Tags » NC-17

1% Desperate Love [Oneshoot]

Title      : 1% Desperate Love

Author  : Luna

Genre   : PG 17, Sad, School-life, Romance, Oneshoot

Cast      : Cho Kyuhyun, Han So Hee

Cuap-cuap Author: 3,354 more words

Cho Kyuhyun

I Need U Chapter 5

Part Sebelumnya

“Aku membawakan sandwich kesukaanmu, kau mau memakannya sekarang atau nanti?”tanya Eun Byul dengan nada senang.

“Makan sekarang aku sangat lapar”jawabnya singkat , namun Eun Byul senang walaupun Ji Min singkat dalam memberi jawaban. 1,773 more words

Romance

IT HAS TO BE YOU PART 2

TITLE : IT HAS TO BE YOU (SEQUEL ‘TO BE WITH YOU’) PART 2
AUTHOR : IYONGIE
MAINCAST : HWANG EUNBI (0C)
SONG MANSE (OC) 3,575 more words

Romance

I Need U Chapter 4

Part Sebelumnya

“Jangan banyak berfikir! Tetaplah disini sampai Dokter Park mengizinkanmu untuk pulang” ucap Heo Seok setelah selesai melepas semua ikatan dan dia langsung berpindah ke tempat tidurnya yang berada disebelah Yoon Gi. 2,175 more words

Romance

[Doujinshi/YA] Ruler behind mask

Author: Haining & Greenlock ( :'( Hot chưa? )

Fandom: DC / Justice League

Pairing:SuperBat (Superman x Batman)

Thể loại: Doujinshi , Sweet

Rating:17+

Độ dài: Oneshot… 50 more words

Doujinshi

Chinese Fic : The Sweet Meihua

Chinese Fic : The Sweet Meihua

Rate : Sweet NC

Pairing : Murong Yonglang/ Zhao Tianyi and Zhao Zhiahao/Murong Yonglang

Summary : ยงหลางกับฮ่องเต้น้อยเทียนเอ๋อร์บรรเลงเพลงแห่งความรักด้วยกันในช่วงแรก

ตามด้วยจางเจียเหาซึ่งรั้งอารมณ์ไว้ไหว…

~*~*~*~*~*~

นัยน์ตากลมโตวาบวับระยับแสงสว่างของฮ่องเต้องค์น้อยจ้าวเทียนอี้แห่งแคว้นเหวิ่นเฝ้ามองกลีบดอกเหมยสีชมพู

กลีบดอกเหมยแรกแย้มบ่งบอกสัญญาณว่าความหนาวเย็นที่เริ่มลดลงในยามฤดูหนาว ใกล้ถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว…

หยาดน้ำค้างก็ลดลง…ใบไม้ผลิเริ่มแตกใบขึ้นอีกครั้ง…จ้าวเทียนอี้เผยรอยยิ้มกว้างจนไม่รู้ว่า ฝีเท้าหนึ่งกำลังก้าว

ตามมา…ร่างสูงเพรียวแข็งแรงของเสนาธิการหนุ่มกำลังก้าวเข้าประชิดร่างบางแสนสวยแล้วปิดตาคู่นั้นเสีย

“ใครน่ะ”

ชายหนุ่มขโมยหอมแก้มจากด้านหลัง ทำให้จักรพรรดิองค์น้อยรู้สึกใจสั่นพร้อมกับเสียงทุ้มหวานข้างเรียวหูนั่นอีกเล่า…จ้าวเทียนอี้รู้สึกอ่อนระทวยขึ้นมาทันที…

“เทียนเอ๋อร์ มายืนอยู่ที่นี่ทำไม เข้าไปข้างในกันเถอะ…นะ…”

“ พี่หลาง ดูนั่นสิ ดอกเหมยซึ่งมีหิมะจับตัวกัน พี่ว่ามันสวยไหม…”

บุรุษหนุ่มแห่งสกุลมู่หรงหัวเราะเล็กน้อย “ แต่ดอกเหมยก้ไม่งดงามเท่ากับเทียนเอ๋อร์”

“ ฮ่าๆ พี่หลางต่างหาก นุ่มนวลและอ่อนหวานเหมือนดอกเหมยน้อย ดอกเหมยน้อย”

มู่หรงยงหลางพยายามเก็บความรู้สึกชิงชังที่มีต่อจางเจียเหา ซึ่งชอบเรียกตนด้วยคำนี้ แต่ก็ต้องตัดใจฝืนเอ่ยว่า

“ ใช่ พี่หลางเป็นดอกเหมยที่ดูบอบบางมากในสายตาของเทียนเอ๋อร์ใช่ไหม”

“ เปล่า พี่หลางเข้มแข็งเหมือนดอกเหมยพวกนี้ต่างหาก แม้แต่สีแก้มกับริมฝีปากของพี่หลางก็เหมือนกับสีของดอกเหมย…ทำให้พี่ดูน่ารักดี…”

ยงหลางก็ได้ทียิ้มกริ่มแล้วก็โอบอุ้มร่างบอบบางของพญามังกรน้อยแห่งต้าเหวิ่นให้ขึ้นจากพื้น

“ พี่หลางนินะ เดี๋ยวสิ”

ชายหนุ่มร่างสูงโอบร่างเล็กไว้อกกว้างแล้วหอมหน้าผากกับพวงแก้มแสนน่ารักสามที

“ เทียนเอ๋อร์ เข้าไปข้างในกันเถอะ”

ผ่านไปเพียงประเดี๋ยวเดียว ทั้งเสนาธิการหนุ่มกับจักรพรรดิน้อยก็มาอยู่ในห้องบรรทมซะแล้ว

“ พี่หลาง”

ดวงตากลมโตซึ่งฉายแววประกายหรี่ลง เมื่อริมฝีปากอบอุ่นประทับพวงแก้มแดงระเรื่อจนถึงซอกคอระหง

พร้อมกับขบรอยเล็กๆจนเกิดรอยแดงขึ้น สองมือแกร่งนั้นเล่าก็ปลดเสื้อผ้าสีน้ำเงินอ่อนพร้อมกับสะบัดอาภรณ์

สีน้ำตาลเข้มตัวหนาของตนออกไปด้วย…พี่หลางช่างงดงามเหลือเกิน…

ทรวงอกกว้างแข็งแรงด้วยกล้ามเนื้อและหน้าท้องก็ขาวผุดผ่องประกอบกล้ามเนื้ออวบน่าฟัดแบบนั้นด้วย…

น้าจื้อของข้าถึงจะมีร่างกายแข็งแรงสมชายราตรี แต่ก็ไม่ได้มีกล้ามเนื้อได้รูปสวยเท่าพี่หลางของข้า…

“ เทียนเอ๋อร์…เทียนเอ๋อร์…” ชายหนุ่มปลดเสื้อในสีขาวออกจนพ้นวรองค์บางของฮ่องเต้น้อยพร้อมกับไล้จุมพิตแผ่นอกบอบบางแสนสวยจนถึงยอดอุระสีแดงอ่อนก็ค่อยๆดูด ค่อยๆขบจนร่างบางสะดุ้งแถมรู้สึกถึงความแข็งขืนภายในกางเกงนั้นอีก…พี่หลาง…ข้าอยากให้ท่านครอบครองข้า…

แค่ไม่ต้องใช่เวลานานเท่าไหร่…ทั้งสองก็อยู่ในสภาพเปลือยเปล่า…

“ ฝ่าบาทของข้า…” ร่างสูงโน้มตัวลงมาจุมพิตริมฝีปากเพื่อปลุกเร้าอารมณ์กำหนัดของจักรพรรดิน้อย

“ บุปผาโบตั๋นของข้า…ให้ข้าได้เชยชมท่านสิได้โปรด…”

จักรพรรดิน้อยจึงโอบรัดเรียวคอระหงของอีกฝ่ายแล้วขบเรียวใบหู

“ พี่หลางจ๋า บุปผาเหมยของข้า”

เสนาธิการหนุ่มโอบเรียวเอวบอบบางพร้อมกับนำนิ้วเข้าริมฝีปากของตนจนเปียกชื้นแล้วนำไปละเลงกับช่องทางคับแคบนั้นเสียจนเข้าทีเข้าทาง แถมเรียวมืออีกข้างก็บีบเคล้นแก่นกายน้อยเข้าตามจังหวะให้เข้ากันเสียด้วย

“ พี่หลาง…ยงหลาง….อ๊าาา…อ๊า….”

“ ฝ่าบาทเทียนเอ๋อร์ เทียนเอ๋อร์”

ใบหน้าหล่อเหลาแสนนุ่มนวลของยงหลางประชิดเข้ากับแก้มนวลของจ้าวเทียนอี้จากนั้นก็รั้งร่างบอบบางเข้ากับ

สะโพกของตนแล้วก็ดันแก่นกายซึ่งมีขนาดใหญ่ขึ้นเพราะแรงกามารมณ์ในความต้องการของเทียนเอ๋อร์

“ อ๊า…พี่หลาง…ข้าเจ็บ…”

ริมฝีปากนุ่มสีทับทิมกระซิบข้างเรียวหูน้อย “ อย่าเกร็งนะ ฝ่าบาท…โบตั๋นน้อยของพี่หลาง…อย่าเกร็งนะ”

แรงกระตุ้นซึ่งทำให้แก่นกายนั้นแข็งกร้าวดังหินผาเข้าสู่ร่างอ่อนระทวยของจ้าวเทียนอี้มากขึ้น

“ อ๊า…พี่หลาง…ข้า…เจ็บ…อาาาา…อา….อ๊าาาา…”

“ เทียนเอ๋อร์ อ๊าาาาา เทียนเอ๋อร์….เทียน….อ๊าาาาา…”

เสียงทุ้มที่เคยหวานไพเราะก็ได้แปรเปลี่ยนเป็นเสียงทุ้มหนักที่เกิดขึ้นด้วยกำหนัดแรงขึ้นพร้อมกับเสียงหอบหายใจ

หยาดเหงื่อออกจากเรียวแก้มสูงของยงหลางจนหยดลงบนหน้าอกบอบบางของจักรพรรดิน้อย

“ พี่หลาง…อ๊าาาาา…ข้าอยากอยู่ข้างบน”

ร่างเล็กไม่รอช้า…ถึงอย่างไรก็เป็นพญามังกรแห่งต้าเหวิ่น…แรงแค่นี้ไม่มากเกินไปสำหรับความสามารถของจ้าวเทียนอี้หรอกนะ!…

“ เทียนเอ๋อร์…จริงๆ…ข้าก็ชอบแบบนี้”

ร่างเล็กตรงเข้าจุมพิตล้ำลึกให้กับร่างสูงแล้วดันร่างเล็กบางให้เข้ากับร่างสูงซึ่งมีส่วนของแก่นกายนั้นตั้งชูชัน

แล้วก็ดันร่างบางแสนน่ารักให้ขึ้นลงตามแรงกระแทกนั่นเสีย

ใบหน้าแสนสวยล้อมรอบเรือนผมสีดำขลับยาวสยาย…ช่างเป็นภาพที่แสนสวยงามสำหรับมู่หรงยงหลาง…

“ มังกรน่ะ ไม่แพ้พยัคฆ์นะ พี่หลาง…อ๊า…อ๊าาาาา”

“ เทียนเอ๋อร์ ได้โปรด อย่าทรมานข้าเลย อาาาาา อ๊าาาาาา อ๊าาาาา”

เสียงครวญครางด้วยแรงราคะดังขึ้นลงตามจังหวะแห่งการร่วมรักของทั้งสองฝ่าย พร้อมกับปลดปล่อย

สายธารแห่งกามรสออกมาพร้อมกัน…สายธารสีขาวใสออกจากเรียวขาของจักรพรรดิน้อย…แม้แต่สายธารซึ่งมีน้อยกว่าก็หยดออกมาแล้วไหลรินบนหน้าท้องแกร่งของเสนาธิการหนุ่ม…จนเปรอะเปื้อนบนผ้าปูแท่นบรรทม…

“ พี่หลาง…อา…อา…”

จ้าวเทียนอี้นอนซบลงบนทรวงอกของคนรักด้วยความเหนื่อยอ่อน

“ พี่หลางรักเทียนเอ๋อร์นะ” ชายหนุ่มวางจุมพิตบนกระหม่อมน้อยพลางลูบไล้เรือนผมสลวย เรียวนิ้วก็คลอเคลีย

บนใบหน้าแสนหวานน่ารักไม่ห่าง

“ ข้าก็รักท่าน มู่หรงยงหลาง ดอกเหมยของข้า…”

~*~*~*~*~*~

“ อยู่กับฝ่าบาท ได้ถวายงานก็คงมีความสุขนักใช่ไหม หลางเอ๋อร์”

บุรุษหนุ่มเจ้าของใบหน้าหล่อเหลางดงามปานล่มเมือง แววตาแสนเจ้าเล่ห์เฉโกมากที่สุดเท่าที่มู่หรงยงหลางแสนซื่อคนนี้เคยเห็นมา…ยงหลางทั้งหวาดกลัวและชิงชังต่อจางเจียเหาตั้งแต่แรก…

ตั้งแต่ถูกลวนลามในศาลาริมน้ำนั้น…

ร่างเพรียวในอาภรณ์สีน้ำตาลอ่อนก็หันมา “ ก็ดีกว่าเป็นฝ่ายรับของท่านแล้วกัน”

“ ดอกเหมยน้อย อย่าหัวรั้นไปเลยนะจ้ะ…นะ…”

มือเรียวลูบไล้ปลายผมบนเรียวไหล่ของเสนาธิการหนุ่มพร้อมกับโอบเรียวคอระหงไว้แน่น

“ เราอย่าลืมว่า เราอยู่ในฐานะอะไร พี่เหาคนนี้คือ สามีของเจ้า และยงหลางน้อยแสนหวาน

ก็คือ อนุของพี่เหาไงจ้ะ”

ร่างเพรียวพยายามดิ้นหนีออกจากอ้อมกอดแกร่งนั้นเสีย “ ปล่อยข้านะ! ปล่อยข้า!”

“ ไม่…ถ้ามัวแต่ยืนแบบนี้…เราก็สมควรเข้าห้องดีกว่าไหม”

แค่ไม่กี่อึดใจ บุตรชายของมู่หรงซู๋ก็ถูกคว้าเรียวแขนให้เดินตามถึงห้องนอนใหญ่ของจางเจียเหา

บุรุษหนุ่มแห่งสกุลจางสะบัดอาภรณ์สีดำสนิทลายปักษาคู่ของตนออกโดยพลัน

ก่อนเข้ามาโอ้โลมร่างเพรียวซึ่งยังเมินหน้าหนีนั้นเสีย

“ หลางเอ๋อร์…หลางเอ๋อร์จ๋า…เป็นของข้าเถอะนะ”

ยงหลางก็ไม่รู้ว่าเสื้อผ้าทั้งหมดของตนออกไปตอนไหนแล้วมาอยู่ใต้ร่างสูงของจางเจียเหา

บุรุษหนุ่มผู้มีดวงตาเรียวคมเฉียบดังปลายดาบ…ประกายของเขาเจิดจ้าเหลือเกิน…

“ หลางเอ๋อร์…เจ้าอยู่ในฐานะอะไร…เจ้าต้องรู้ดีสิ”

ริมฝีปากสวยขบกัดทรวงอกขาวผ่องพร้อมกับโลมเลียยอดอุระชูชันจนแข็งขืน

“ อ๊าาาา…อา…”

แถมมือแกร่งยังคลอเคลียกับสะโพกสวยนั้นอีก…เพื่อเตรียมกับสิ่งที่มู่หรงยงหลางต้องเจออะไรบ้าง…

แล้วแก่นกายใหญ่ของจางเจียเหาก็ยังคลอเคลียยังช่วงขาอ่อนของตนด้วย

“ บีบขาของเจ้าสิ หลางเอ๋อร์…บีบสิ…ดอกเหมยน้อย…”

ชายหนุ่มผู้มีอายุน้อยกว่าต้องยอมทำตามเพื่อให้เชื้อพระวงศ์หนุ่มนั้นได้ปลดปล่อยอารมณ์ทางขาอ่อนของตน มันก็ยังดีกว่าต้องผ่านช่องทางของตนไม่ใช่เหรอ…

“ อา…อ๊า…” จางเจียเหาครางขณะบีบส่วนแห่งความเป็นบุรุษเข้ากับช่วงขาอ่อนนั้นทั้งขึ้นทั้งลง

ด้วยจังหวะรุนแรง….จนเตียงสั่นคลอตามแรงกดของจางเจียเหา…

น้ำตาไหลรินอาบเรียวแก้มก็ตามที….เทียนเอ๋อร์…เทียนเอ๋อร์….

แก่นกายเรียวยาวปลดปล่อยสายธารสีขาวน้ำนมออกมาตามกัน มู่หรงยงหลางก็รู้สึกว่า

น้ำตาไหลออกมาก็เท่านั้น…น้ำตาไหลเพราะความเจ็บปวดเช่นนี้…เจ็บเหลือเกิน…

“ หลางเอ๋อร์ ทูนหัวของข้า” จางเจียเหาลูบเรือนผมแล้วจุมพิตริมฝีปากสวยแนบแน่น

“ มอบใจให้พี่เหาเถิด ให้เรามีความสุขกันต่อนะจ้ะ…นะ…”

แล้วชายหนุ่มก็ไม่ยอมกล่าวอะไรอีกเลย แม้จะได้รับการปรนเปรออีกหลายครั้งก็ตามที

~*~*~*~*~*~*~

SINCERITY OF LOVE 8

CHAPTER 8

Preview chapter

 ‘’aiggo. Yerin telah bisa berjalan  ..’’seru pelayan senang. Mengajarkan yerin berjalan di rumput pagi yang berada pada taman komplek rumah keluarga besar cho. 4,805 more words

Romance