Tags » NC-17

Conditional Marriage [Chapter 5/FIN]

Author: Hyerina

Genre: Romance, Married Life, Family

Rating: PG-17

Ahn Hyerin | Cho Kyuhyun | Cho Jeon | Lee Donghae.

PS: finally, part terakhir CM! 7,781 more words

Romance

A LOVELESS MARRIAGE 4

CHAPTER 4

 previous story

‘’kapan kau akan memberikannya seorang adik? ….’’tanya ny cho.

‘’jika waktunya telah tiba. Semua pasti akan terjadi. Menunggu, ya kita memang harus menunggu. 5,426 more words

Romance

A LOVELESS MARRIAGE 2

CHAPTER 2

previous story

‘’LAU RA  …’’bentakan itu langsung mengheningkan suasana saat setelah tubuh laura telah berpindah tempat pada seohyun, dan disaat itu juga, tangan kecil laura malah  tidak sengaja menyenggol gelas berisikan air putih yang kini telah tertumpah bebas di kemeja milik kyuhyun. 4,795 more words

Married Life

[FWB] Chapter 5: Sleep talking.

Chapter 5: Sleep Talking.

Giữa nửa đêm, ChangMin giật mình tỉnh giấc.

Anh khẽ cau mày, đưa tay lên day day thái dương trước cảm giác mộng mị hư ảo, mất vài phút để xác định rõ ràng bản thân tỉnh rồi. 4,970 more words

KyuHyun

[Doujinshi/Yaoi] Hakuchyuuyume (?)

Author: Hiromi

Fandom:Marvel/Avengers

Pairing:Steve x Tony

Rating:17+

Độ dài:Oneshot

Summary: Tình một đêm của Steve và Tony

Tiêu đề của Doujinshi thì mình thật sự không biết là gì. 81 more words
Doujinshi

( Chinese Fic ) : The Opaque Orchid

( Chinese Fic ) : The Opaque Orchid

The Opaque Orchid

Pairing: มู่หรงซู่/จางเจียเหา

Rate : Hard R

Summary : แม่ทัพหนุ่มมู่หรงซู่ไม่คิดจะปล่อยคุณชายจางไปง่ายๆหรอก!

ข้านะหรือ…ข้าก็คือ มู่หรงซู่ สมุหกลาโหมคนปัจจุบันแห่งนครฉางหลิง

ข้าได้แต่ถอนหายใจไปมา พร้อมกับถ่มน้ำลายลงบนพื้นระเบียงในจวนของข้า ในขณะที่ข้ากลับได้ยินเสียงฮัมเพลงของชายหนุ่มผู้มาเยือนเคหาสน์ของข้า…ซึ่งทำให้ข้ารู้สึกพิศวงนัก…ชายหนุ่มเจ้าเสน่ห์ เชื้อพระวงศ์เก่าแห่งนครฉางหลิง…จางเจียเหา…ข้ารู้ว่า หัวใจของข้าเต้นสั่นขึ้นแทบเป็นบ้า…เพราเขานั้นสง่างาม ร่างสูงแข็งแรง…ใบหน้าขาวผุดผ่องดุจหยกล้ำค่าควรเมือง หากยังคมสันอย่างชายชาตรี อีกทั้งสายตาเรียวงามเจ้าเล่ห์น่าเย้ายวนที่พร้อมปลุกกำหนัดของข้า…เขาทำให้ข้านึกถึงหลี่หยางจื้อ…หลี่หยางจื้อ พระมาตุลาคนงามของข้า…ที่ข้าอดทนมาหลายปีเพื่อครอบครอง…แต่มันก็ไม่มีทีท่าว่าจะเป็นจริงได้ง่ายๆ…

“ ท่านมู่หรง ไฉนท่านทำหน้าหงุดหงิดใจได้เล่า” ชายหนุ่มที่ยังดูอ่อนเยาว์กว่าข้าและหลี่หยางจื้อด้วยน้ำเสียงไพเราะและสะบัดเรียวพัดเล่มงามไปมาสมเป็นคุณชายเจ้าสำอาง

สายตาแสนคมกริบและหวานชวนมองนั้น ทำให้ข้ายิ้มกริ่มขึ้นมา…ร่างเพรียวแข็งแรงกว่าคนอื่นอย่างไรก็ต้องพ่ายแพ้ต่อข้า…เพราะข้ามีรูปร่างสูงใหญ่ดุจอสูรกาย…ไม่มีใครหนีรอดพลังจากสองมือของเขาได้พ้นหรอก!

“ คุณชายจาง…สามารถช่วยให้ข้าหายหงุดหงิดได้แน่แท้…เพียงแค่…”

สองมือของข้าเอื้อมไปโอบเรียวเอวบางนั้นเสีย พร้อมกับแอบหัวเราะในท่าทีไม่ทันตั้งตัวของจางเจียเหา…

“ เพียงแค่ ถ้าต้องการคนสนทนาด้วยก็เท่านั้น…”

ริมฝีปากบางได้รูปสวยเป็นแนวหยักลึกนั้นกลับเบี้ยวหนีหน้าของข้า

“ มันจะดีกว่านี้ ถ้าท่านไม่จ้องจะลวนลามแต่ข้า”

ร่างเพรียวนั้นสะบัดออกไป แต่ข้าก็ยั้งรั้งเรียวมือบางทั้งสองข้างไว้เสีย

“ เราก็แค่คุยกันเสียหน่อยจะเป็นไรเล่า”

จางเจียเหาส่ายหน้าคมสันไปมาด้วยความรำคาญใจ

“ ข้าไม่สะดวกใจกับท่านมู่หรง…ในเรื่อง…”

“ ดอกกล้วยไม้แสนโปรยเสน่ห์จะกลัวอะไรเล่า…ดอกไม้กาฝากเช่นเจ้า…มันก็ได้อยู่แค่ไปเกาะกินคนอื่น…”

“อย่าดูหมิ่นข้านะ ท่านมู่หรง…อย่าลืมแผนการนั้น ไม่เช่นนั้น ก็อย่าหวังว่า ข้าจะช่วยให้เจ้าเป็นฮ่องเต้และครอบครองพระมาตุลาที่ท่านต้องการมาเป็นสิบกว่าปี”

ข้าหัวเราะลั่น “ ก็เอาสิ…ทำให้ข้ารู้ว่าระหว่างข้ากับเจ้า ใครมันจะแน่กว่ากัน”

ข้าจึงได้บิดข้อมือใหญ่แต่ก็ยังเล็กกว่าของข้าอยู่ดี

” อ๊าาา..ท่านมู่หรง…”เสียงทุ้มหวานครางถามอื้ออึงในลำคอบอกข้า มือบางพยายามดันอกแกร่งออกห่างจากตัว ข้ารวบแขนเรียวงามของคุณชายแสนเจ้าชู่นั้นไว้ด้านหลังจนเขาทำพัดเล่มงามตกบนระเบียงบ้านของข้า และข้าลงไปหาซอกคอขาวเนียนน่ากัดทันที

“ ข้าจะทำให้เจ้ารู้สึกดีเอง คุณชายแสนร้ายกาจของข้า”


ข้ากระซิบบอกข้างหูพร้อมเป่าลมร้อนๆให้ลมปราณภายในกายของจางเจียเหาเริ่มถี่ขึ้น

และข้าก็ได้ก้มลงไปยังสายรัดเอวแสนงามของชายหนุ่มตรงหน้าของข้า

ข้ายิ้มกริ่ม เมื่อได้เห็นใบหน้าแดงระเรื่อของจางเจียเหา…สายตาคู่นั้นเริ่มได้ทีเย้ายวนข้า

“ ท่านมู่หรง แต่ว่านี่มันระเบียง…ระเบียงกลางแจ้ง…ข้าว่าเรา…”

“ หืมมมม…ข้าเป็นเจ้าของบ้านจะทำอะไรมันก็เรื่องของข้า…”

คุณชายจางนั้นเริ่มตัวสั่นเมื่อข้าได้ผลักเขาลงบนพื้นหินอ่อนของจวนชมทิวทัศน์แสนงามของข้า

ข้าดึงปิ่นเงินปักผมของเขาและกวานสูงน่ารำคาญออกไปเสีย ก่อนจะกระชากเรือนผมสีดำสนิทนนั้นมาไว้ในอุ้งมือแกร่งของตนเอง

“ ข้าจะเชยชมเจ้าก็ตรงนี้…คุณชายจางคนสวย”

จางเจียเหากระพริบตาไปมา เมื่อข้าขบกัดลงบนซอกคอขาวละเอียดและข้าก็ได้ขบมันให้เกิดรอบแดงขึ้นทั่วซอกคอ จากนั้นข้าก็ได้ยินเสียงครางแสนหวานที่เพิ่มตัณหาในตัวเอง

“ ไม่…ท่านมู่หรง…ไปทำกันในห้อง…”

“ แต่ข้าจะเอาตรงนี้ คุณชายจาง อย่าทำหน้าละอายเหมือนผู้หญิงหน่อยเลย”

ข้าได้ทีปลดสายกางเกงของจางเจียเหาและดึงกางเกงขาวภายในชุดยาวสีดำสนิทออกมา

“ อื้อออ…ท่านมู่หรง…ท่านมู่…อ๊าาา…”

เขายังครางใส่ข้า เมื่อข้าได้ลูบไล้เรียวขาอ่อนจนไปถึงส่วนแก่นกายที่ได้สัมผัสอากาศนั้นเสีย

และข้าก้ยังขบกัดซอกคอสีแดงเรื่อนั้นต่อไป…

“ ให้เจ้าเป็นของข้าสิ…จางเจียเหา…”

และข้าก็ได้กระชากคอเสื้อนั้นออกมาจนเห็นเรียวไหล่ขาวงามคมกริบ…แสนเย้ายวนใจข้านัก…

…มันช่างน่ากัดเสียนี้กระไร…

“ อื้อออ…ท่านมู่หรง…หนวดท่าน…มันแยงผิวข้านะ…”

ข้าหัวเราะดังลั่น “ เจ้าจะได้สัมผัสรสชาติใหม่ๆบ้างไง คุณชายจาง เจ้าเอาแต่หน้าสวยๆอย่างเดียวหรือไง หืมมม…”

“ ท่านถือวิสาสะมากดข้าทำไม…ข้าไม่อยากจะ…”

ข้าก็ปิดปากเจ้าหนุ่มเชื้อพระวงศ์อวดดีคนนี้ด้วยการบดขยี้ริมฝีปากสวยนั้นไปและข้าก็ได้ลิ้มรสวารีน้อยไหลริน…หวานจริง…และข้าก็บีบเค้นแก่นกายของเขาให้หนักขึ้นไปอีก…

“ ท่านมู่หรงซู่..อื้อออ…อาาาา…”

ข้าบำเรอกามด้วยวิธีนี้…โดยที่ข้ายังไม่ต้องทันปลดอาภรณ์ใดๆเลย มันก็สนุกไม่ใช่น้อย

จนร่างได้ยกร่างเพรียวนี้มานั่งบนตักของข้า…ซึ่งข้าก็ได้พร้อมปลดกางเกงของตนออกเพียงขึ้นเดียว…

“ รู้ไหม…คุณชายจางคนงาม…ข้าจะโอบเจ้าให้นั่งตักข้า…และ…และเข้าถึงตัวเองได้ง่ายขึ้น…”

ใบหน้างามคมคายของจางเจียเหาแดงระเรื่อ เพราะสัมผัสได้ถึงความแข็งใหญ่แห่งสกุลมู่หรงของข้า ซึ่งแน่นอนว่า ขนาดของเขายังเทียบข้าไม่ถึงครึ่งของข้า…

“ ท่านมู่หรง…อื้อ…ข้าสัมผัสมันได้…ใหญ่เหลือเกิน…”

น้ำเสียงยั่วสวาทของจางเจียเหาทำให้ข้าขยับกายตนเองลงในช่องทางเล็กแคบนั้นเสียพร้อมกับขยับจังหวะไปมาให้ขึ้นลงขึ้นลง จนชายหนุ่มในชุดขาวเริ่มอุทานร้องลั่น

“ อ๊าาาา…ท่านมู่หรงงงง…ข้าเจ็บบบ”

ข้าจึงปิดปากของเขา พลางกระซิบว่า “ จะให้คนทั้งบ้านแตกตัวมาหาเราหรือไง”

และข้าก็ได้ดันกายแกร่งของตนเองให้เข้าไปถึงเนื้อถึงแน่นข้างในช่องทางสวาทของคุณชายจางให้ลึกขึ้นแบบให้เขาหน้ามืดตามัวไปเสีย…

“ อ๊าาาา…อา…..อ๊าาาาาา…ท่านมู่หรง…”

“ ทนอีกหน่อยสิ คุณชายจางของข้า…ข้ายังไม่อยากรีบเสร็จ”

ข้าซุกไซ้เรือนผมสีดำขลับยาวดกหนาของจางเจียเหา…ราวกับข้าได้เห็นความคล้ายคลึงของเขากับหลี่หยางจื้อคนงามของข้า…แต่ข้าก็จะบำบัดความอยากความใคร่นี้เอง…

“ อ๊าาาา…อ๊าาา…”

“ จางเจียเหาของข้า อื้อออออ อือออ….แน่นซะดิบดี…”

ข้าดันร่างเพรียวบนหน้าตักของข้าให้กระแทกขึ้นลงแล้วลงอีกราวสิบครั้ง

จนกระทั่งข้าได้ปลดอารมณ์ของตนเองออกมา พร้อมกับของจางเจียเหาที่ได้ปลดลงบนมือซ้ายที่ข้ารูดเข้ารูดออกด้วยความใคร่ทะยานอยาก

“ คุณชายจางคนสวย” ข้ายกเรียวคางหมดจดแสนนิ่มเนียนก่อนที่จะให้ศีรษะงามได้รูปก้มลงไปยังแก่นกายของข้าอีกครั้ง

“ ช่วยล้างข้าทีสิ…จางเจียเหา…ให้ข้าได้สัมผัสกับริมฝีปากและลิ้นแสนคล่องของเจ้า”

ชายหนุ่มผู้มีอายุน้อยกว่าข้าเกือบสิบปียินยอมพร้อมกับส่งรอยยิ้มยั่วเย้า

จางเจียเหาได้ใช้ลิ้นจากริมฝีปากตวัดส่วนปล่อยอารมณ์ของข้า และก็ได้บีบยังลูกกลมทั้งสองข้างของข้า…ทำให้ข้าขยุ้มเรือนผมสีดำขลับเป็นมันเงาของเขา พลางหอบหายใจ

“ เจ้ามันเป็นดอกกล้วยไม้แสนยวนใจข้าแท้…อ๊าาาา…อาาาา…”

และข้าก็รู้สึกว่าตัวเองได้ปล่อยอารมณ์ออกมาเป็นใครที่สองแล้ว เมื่อเรียวลิ้นของคุณชายจางตวัดมากินของเหลวสีขุ่นราวกับนมสดของข้าอีกครั้งด้วยความโหยหา

“ ข้าพอใจแล้วน่าาา คุณชายคนดีแสนหวาน”

ข้าประคองไหล่ของเขาให้มานั่งข้างกาย ก่อนที่ข้าจะเชยชมริมฝีปากสีแดงเรื่อซึ่งยังเปื้อนส่วนปลดปล่อยของข้าให้หมดจด…ข้าไม่รังเกียจส่วนปล่อยของตนเองหรอก…เพราะข้าเคยทำแล้ว ตั้งแต่ข้ามีอารมณ์ทางเพศครั้งแรก เมื่ออายุได้สิบสามปี…ก่อนที่ข้าจะรู้จักเพศรสที่แท้จริงตอนอายุสิบหกปี…ข้าพึงพอใจในสิ่งที่ข้าทำเสมอมา…

จางเจียเหานั้นเองก็ไม่ได้ต่างจากข้านักหรอก…การปรนเปรอในหอคณิกา…ทำให้เราสองคนไม่ได้ต่างกันในเรื่องการบำเรอทางเพศให้แก่กัน…ข้ายิ้มระรื่น…

“ ท่านมู่หรง พอใจข้าไหม” เจ้าตัวตัดสินใจถาม และข้าก็พร้อมตอบให้ทันที

“ พอใจ…และจะพอใจมากกว่านี้…ถ้าในค่ำคืนนี้ คุณชายเชื้อพระวงศ์แห่งฉางหลิงจะทำให้เตียงข้างอุ่นเสียหน่อย…”

จางเจียเหายิ้มเยาะ “ข้ามีลูกมีเมียให้ต้องกลับหาในคืนนี้….ขออภัย…”

ทำให้ข้าหยิกเรียวจมูกสวยด้วยความหมั่นไส้

“ คุณชายจางแค่คืนเดียว…มาอยู่กับข้า…ไม่ต้องห่วง…ข้าจะทำให้คืนนี้สำหรับเจ้า กลายเป็นความสุขสันต์ทีเดียว…พ่อดอกกล้วยไม้แสนหวานของข้า…”

ข้าเอนศีรษะซบลงบนเรียวไหล่งาม จนชายหนุ่มหน้าคมสวยถอนหายใจแผ่วเบา

“ ตกลง…ข้าจะค้างคืนกับท่าน”

ข้าเงยหน้าขึ้นเพื่อหยอกล้อกับริมฝีปากบางสวยนั้นอีกครั้ง…

…รอให้ถึงยามค่ำ…ให้เตียงของข้าอุ่นด้วยคุณชายจางคนงามคนนี้!….

…ให้ข้าได้บำเรอเขาจนสาแก่ใจเลยทีเดียว!…

…ดอกกล้วยไม้แสนซ่อนเร้น…ข้าจะขยี้เกสรให้หมดทั้งต้น!…

~*~*~*~*~*~

คู่นี้เน้นความหื่นใส่กันจริงๆ ฮี่ๆๆๆ เดี๋ยวพี่ซู่กับพี่จางมีต่อแน่ๆ

ตอนนี้ไม่ไหวแล้ว ขอไปนอนนน ฝันเด้ค่าาา ~~~~

(Chinese Fic): The Passion of Plum Flower

( Chinese Fic ) : The Passion of Plum Flower

The Passion of Plum Flower

Pairing: จางเจียเหา/มู่หรงยงหลาง

Rate : R

Summary : จางเจียเหาได้เชยชมมาลีเหมยแสนหวานของตน…หลางเอ๋อร์ของข้า…

~*~*~*~*~*~

ข้าแย้มยิ้ม…แน่นอนสิ…ทำไมข้าจะไม่ยิ้ม…ข้าแย้มริมฝีปากบางได้รูปของข้า…

เมื่อข้าเลิกม่านของห้องพักในหอคณิกาชายเลื่องชื่อที่ข้าชอบมาเสพสำราญในยามที่ข้าหน่ายจากการงานและครอบครัวของข้า…ในที่สุด ข้าก็สามารถทำให้ดอกเหมยน้อยของข้ามาอยู่กับข้า…

ร่างสูงเพรียว ดูสง่างามสมชายชาตรี แต่มีใบหน้าอ่อนหวานปานน้ำผึ้งในยามฤดูใบไม้ผลิกับแก้วประกายสีนิลจากดวงตาเรียวใหญ่แสนสุกใสดังดวงดาราในยามรัตติกาลไร้แสงจันทรา…จมูกโด่งได้รูปงามกำลังดี…และริมฝีปากบางหากว่าเอิบอิ่มชวนจุมพิตคู่นั้น…ยงหลางของข้า…บุปผาเหมยแสนหวาน แม้ในยามฤดูหนาว…กำลังจะได้เป็นของข้า…

ร่างเพรียวบางอยู่ในชุดยาวสีขาวและผ้าคลุมสีชมพูหวานสวย ซึ่งข้าได้บังคับให้เขาสวมใส่…เขาได้งดงามดุจอิสตรีแน่งน้อยบอบบาง…น่าขันเหลือเกิน…ทายาทแห่งสกุลมู่หรง สกุลนักรบที่กล้าแกร่งที่สุดแห่งนครฉางหลิง…ต้องมาอยู่ในเสื้อผ้าเช่นนี้…ข้าต้องการให้เขาในแบบที่ข้าต้องการได้ครอบครอง…

“ หันหน้ามาหาพี่เจียเหาคนนี้หน่อยสิ” ข้าขยับกายไปนั่งเบื้องหน้าของหนุ่มน้อยที่ข้าหลงใหลตั้งแต่แรกพบ มือเรียวงามของข้าลูบไล้เรือนผมยาวสลวยซึ่งตอนนี้เกล้ามวยและทิ้งตัวลงมายาวประกลางแผ่นหลังกว้าง…หากว่าบอบบางดุจแก้วเจียระไน แค่เขวี้ยงทิ้งมันก็แตก!

“ หึ!” ใบหน้าสวยหวานของเขาหันหนี “ ท่านหยามเกียรติของข้าเกินไปแล้ว!”

“ อะไรกันเล่า หลางเอ๋อร์น้อย” ข้าหัวเราะพร้อมขยับกายตนเองในอาภรณ์ยาวสีดำสนิทมาประชิดมู่หรงยงหลาง พลางยกปลายเส้นผมของเขาขึ้นจูบด้วยความเสน่หา

“ อะไรที่ทำให้ข้าคิดว่า พี่หยามเกียรติเจ้า…รู้ไหม การที่ข้าต้องการให้เจ้ามาอยู่ในอ้อมกอดของพี่…ถือว่าเป็นการให้เกียรติอย่างที่สุดแล้ว หลางเอ๋อร์คนดี…เจ้าช่างงดงามเกินกว่าที่ข้านึกถึงเสียจริง…แม้ในยามใส่เสื้อผ้าของสตรีแสนงาม หึๆ…”

สองมือเรียวบอบบางนั้นกำหมัดเข้าหากันจนแน่น

“ แต่ข้าไม่ได้ต้องการท่าน เพราะข้าไม่ได้รักท่าน”

“ เจ้าคิดว่าการร่วมอภิรมย์สมสวาท จำเป็นต้องใช้คำว่า รัก ด้วยเหรอ”

ข้าเห็นยงหลางกัดริมฝีปากสวยด้วยความเจ็บใจ ที่ถูกสมุนของข้าใช้ยาสลบใส่เขาและนำตัวเขามาที่ห้องส่วนตัวในหอคณิกาแสนหรูหราอันดับหนึ่งแห่งนครฉางหลิง

“ และท่านหยามเกียรติของข้าเกินไป…ข้าไม่ต้องการ…”

ข้าจึงโต้ตอบว่า “ หรือให้พี่ไปกราบทูลเรื่องบิดาของเจ้าเป็นกบฏต่อพระมาตุลาดีหรือไม่…ถ้าเจ้าขัดขืน…แม้แต่นิดเดียว…เจ้าจะได้เห็นบิดาของเจ้าอยู่ในลานประหาร”

“ อย่านำท่านพ่อมาขู่ข้านะ! จางเจียเหา! ข้าไม่ต้องการฟัง!”

ร่างเพรียวบางแกมล่ำสันนั้นขยับกายหนี แต่ว่าเขาก็ว่องไวสู้ข้าไม่ได้หรอก

ยามที่ข้าตรงเข้าโอบเรียวเอวบอบบางของยงหลางไว้แนบแน่น พร้อมกับใช้ริมฝีปากกัดเรียวคอระหงแสนหวานนั้นอย่างเต็มแรง จนหนุ่มน้อยแห่งสกุลมู่หรงพยายามขัดขืน

“ ปล่อยข้านะ! คุณชายจาง! ปล่อย!”

ข้าหัวเราะระรื่น เมื่อได้เห็นใบหน้าแสนซื่อแสนหวานของยงหลางกำลังแดงก่ำเหมือนกับผ้าคลุมของเขา…แต่ข้าก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองทนไม่ไหวอีกต่อไป…ข้าต้องการเขาเหลือเกิน…

“ หลางเอ๋อร์ของข้า…” ข้าเชยเรียวคางมนให้ขึ้นมาสบตาของข้า สายตาทรงเสน่ห์ของข้า ไม่มีใครหลีกหนีมันไปได้หรอก…ทุกคนย่อมศิโรราบต่อสายตาแสนงดงามจากสกุลจาง…ต้นราชวงศ์แห่งนครฉางหลิงทั้งสิ้น ข้าลูบไล้โหนกแก้มสวยจนถึงริมฝีปากอิ่มน่าบดขยี้เหลือทน

แต่ว่ามู่หรงยงหลางกลับกัดนิ้วของข้าเต็มแรงจนเลือดไหลจากปลายนิ้วของข้า ทำให้ข้าอุทานร้องดัง และร่างเพรียวบางก็รีบวิ่งไปยังประตูห้อง…แต่ข้าก็เริ่มรู้สึกถึงตัณหาของตนเองกำลังลุกโชนขึ้นจนข้าไม่สามารถห้ามใจได้อีกแล้ว…แรงมาก็แรงกลับสิ…

“ ยงหลาง! เจ้าหนีข้าไม่พ้นหรอก!” ข้าตะโกนและรีบคว้าข้อมือเรียวสวยมาบิด

ยงหลางยังคงตะโกนร้องดังลั่น “ ปล่อยข้า! ปล่อยนะ!”

หึ! ข้าจะไม่ปล่อยเจ้า เพราะยามนี้เจ้าต้องเป็นของข้า!

ข้าผลักร่างเพรียวบางลงบนฟูกนุ่มใหญ่ซึ่งเป็นที่นอนรับรองชั้นดีของข้า

และข้าก็ได้ทาบทับร่างเพรียวบอบบางนั้นเพื่อกั้นไม่ให้เขาหนีไปได้

“ อย่าได้คิดหนีพี่ไปไหนเลยน่า…”

ข้าก้มลงประกบริมฝีปากตัวเองลงบนริมฝีปากแดงเรื่อนั้นด้วยความใคร่ จนแทบกระชากลมหายใจไปจากเขาให้เสียหมด…ดวงตากลมงามของยงหลางเบิกกว้างด้วยตกใจเมื่อข้าได้สอดเรียวลิ้นเข้าไปในช่องปากของเขาประกอบกับตวัดเรียวลิ้นของเขาให้มันเป็นของข้า…

…จุมพิตนี้ช่างหวานและขมได้ใจเหลือเกินเสียจริง…

“ ไม่…” เสียงครือจากริมฝีปากบางอิ่มที่ข้าบดขยี้เมื่อครู่ได้แต่ปฏิเสธ

แต่ข้ายังใช้ริมฝีปากของตนเองยังกัดลงบนโหนกแก้มกว้างและเรียวคางของเขา

จนถึงซอกคอขาวให้มันเป็นสีแดงเรื่อด้วยรอยจูบของข้า…

“ ไม่…อย่านะ…ท่านพ่อ…ท่านพ่อ…ช่วยลูกที…”

เขาเรียกขานหาบิดาของเขางั้นหรือ…การเรียกขานบิดาทำให้ข้านึกถึงลูก…ชิวเอ๋อร์…ชิวเอ๋อร์น้อยของข้า…ทำให้ข้าเริ่มใจเย็นลงว่า ข้าไม่ควรกระทำรุนแรงต่อยงหลาง…

“ ไม่เอาน่า…ยงหลางของข้า…” ข้าลูบกระหม่อมงามของเขาแล้วจุมพิตลงบนหน้าผากสวยแบบที่ข้าปฏิบัติต่อลูกชิวเอ๋อร์ของข้าในยามที่ข้าเห่กล่อมเขาให้หลับใหล

“ เจ้าไม่ต้องกลัวพี่…พี่สัญญาว่าจะไม่ให้เจ้าเจ็บปวดเกินไปแน่นอน…เพราะข้ารู้สึกว่าต้องการให้เจ้าอยู่เคียงกายข้ามากเหลือเกิน…”

ใบหน้าหวานละมุนยังเมินหน้าหนีข้า “ แต่ข้ามีคนที่ข้ารักอยู่แล้ว ข้าไม่ได้ต้องการท่านเลย…”

“ ใครกันที่เจ้าหลงรัก…ให้ข้าได้รู้สิ…ถ้าเจ้าไม่ตอบสนองความต้องการของข้า..ข้าจะจัดการกับชีวิตของคนที่เจ้ารักแล้วให้หมดลงไป…อย่างไรดีนะ…”

ข้ายกเรียวแขนสวยขึ้นมาจูบไปมาด้วยไฟปรารถนาที่ยากจะดับลงได้

“ ไม่…อย่าทำร้ายเขา…อย่าทำร้ายเขา…”

ดวงตาของข้าสบกับดวงตากลมใหญ่แสนไร้เดียงสานั้น

“ บอกมาสิ…หลางเอ๋อร์…ใครกัน…”

ริมฝีปากบางสวยเม้มแน่นพร้อมกับส่ายหน้าไปมา

“ ข้าแค่รักเขา ทั้งที่รู้ว่าเป็นไปไม่ได้…ข้าไม่ต้องการอะไรจากเขา…ขอให้ข้ารักเขาตลอดชีวิต…แค่รักเช่นนี้ก็พอแล้ว…”

ข้ากลับยิ้มกริ่มอย่างเยาะเย้ย “ อ้อ…รักที่เป็นไม่ได้เหรอ…ใครกันที่สูงส่งจนเจ้าไม่กล้าแตะต้อง…ข้ารู้ว่าเป็นใคร…โอ้…หนุ่มน้อยในอาภรณ์มังกรสีฟ้าสดใส…เรือนผมสะบัดเงางามต้องสายลมกับเสียงหัวเราะสดใสดังก้องในวังหลวง…จ้าวเทียนอี้หรือเทียนเอ๋อร์…ใช่ไหม…”

แล้วข้าก็ได้เห็นว่ายงหลางซบลงกับหมอนนุ่มพลางหลั่งน้ำตาจากดวงแก้วสีนิลคู่สวย

“ อย่ารู้เลย คุณชายจาง….ข้าขอร้องท่่าน”

ข้าก็แนบลงใกล้ใบหูเรียวบางของเขา “ อ้อ…เจ้ารักฝ่าบาทนี่เองสินะ…อ้อใช่ รักต้องห้ามเสียด้วย เอาสิ…ถ้าเจ้าไม่ย่อมเป็นของข้า…เจ้ากับมู่หรงซู่จะได้จบชีวิตไปพร้อมกัน…”

ยงหลางน้อยของข้าหลั่งน้ำตาลงอีกครั้ง ข้าจึงเอื้อมนิ้วของข้าเช็ดน้ำตาให้

“ ถ้าเจ้ายอมเป็นของพี่…ข้าสัญญา…ข้าจะให้เจ้าได้เชยชมฝ่าบาทของเราให้ได้…

ขอแค่เจ้ายอมเป็นของข้าในยามค่ำคืนนี้…หลางเอ๋อร์ของข้า…”

ยงหลางถอนหายใจติดขัด เมื่อข้าก้มลงจุมพิตเปลือกตาและพวงแก้มเนียน

“ ตกลง…ข้าเป็นของท่าน…”

พูดง่ายแบบนี้ก็ดี…

ข้าจึงประคองเรียวคางนั้นขึ้นมาพร้อมกับส่งจุมพิตอย่างหอมหวลให้แก่หนุ่มน้อยในอาภรณ์สตรีเช่นนี้…ข้าต้านทานเสน่ห์นี้ไม่ไหวอีกต่อไป…

สองมือของข้าถอดเสื้อของตนเอง ก่อนจะตามด้วยผ้าคลุมสีชมพูอ่อนของร่างบอบบางที่ยังแสดงอาการขัดขืนของข้าเล็กน้อย แต่ข้าก็ทำด้วยความนุ่มนวลที่สุด ยามข้าได้ดึงคอเสื้อสีขาวตัวบางนั้นออกมา พร้อมกับสางเรือนผมสีดำประกายน้ำตาลยาวสลวยของหนุ่มน้อย จนมันสยายรับกับหมอนนิ่มสีขาว ข้าก้มลงตามรอยการถอดเสื้อยาวแสนบางของยงหลางออกช้าๆ

เพื่อยั่วยวนอารมณ์ของเขา พร้อมกับใช้วิชาการร่วมรสให้เขาได้เรียนรู้ไปในตัวด้วย

“คิดสิ…หลางเอ๋อร์ของข้า ถ้าเจ้าได้เชยชมฝ่าบาทแล้วจะเป็นอย่างไร…พี่จะมอบมันให้เจ้า…”

ข้าก้มลงเชยชมหน้าอกกว้างแสนสวยดังภาพวาดงามวิจิตรพร้อมกับใช้ลิ้นละเลียยอดบัวงามสีชมพูระเรื่อดังสีเดียวกับริมฝีปากบางอิ่มของเขา ให้ข้าได้สอนหลางเอ๋อร์ของข้า…ให้ข้ายอมจำนนต่อข้า…และข้าจะสุขใจมากยิ่งนัก…

“ คุณชายจาง…ได้โปรด…” เขาเริ่มครางขึ้น เมื่อข้าขยับมาบนเรียวเอวสะสวยของเขา หลังจากที่ข้าได้จุมพิตโลมเลียหน้าท้องงามล่ำสันของเขา…บางทีข้าก็พึงใจนักหนาที่ได้เชยชมหนุ่มร่างสมส่วนแข็งแกร่งมีกล้ามเนื้อน่าขยำเช่นนี้…หนุ่มร่างผอมบางนั้น ข้าคุ้นเคยจนเริ่มเบื่อเสียแล้ว…ข้าได้ใช้ริมฝีปากของตนเอง…ดึงสายรัดกางเกงนั้นออกเสีย…

“ คุณชายจาง…ข้า…ไม่อยาก…” สองนั้นรีบดึงกางเกงหนีข้าเสีย นั่้นทำให้ข้ายิ้มร่า

“ เรียกว่า ท่านพี่ สิ…หลางเอ๋อร์…และอย่าได้กลัวพี่”

ริมฝีปากสวยสั่นระริก ยามตัดใจเรียกขานข้าว่า

“ ท่านพี่…ท่านพี่…ข้าไม่อยาก…”

ข้าต้องการให้เขาเป็นของข้า เป็นภรรยาของข้า รองเพียงอี้เชียนที่ข้ารักเท่านั้นเอง…ให้ข้าได้เป็น สามีชั่วคราวของยงหลางก็ยังดี…และข้าก้ได้ตัดสินใจยืนขึ้น และถอดกางเกงสีขาวของตนเองออก ข้าได้แต่ยิ้มเยาะ เมื่อดวงหน้างดงามนั้นได้แดงเข้มราวกับดอกเหมยแบ่งบานในยามฤดูใบไม้ผลิ…ข้าต้องการเขาเสียจริง…จนข้ารู้สึกถึงความแข็งขืนของตนเองได้…

“ มองพี่สิ ดอกเหมยน้อยของพี่ มันเป็นของเจ้า”

ข้าดึงมือบางขึ้นมาสัมผัสแก่นกายที่เริ่มแข็งตัวของข้า และข้าก็กล่าวด้วยเสียงพร่ามัว

“ รูดขึ้นรูดลงให้พี่สิ…หลางเอ๋อร์…”

ยงหลางยอมทำตามด้วยความติดขัด และข้าก็ได้ทีดันศีรษะสวยนั้นให้ได้ประชิดกับแก่นกายของข้า หนุ่มน้อยได้แต่หลับตาหนี ขณะที่ข้าย้ำว่า “ ข้าอยากสัมผัสถึงริมฝีปากของเจ้า หลางเอ๋อร์คนสวย หรือ…ให้ข้าทำด้วยดีไหม…”

“ หมายความว่าอะไร…อ๊าาา…” ข้าจับร่างเพรียวบางให้นอนขดข้างกายของข้า ให้ศีรษะของเขาอยู่หว่างของข้า และข้าก็จับหว่างขาขาวผ่องมาอยู่หว่างศีรษะของข้า จากนั้นข้าก็ได้ครอบครองแก่นกายเรียวยาวของยงหลางด้วยริมฝีปากบางของข้า ขณะที่ยงหลางก็ยอมโลมเลียกับส่วนสำคัญของข้าเช่นเดียวกัน…อ๊าาาา…ข้าชอบท่าร่วมรักเช่นนี้เหลือเกิน…

“ อ๊าาาา…อาาาา…” เราทั้งสองผลัดกันโลมเลียส่วนสำคัญแห่งความเป็นบุรุษเพศ จนในที่สุดยงหลางก็ได้หลัั่งน้ำรักออกมาเสียก่อน เพราะเขาเสร็จได้เร็ว…หนุ่มน้อยอ่อนประสบการณ์…

ข้าต้องการแตกตัวลงในช่องทางสวาทของเขาที่ข้ากำลังโลมเลียให้มันเปียกชื้น

“ หลางเอ๋อร์น้อยของข้า ช่างหวานนัก” ข้ายิ้มกริ่มและข้าก็จับเขานอนราบลงบนฟูกอีกครั้ง

พร้อมกับแยกช่วงขาสวยให้ออกจากกัน ใบหน้าของหลางเอ๋อร์ของข้าทั้งแดงทั้งชื่นด้วยเหงื่อ

ข้าเช็ดเหงื่อแสนหวานให้บนหน้าผากและพวงแก้มของหลางเอ๋อร์น้อย จากนั้นข้าก็ตัดสินใจกดร่างเพรียวสวยให้เป็นของตน โดยการกระแทกแก่นกายลงในช่องทางสวาทนั้นเสีย

“ อ๊าาาา อ๊าาาาา….อย่าาาา…” เสียงครางหวานนั้นกลับยิ่งกระตุนอารมณ์ของข้า

ข้าตอบว่า “ เรียกชื่อของพี่ เรียกว่าท่านพี่สิ…หลางเอ๋อร์…เรียก!”

“ ท่านพี่จางเจียเหา…ท่านพี่จาง…อ๊าาาา…”

“ เจ้านิ ทั้งคับทั้งแน่นเสียจริง…แต่ข้าชอบมันพอๆกับช่องทางของสตรีเลย…อ๊าาาา…อาาาา”

ข้าได้กระแทกกระทั้นลงบนร่างเพรียวแสนหวานของหลางเอ๋อร์ พร้อมกับจูบเค้นริมฝีปากบางไปพร้อมกัน…และข้าก็ครางชื่อแสนไพเราะของเขา…

“ มู่หรงยงหลาง…ยงหลาง…หลางเอ๋อร์ของข้า…หลางเอ๋อร์…อ๊าาาา อ๊าาาาา….ข้าทนไม่ไหวแล้ว…หลางเอ๋อร์~!!!”

ในที่สุด ข้าก็ได้ปลดอารมณ์แห่งราคะของตนเองลงในช่องทางสวาทที่รัดรึ้งแก่นกายของข้าไว้แน่นหนา และข้าก็ได้ปลดมันออกมา พร้อมกับสะบัดเรือนผมยาวสลวยของตนเอง

สายธาราสีขาวใสของยงหลางก็ได้เปรอะเปื้อนลงบนมือของข้า…พร้อมกับไหลรินลงบนช่วงขาอ่อนนั้นเสีย…แม้จะมีน้ำสีแดงจางๆปนออกมาตามกัน…

“ หลางเอ๋อร์…” ข้าโน้มตัวนอนลงบนทรวงอกกว้างที่เต็มไปด้วยรอยจุมพิตของข้า

“เจ้าช่างน่ารักเสียจริง…ข้าอยากให้เจ้าเป็นน้องชายที่รักของข้ายิ่งนัก น้องชายคนงามของข้า…ยงหลางแห่งสกุลมู่หรงคนนี้”

ใบหน้านวลอ่อนโยนของหนุ่มน้อยกลับหลับตานิ่งและหันหนีไปเสีย ข้าจึงได้ใช้ผ้านวมสีทองมาคลุมกายของเราทั้งสอง ข้ายังจุมพิตเรียวไหล่แสนหอมละมุน และแผ่นหลังขาวสะอาดตา

“ แต่ข้า…ข้าก็ไม่ได้รักท่าน…ข้ารักฝ่าบาทเทียนเอ๋อร์…”

ข้าจึงเอนเรียวแขนของตนเองให้ศีรษะสวยได้หนุนนอน…น่าแปลกที่ข้ากลับทำกับยงหลาง…เพราะข้าไม่แสดงกิริยาแสนอ่อนโยนเช่นนี้กับใคร นอกจากอี้เชียนและลูกน้อยชิวเอ๋อร์ของข้า…

แต่ข้าเลือกที่จะทำกับมู่หรงยงหลางผู้นี้…จะว่าจิตใจของข้าเริ่มเปิดกว้างมากขึ้นหรืออย่างไร…

“ พี่นับถือเจ้าเสียจริง…เป็นคนอื่น…มีแต่จะโหยหาข้า และอยากอยู่กับข้า…มีแต่เจ้ายืนยันว่า ฝ่าบาทแห่งต้าเหวิ่นต้องเป็นของเจ้า…ถ้าเจ้ามีใจให้ข้าก็คงดี…”

หนุ่มน้อยเจ้าของผิวสีขาวปนน้ำผึ้งแสนเนียนละมุนตายังคงหันหนีข้าไปเสีย

“ ข้าเหนื่อยและข้าจะหลับ…”

ข้าถอนใจกับกิริยาแสนดื้อรั้นเหมือนเด็กน้อยเอาแต่ใจของยงหลางเสียเหลือเกิน…จนกระทั่งเขาหลับไปเสียก่อนข้า…ข้าจึงได้แต่สางเรือนผมแสนสลวยและจูบหน้าผากนวลให้แก่ใบหน้าที่หลับใหลด้วยความอ่อนเพลีย…

และข้ากลับรู้สึกว่า ข้าได้เห็นใบหน้าแสนหวานน่ารักของชิวเอ๋อร์เป็นภาพสะท้อนของยงหลาง

เมื่อเขายังขานว่า “ ท่านพ่อ…ท่านพ่อ…เทียนเอ๋อร์…เทียนเอ๋อร์…”

ข้าเม้มปากของตัวเองและคิดว่า ข้าก็ไม่ควรมอบหัวใจแห่งรักให้แก่ยงหลาง…

เพราะเขาไม่เลือกข้า…ข้าจะไม่ยอมเจ็บปวดจากเรื่องความรักเป็นแน่!…

“ ข้าต้องการให้เจ้าอยู่กับข้า ยงหลาง…เจ้าจะต้องรักข้าให้ได้…

ดอกเหมยน้อยของข้า…และของข้าเท่านั้น!”

~*~*~*~*~*~

รู้สึกว่าเป็นแนว bittersweet ซะจริงงง 555555

พี่จางเจียเหาที่รัก…เอาเถอะ…ท่านกินพี่หลางไปเถอะจ้ะ ไม่อยากขัดกันเลยยย!!!