่อน…

จางเจียเหาจึงเชยคางเรียวมนของหนุ่มน้อยขึ้้น “ หลางเอ๋อร์ อย่าได้กลัวข้าเลยนะ…รู้ไหม…”

ดวงตาคู่หวานของยงหลางเริ่มหรี่ลงอย่างเย้ายวน จางเจียเหาจึงตัดสินใจแนบริมฝีปากอิ่มของตนลงบนริมฝีปากของหนุ่มน้อยในอ้อมแขนด้วยความนุ่มนวล แต่ก็ดุดันไม่แพ้กัน…เรียวลิ้นของจางเจียเหาแทรกผ่านเรียวฟันจนเข้าไปโพรงปากเพื่อประสานกับลิ้นน้อยนั้น…เพียงให้ยงหลางยอมจำนนต่อการรสสัมผัสที่ตนมอบให้…เรือนผมสีดำประกายน้ำตาลยาวสลวยของยงหลางช่างนุ่มละมุนในมือ…

“ อ๊า…คุณชาย…จาง…”

“ เรียกข้าว่า ท่านพี่เจียเหา สิจ้ะ หลางเอ๋อร์คนดี…”

“ ท่านพี่เจียเหา…ท่านพี่…”

“ ดีมาก…น้องชาย…”

สองมือใหญ่ของคุณชายแสนร้ายกาจไม่รอช้าตรงเข้ากระชากเสื้อนอกของยงหลาง พร้อมกับปลดเสื้อนอกของตนเองออก…ขณะที่ยังจุมพิตกับริมฝีปากและโหนกแก้มบอบบางไม่ยอมห่าง….

ใบหน้าหวานละมุนละไม…ดวงตาเรียวใหญ่หรี่ลงเพราะฤทธิ์ยา…ผิวพรรณสีขาวน้ำผึ้งชวนสัมผัส…

…ยามนี้เขาต้องการร่วมรสกับบุตรบุญธรรมของมู่หรงซู่ผู้นี้จนทนไม่ไหวแล้วนะ…

“ อ๊ะ…อ๊า….” ยงหลางเริ่มคราง เมื่อมือใหญ่นั้นล้วงเข้าไปในเป้ากางเกงยาวของเขา

เพื่อปลุกเร้าอารมณ์แบบว่ายงหลางไม่คิดว่าจะได้สัมผัสมาก่อนเลย…

“ ยังนุ่มนิ่มอยู่เลยนะ แต่ก็ยาวพอดีกับมือของพี่จังเลย…โอ๋…หลางเอ๋อร์…ดอกเหมยน้อยๆของข้า…”

“ ท่านพี่เจียเหา…อือ….อย่า…อือ…”

ร่างเพรียวของยงหลางสะบัดตัวไปมา พร้อมกับหยาดเหงื่อที่ไหลรินบนหน้าผากและโหนกแก้มทั้งสองข้าง ริมฝีปากซุกซนของจางเจียเหาก็ยังแทะโลมกับริมฝีปากกับซอกคอระหง…เพื่อเร้าอารมณ์แสนเย้ายวนขึ้นไปอีก…

“ เข้าห้องกันดีกว้างไหม บนเตียงของเจ้า จะทำให้เราสบายขึ้น…”

คุณชายเชื้อพระวงศ์จอมเจ้าเล่ห์ได้ทีโอบอุ้มร่างเพรียวบางของยงหลางจนเข้าห้องนอนได้สำเร็จ

แล้วเขาก็จัดการปลดอาภรณ์ที่ขวางกั้นนั้นออกไปเสียให้พ้นไป…

“ โอ…หลางเอ๋อร์…ทำไม เจ้าถึงได้งามเพียงนี้นะ…อา…”

แต่ว่าศีรษะเรียวมนบนหมอนกลับส่ายไปมาพร้อมกับพยายามปฎิเสธทั้งที่ตนเองก็ต้านทานไม่ไหว

ริมฝีปากร้อนจัดทาบลงไปที่กลีบปากนุ่มละมุนของคนในอ้อมแขนทันทีเหมือนจะทดสอบว่าปากใครจะดีกว่ากัน อีกฝ่ายเหมือนจะขัดขืนไม่ยอมให้ลิ้นร้ายกาจ ที่วนเวียนหยอกล้อกับกลีบปากของเขา แทรกผ่านเข้าไปได้ มือกร้านบอบบางของยงหลางพยายามดันร่างสูงกว่าให้ออกห่าง แต่ก็เหมือนกำลังผลักหินผาที่ไม่สะดุ้งสะเทือน และสุดท้ายเมื่อเขารุกหนักขึ้นตามอารมณ์ที่เพิ่มมากขึ้น คนที่ไร้ประสบการณ์อย่างยงหลางมีหรือจะทนไหว ต้องยอมให้เขาเข้าไปตักตวงความหอมหวานจากโพรงปากอย่างไม่มีทางเลือก

“อืมมม…หวานจริงๆ ดอกเหมยน้อย…” จางเจียเหาครางในลำคอแกร่งเมื่อลิ้นอุ่นเกี่ยวกระหวัดกัน

ร่างนุ่มนิ่มของยงหลางที่อิงอกเขาเอาไว้เหมือนเป็นหลักยึด ทั้งๆที่เขายังไม่ได้เริ่มอะไรเลยแท้ๆ ดวงตาที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอ่อนแสงลงเล็กน้อยโดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ตัว เขาพรมจูบอ่อนโยนที่แก้มแดงจัด ก่อนจะดันร่างเล็กให้นอนราบลงกับเตียงใหญ่ แผ่นอกนวลขาวที่ไม่มีอะไรปกปิดไว้ ขยับขึ้นลงตามแรงหายใจ เมื่อดวงตาสบตากัน เขาก็ร้อนผ่าวไปทั้งร่างจนแทบจะทนไม่ไหว อยากจะฝังแก่นกายเข้าหาความนุ่มนวลอบอุ่นของมู่หรงยงหลางซะตอนนี้เลย…

ร่างล่ำสันทาบลงไปแต่ยั้งน้ำหนักเอาไว้ไม่ได้อีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด มือใหญ่ลูบไล้แผ่วเบาที่พวงแก้มนวลใส ดวงตากลมเรียวของยงหลางเหมือนจะสับสนไม่เต็มใจ กังวลและหวาดกลัวต่อสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป

“อย่ากลัว” เขากระซิบเบาๆ“เราจะมีความสุขด้วยกันนะ”

“ ข้า…กลัว…ข้ากลัว…ท่านพ่อ…ท่านพ่อ…” ยงหลางพยายามเรียงร้องหาบิดาบุญธรรมของตน

“ ไม่เอาน่า…หลางเอ๋อร์…อย่าทำเป็นเด็กน้อยร้องหาพ่อสิ…ข้าสัญญาว่าจะให้เจ้าสุขสมที่สุด…ข้าทำแบบนี้มาให้กับหนุ่มบริสุทธิ์มาเป็นสิบแล้วนะจ้ะ…รู้ไหม”

“ ข้าไม่ใช่…หนุ่มบำเรอของท่านนะ…อ๊าาาา…”

แต่เรียวปากสวยของคนเจ่าเลห์ยังตอกย้ำว่า

“ เจ้าไม่ใช่ไง…เพราะข้าจะทำให้เจ้ามีความหมายต่อการร่วมอภิรมย์กับข้า…”

จางเจียเหาก้มลงจูบที่ริมฝีปากบาง ที่ให้ความรู้สึกดีเหลือเกินสำหรับเขาจนร่างสูงสั่นสะท้าน ลิ้นสากเกี่ยวกระหวัด ซอกซอนเข้าหาลิ้นเล็กของอีกฝ่ายอย่างชำนาญ มือร้อนผ่าวลากไล้ไปทั่วเรือนร่างเนียนนุ่มจนคนที่อยู่ใต้ร่างเขาเริ่มระทวย ประสบการณ์ที่ห่างชั้นกันนั้น ทำให้มู่หรงยงหลางน้อยไม่อาจต้านทานกับสิ่งที่เขามอบให้ได้เลย

ชายหนุ่มเคลื่อนตัวลงต่ำ ลากไล้ลิ้นร้อนไปตามซอกคอจนมาหยุดอยู่ที่เนินอกกว้าง ก่อนจะฝากรอยจ้ำแดงเอาไว้เป็นที่ระลึก มือใหญ่เค้นคลึงหน้าอกสีนวลเบาๆ

“ หน้าอกเจ้านี่…กว้างสวยเหมือนภาพวาดจริง….หลางเอ๋อร์…”

ริมฝีปากหยักลึก เข้าครอบครองเม็ดบัวสีชมพูปนน้ำตาล โลมเล้าด้วยปลายลิ้นสลับกับขบเม้มจนร่างบอบบางเริ่มสั่นไหวไปตามอารมณ์นั้น

มือร้อนระอุเข้าหยอกเย้าและทักทายกับจุดอ่อนไหวของยงหลางอีกครั้ง

“อย่า…อย่านะ…” ยงหลางอ้อนวอนเสียงแหบพร่า แต่มันกลับยิ่งทำให้เขาฮึกเหิมมากขึ้น

“หยุดไม่ได้แล้ว ยงหลางคนดี ไม่เห็นหรอว่าข้าแข็งตัวเพราะเจ้าแล้ว…”

กายแกร่งที่เบียดอัดอยู่กับร่างนุ่มนิ่มไหวระริก ลมหายใจของจางเจียเหาเริ่มติดขัดเมื่อร่างบางบิดไปมาด้วยความเสียวสะท้าน จากทุกสัมผัสที่เขามอบให้ แต่เมื่อยงหลางแอ่นเรือนร่างเข้าเสียดสีกับร่างกายเขามากขึ้นตามแรงปลุกเร้าตามธรรมชาติ คนที่หายใจติดขัดกลับเป็นเขาเสียเอง

“ งามแท้…ไม่ผอมเกินไป…ไม่อวบอ้วน…เพรียวกระชับ…โอ หน้าท้องของเจ้ามีกล้ามได้สัดส่วนเหมือนของข้าเลย…หลางเอ๋อร์…หลางเอ๋อร์ ดอกเหมยแสนสวยของข้า…ให้ข้าได้กินเจ้า…”

จางเจียเหาครางเสียงหนักลึกในลำคอคล้ายพยัคฆ์คำราม ริมฝีปากลากไล้จากอกสวย ลงต่ำไล่เรื่อยไปจนถึงหน้าท้องที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่น ริมฝีปากซุกซนขบกัดกับรอยบุ๋มน้อยๆ ก่อนจะจูบแผ่วเบาดังขนนกเพื่อดื่มด่ำกับแก่นกายที่เริ่มแข็งตัวของยงหลาง ร่างที่จำนนกลับสะดุ้งก่อนจะหนีบขาเรียวเข้าหากันทันที

“อย่าทำอย่างนั้นสิ ไม่น่ารักเลยนะ…รู้ไหม…” มือใหญ่ค่อยๆแยกเรียวขาคู่งามออกให้ส่วนความเป็นบุรุษงามบริสุทธิ์ปรากฏสู่สายตาคมที่เต็มไปด้วยอารมณ์ปรารถนาของเขา ก่อนจะตรึงเอาไว้แน่นไม่ยอมให้หนุ่มน้อยขยับราวกับจะลงทัณฑ์ แต่เป็นการลงทัณฑ์ที่แสนหวานเสียเหลือเกิน

ชายหนุ่มพยายามไม่สนใจความปวดร้าวที่กลางกายที่ทรมานเขาแทบทุกนาที เขาค่อยๆลิ้มรสความหวานของยงหลางอย่างช้าและนุ่มนวล

“ อา…อ๊า….อ๊า…” หนุ่มน้อยแห่งสกุลมู่หรงครางเสียงแผ่ว เมื่อปลายลิ้นอุ่นจัดตวัดหยอกเย้ากับแก่นกายที่ไม่เคยมีใครได้สัมผัส แม้เขาจะทำเพียงแค่ลากไล้อย่างช้าๆขึ้นลงแต่มันกลับทำให้ยงหลางลืมหายใจ ลืมแม้กระทั่งความคิด…เทียนเอ๋อร์…จอมจักรพรรดิน้อยที่ครอบครองดวงใจของเขา…

…เขาเริ่มมีจิตอกุศล…เขาอยากทำแบบนี้เพื่อปรนเปรอ…เทียนเอ๋อร์….เหลือเกิน…

ร่างเล็กบิดไปมาเพื่อบรรเทาความรุ่มร้อนที่เกิดขึ้น ทั้งๆที่รู้ว่าไม่อาจช่วยอะไรได้เลย และเมื่อลิ้นอ่อนนุ่มยังคงลากไปมา ที่แก่นกลางกายของเขา พร้อมกับริมฝีปากขบเม้มเบาๆ ทำเอาเขาแทบผวาขึ้นทั้งตัว ด้วยความเสียวซ่านอย่างที่ไม่เคยได้สัมผัส

“ เจ้าชอบไหม น้องยงหลางของข้า…”เสียงห้าวกระซิบถามแต่ยังไม่ยอมหยุดการทรมานริทเสียที

“ ข้า…อ๊าา…เสียว…อ๊าา…” ยงหลางทำได้แค่หอบสั่น…ทั้งต้องการมัน…ทั้งกลัวมัน…

มู่หรงยงหลางกัดริมฝีปากตัวเองแน่น เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นไม่ใช่การสมยอมเพราะฤทธิ์ยา แต่เขาจำยอมต่างหาก แล้วก็ต้องจิกมือลงแน่นกับผ้าปูเตียงเมื่อชายหนุ่มเพิ่มความเร็วตรงปลายลิ้น

ในที่สุดเขาก็พ่ายแพ้ต่อร่างสูงใหญ่ แม้จะพยายามปฏิเสธอย่างไรก็ตาม ยงหลางกระตุกเกร็งเมื่อความรู้สึกรุนแรงที่เริ่มต้นขึ้นจากแก่นกลางกายแผ่ซ่านสู่ท้องน้อย และค่อยๆกระจายไปทั่วร่าง จนเขาไม่สามารถเป็นตัวของตัวเองอีกต่อไป ต้องจิกเล็บที่ไหล่กว้างของร่างสูงที่กำลังจัดการกับแก่นกายของเขาอยู่เอาไว้โดยไม่รู้ตัว

ร่างสูงเคลื่อนตัวขึ้นประทับริมฝีปากบางของคุณชายสกุลมู่หรงจนอีกฝ่ายครางหนักในลำคอ

มือแกร่งลากลงไปวนเวียนยังตำแหน่งความเป็นชายของหนุ่มน้อยอีกครั้ง ความเสียวกระสันที่เพิ่งจางลงกลับเพิ่มมากขึ้นอีกครั้งเมื่อมือแกร่งขยับรูดขึ้นรูดลง อย่างช้าๆเหมือนเป็นการทรมาน จนยงหลางต้องแอ่นกายเข้ารับสัมผัสนั้นอย่างลืมตัวและลืมความอายจนหมดสิ้น

“ หลางเอ๋อร์ของข้า…” จางเจียเหากระซิบชิดที่ข้างหูพลางจรดความเป็นชายใหญ่โตที่กำลังเคร่งเครียด เข้าสู่ใจกลางช่องทางสีหวานของยงหลาง…ตอนนี้พร้อมสำหรับข้าแล้ว…

“ อ๊าาาาา….อ๊าาาา….อาาาาา…”

ยงหลางซุกหน้าลงตรงไหล่กว้างที่มีกลิ่นของน้ำหอมรวยริน ยอมให้อีกฝ่ายแทรกความแข็งแกร่งเข้ามาในเรือนร่างของเขาอย่างจริงจัง

“ หลางเอ๋อร์…อย่าเกร็งสิจ้ะ…ไม่งั้นเจ้าจะเจ็บ…รู้ไหม…”

เขาพยายามปลอบโยนพลางพรมจูบแผ่วๆไปตามเรือนร่างบอบบางก่อนที่ริมฝีปากสวยนั้นจะเข้าครอบครองเม็ดบัวสีชมพูเจือน้ำตาลแสนหวานของยงหลางอีกครั้งหนึ่ง

ความเสียวซ่านจนยากจะระงับใจ ทำให้มู่หรงยงหลางลืมความเจ็บร้าวจากการสอดประสานเสียสิ้น เสียงหวานยามนี้แหบพร่าด้วยแรงปรารถนาไม่ต่างจากอีกฝ่าย

“ อือ…หลางเอ๋อร์จ๋า….” จางเจียเหาครางเสียเข้ม “ เจ้าช่างแน่น…แน่น…จริงๆ…อ๊าาาา….อ๊าาาา…”

“ ท่านพี่…ได้โปรด…อย่า…อ๊าาาา…อ๊าาาาา…”

ชายหนุ่มแห่งสกุลจางแทบดิ้นตายกับความคับแน่นของเรือนร่างเพรียวบาง จะเดินหน้าต่อก็เสียวสะท้าน จะถอยหลังกลับก็คงไม่ต่างกัน ชายหนุ่มจึงทำได้เพียงโอบกอดร่างเล็กเอาไว้แนบแน่น

เพื่อผ่อนคลายความรุ่มร้อนของตนเอง

เมื่อจางเจียเหาขยับตัวอย่างช้าๆอีกครั้ง เพื่อให้หนุ่มน้อยใต้ร่างได้คุ้นเคยกับการมีตัวตนของเขาในตัวเสียก่อนเมื่อได้เห็นหยาดน้ำตาไหลรินลงจากดวงตาเรียวใหญ่แสนอ่อนหวาน…ที่เขาคลั่งไคล้แต่แรกเห็น..

จางเจียเหาจูบซับน้ำตาให้อย่างแผ่วเบาก่อนจะเดินหน้าต่อ เมื่อเขาค่อยๆเคลื่อนกายช้าๆอีกครั้ง อีกครั้งและอีกครั้ง ชายหนุ่มก็ค่อยโล่งใจเมื่อได้ยินเสียงครางแสนหวานของยงหลาง…

…หลางเอ๋อร์…ยอมจำนนต่อข้าแล้วสิ…ดีมาก…ดีจริงจริง…

ร่างบางกอดกระชับเขาเอาไว้แนบแน่น ตอบรับทุกสัมผัสที่เขามอบให้อย่างร้อนแรงจนเขาแทบทนไม่ไหว เขาไม่อยากรุนแรงกับยงหลางในครั้งแรก ไม่อยากฝากความทรงจำที่เลวร้ายเอาไว้ แต่ความปรารถนาที่อัดแน่นอยู่ภายในเหมือนพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี เมื่อร่างเล็กใต้ร่างตอบสนองเขาเป็นอย่างดี ร่างแกร่งกระแทกสะโพกเข้าหาร่างเล็กอย่างถี่กระชั้น จนอีกฝ่ายร้องเสียงหลงดังลั่นห้องนอน

มือใหญ่ดันร่างเพรียวของยงหลางให้เข้าหาเขาอย่างเป็นจังหวะ แล้วค่อยๆเพิ่มความเร็วขึ้นตามอารมณ์รัก เหงื่อไหลลงไปตามผิวสีน้ำผึ้งแสนหวานบนแผ่นหลังกว้างของร่างยงหลางเป็นสาย

“…อาาาา…อ๊าาาา… ข้า…ข้าทนไม่ไหว…” มู่หรงยงหลางร้องอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

“ หลางเอ๋อร์จ๋า…ข้าจะไปพร้อมกับเจ้านะ….ไปพร้อมกันเลย…อ๊าาาา…อ๊าาาา…”

เมื่อถึงจุดสุดยอดแห่งอารมณ์ จางเจียเหาก็หลั่งน้ำรักลงในช่องทางสวาทของหนุ่มน้อยผู้นี้ ยงหลางเองก็ปลดของเหลวสีนวลใสของตนเองลงบนหน้าท้องและช่วงขางามของจางเจียเหา….

ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ยิ้มกริ่มให้กับใบหน้านวลตาซึ่งยังอ่อนแรงเพราะฤทธ์ยาเสน่ห์กับการร่วมรักเมื่อครู่นี้…ริมฝีปากบางนี้ช่างเหมือนดอกเหมยที่ถูกเด็ดจนช้ำไปหมด…

จางเจียเหาคนนี้จะกลัวอะไรเล่า…ทายาทแห่งสกุลมู่หรงผู้นี้อยู่ในกำมือของเขาแล้ว…

…ที่เหลือ…ก็แค่ใช้ความสามารถของทั้งสองเรา…กำจัดพระมาตุลาหลี่หยางจื้อกับฮ่องเต้น้อยจ้าวเทียนอี้ให้ออกจากบัลลังก์ไปก็เท่านั้นเอง…ฮ่าๆๆ…

~*~*~*~*~*~

จางเจียเหาาาาา…นังเหาาาาาได้ดูดเลือดได้กินยงหลางแล้ว….พอใจไหมมมม….!!!!!

[NC-17/LONGFIC/HOEHWAN] EM LÀ CỦA TÔI - CHAP 28

CHÂN TƯỚNG

Chiếc BMW dừng ngay tòa biệt thự lớn, lại biệt thự? Cuộc đời Jin Hwan chưa bao giờ ngắm nhiều biệt thự như bây giờ sau khi ở với Jun Hoe thì tần suất ngắm biệt thự ngày càng nhiều. 2,826 more words

IKON

[NC-17/LONGFIC/HOEHWAN] EM LÀ CỦA TÔI - CHAP 27

Bệnh viện tâm thần

Nơi luôn mang tiếng thét chói tai của bệnh nhân, vì sao họ lại thét chói tai? Vì họ không làm chủ được tâm trí họ hay nói đúng hơn là họ bị ám ảnh, họ ám ảnh đến mức đầu óc không còn đủ tỉnh táo, tiếng thét chói tai của họ không phải họ bị các bác sĩ bắt ép hay do họ muốn ra khỏi bệnh viện. 3,108 more words

IKON