Tags » OVI

Τέχνη για τη Mητέρα Γη

Διεθνής ημέρα της Mητέρας Γης σήμερα και η τέχνη δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι απούσα, ειδικά σε ένα θέμα που πάντα υπήρχε στο κέντρο της δημιουργίας.

Ovi

Ο μαυρόασπρος κόσμος του Lemos

Αυτές τις μέρες τέλειωσε μια διαχρονική έκθεση έργων του Πορτογάλου φωτογράφου Fernando Lemos  στο Berardo Collection Museum της Λισαβόνας. Η δουλειά του Lemos  ήταν κυρίως φωτογραφικές συνθέσεις και εξέφραζαν την απομόνωση που έζησε η Πορτογαλία για μια μεγάλη περίοδο μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.

Ovi

Δεν έγινε

Στο κτίριο της Zabludowicz Collection στο Λονδίνο και μέχρι τις 9 Ιουλίου 2017, θα εκτίθεται η συλλογή: «You Are Looking at Something That Never Occurred – Κοιτάς κάτι που δεν συνέβη ποτέ» και είναι η ομαδική δουλειά καλλιτεχνών που χρησιμοποιώντας την φωτογραφική μηχανή κυρίως δείχνουν την σχέση του χτες με το σήμερα, ανάμεσα στο γεγονός και το ψέμα.

Ovi

From Zero to Wedding Hero

Renowned wedding photographer Austen Blakemore started his business on a tiny 13″ laptop, using his spare room as an office 6 years ago. Now he’s raised his prices and turned down work because he’s fully booked.  336 more words

OVI

Γεύση από παράδεισο

Από τις 20 Μαΐου στην Γκαλερί Hauser & Wirth στη Ζυρίχη θα παρουσιάζονται έργα του Fausto Melotti με τον τίτλο Eden. Στην έκθεση παρουσιάζονται έργα του Ιταλού καλλιτέχνη σε χαρτί, γλυπτά και κεραμικά.

Ovi

Ο βασιλιάς του νησιού (Kong: Skull Island)

Μάλλον πρέπει να κοιταχτώ. Μέσα σε ένα μήνα έχω βρει δυο καλές ταινίες. Δεν πιστεύω με τίποτα ότι το Χόλυγουντ βελτιώθηκε, μάλλον κάτι συμβαίνει με μένα.

Ταινία

Artology

Ας είμαστε ειλικρινείς: Δεν εκτιμούν όλοι την τέχνη και τους καλλιτέχνες. Πολλές φορές μάλιστα, οι άνθρωποι του πιο στενού περιβάλλοντός μας είναι αυτοί που περισσότερο από όλους αμφισβητούν τις όποιες καλλιτεχνικές μας κλίσεις και δράσεις. Για σκεφτείτε το λίγο: Όταν ήμασταν μικροί, η οικογένεια και οι δάσκαλοι μας προέτρεπαν – ίσως και να μας πίεζαν παραπάνω από όσο θα θέλαμε – να είμαστε δημιουργικοί και …καλλιτεχνικοί. Αν καταφέρναμε να γρατζουνίσουμε την κιθάρα και να βγει κάτι που να μοιάζει έστω ελάχιστα με μουσική, ή αν ζωγραφίζαμε τα μούτρα του θείου από το χωριό σε ένα φύλλο χαρτί, γινόμασταν αυτομάτως και το καμάρι της οικογένειας, «ο καλλιτέχνης». Και μετά, κάτι άλλαξε. Τι άλλαξε; Απλά μεγαλώσαμε. Και μεγαλώνοντας, όλα τα όμορφα πράγματα που καταφέρναμε κάποτε, δεν είχαν πια σημασία, για την ακρίβεια ίσως να θεωρούνταν πια και …παιδιαρίσματα.

Ο Πικάσο είπε: Όλοι γεννιόμαστε καλλιτέχνες. Το δύσκολο είναι να παραμείνουμε καλλιτέχνες κι αφού μεγαλώσουμε, και φαίνεται πως δεν υπάρχει καμία (υπο)στήριξη σ’ αυτό. Ακόμα κι αν κάποιος σπουδάσει σχετικά, μετά την αποφοίτησή του δεν ξέρει πώς να προχωρήσει και πραγματικά λίγοι συνεχίζουν. Δεν υπάρχει κανείς για να δείξουν τα έργα τους, δεν υπάρχει κοινό έδαφος για επικοδομητική κριτική και περαιτέρω εξέλιξη, δεν υπάρχει ενθάρρυνση. Η ανάγκη για μια φυσιολογική δουλειά (όπου φυσιολογική βάλτε οτιδήποτε παρέχει μισθό) επισκιάζει την ανάγκη για δημιουργικότητα και δημιουργία, και πρώτοι οι γονείς είναι αυτοί που – αντίθετα με τα όσα έλεγαν όταν ήμασταν μικροί – θα πουν ότι η τέχνη είναι απλώς μια σπατάλη χρόνου, βρες κάτι ποιο χρήσιμο να ασχοληθείς.

Οπότε έχουμε τις εξής ερωτήσεις στο μυαλό μας: Γιατί να ασχοληθώ; Έχω ταλέντο; Ποιος νοιάζεται έτσι κι αλλιώς; Πώς να το κάνω; Γιατί δεν μπορώ να το κάνω; Πώς θα ανταμειφθώ; Και γιατί στην τελική είναι τόσο δύσκολο να δημιουργήσω το οτιδήποτε;

Λοιπόν, υπάρχουν απαντήσεις. Ο όρος Artology σημαίνει τη σπουδή της τέχνης, κι όχι μιας μορφής τέχνης συγκεκριμένα, αλλά κάθε είδους. Την τέχνη τη συναντάμε παντού και στα πάντα, και μαντέψτε: Μπορεί να διδαχθεί, μπορεί να εξελιχθεί, μπορεί να φτάσει στο ανώτερο δυνατό επίπεδο (πολύ σχετικό αυτό), μπορεί να αλλάξει και μπορεί να αλλάξει κι εμάς τους ίδιους, να μας βοηθήσει να εκφραστούμε καλύτερα, ευκολότερα, να εξωτερικεύσουμε τους φόβους μας, τις ανησυχίες μας, τα όνειρά μας, να μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Artology σημαίνει να παίρνουμε την ιδέα από το κεφάλι μας (που συνήθως μας μοιάζει και τέλεια) και να ξέρουμε όλους τους τρόπους να τη βγάλουμε έξω από το κεφάλι μας και να την απεικονίσουμε σε οποιοδήποτε μέσο και με οποιονδήποτε τρόπο.

Το να είναι κανείς καλλιτέχνης δε σημαίνει μόνο να εκθέτει τα έργα του σε γκαλερί και να βάζει ένα σκασμό λεφτά. Μπορεί αυτό να είναι στόχος, αλλά δεν μπορεί να είναι ο μόνος στόχος, ο μόνος λόγος να συνεχίζουμε. Η τέχνη δεν έχει να κάνει με τη δόξα και τα λεφτά. Το να δημιουργούμε είναι μια εσωτερική ανάγκη που δυστυχώς μαθαίνουμε να καταπιέζουμε όσο μεγαλώνουμε και τις περισσότερες φορές αυτό δεν το αντιλαμβανόμαστε καν. Οι λόγοι είναι απλοί, κανείς δεν μας το εξηγεί ή/και δεν μπορούμε να καταλάβουμε το ότι η τέχνη ποτέ δεν προκύπτει με τη δόξα ή το χρήμα ως κύριο σκοπό. Αν είναι να ‘ρθουν, θε να ‘ρθουν, αλλιώς θα προσπεράσουν. Η ουσία είναι όμως, πως χρειαζόμαστε σπρώξιμο, ενθάρρυνση, κι αυτό κάπως πρέπει να γίνει.

Δώστε ευκαιρίες στους ανθρώπους! Αφήστε τους να δημιουργήσουν. Προτρέψτε τους να είναι δημιουργικοί. Δώστε τους λόγους να νιώθουν πως ό,τι κάνουν αξίζει τον κόπο.

Άρα, πολλοί τα παρατάνε κάπου στη μέση. Και λέω τα παρατάνε, όχι σταματάνε, κι έχει διαφορά: Σταματάω πολλές φορές στη ζωή μου. Αλλά τα παρατάω μόνο μία.  Τα παρατάω σημαίνει πως δεν ξαναρχίζω ποτέ.

Υπάρχουν δυο μεγάλες παρεξηγήσεις σχετικά με την τέχνη. Η πρώτη είναι η πεποίθηση πως η τέχνη αφορά μια πολύ συγκεκριμένη, πολύ μικρή, πολύ έξυπνη και ταλαντούχα μερίδα ανθρώπων. Η δεύτερη είναι πως αναγνωρίζουμε κάποιον ως καλλιτέχνη, μόνο όταν εκθέτει κάπου τα έργα του και τα πουλάει και βγάζει πολλά λεφτά από αυτά.

Λάθος και λάθος.

Η τέχνη είναι προϊόν δημιουργίας απλών και συνηθισμένων ανθρώπων όπως είμαστε όλοι. Η φαντασία είναι απλώς μια σπίθα. Η φαντασία κυριαρχεί όταν στεκόμαστε μπροστά στο τίποτα, έτοιμοι να κάνουμε την πρώτη κίνηση. Αλλά βήμα μετά το βήμα, λέξη μετά τη λέξη, νότα μετά τη νότα, πινελιά μετά την πινελιά, η φαντασία κάνει στην άκρη, για να αναλάβουν η τεχνική και τα χρόνια εξάσκησης και εμπειρίας. Το ταλέντο είναι απλώς ένα μικρό προβάδισμα όταν είσαι στην αρχή, κι ίσως για την αρχή να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Όμως προχωρώντας θα διαπιστώσει κανείς πως αργά ή γρήγορα, θα φτάσει σε ένα σημείο που τίποτα πια δεν είναι εύκολο και το ταλέντο δεν είναι πια αρκετό.

Το ταλέντο είναι καλό να υπάρχει. Όχι αρκετό.

Χωρίς συγκεκριμένο στόχο, χωρίς εξάσκηση, χωρίς τεχνική, χωρίς εξέλιξη, χωρίς να γνωρίζουμε όλους τους τρόπους για να βλέπουμε, να ακούμε, να νιώθουμε τον κόσμο γύρω μας και να τον εκφράζουμε, δεν πρόκειται να φτάσουμε και πολύ μακριά. Ο κόσμος είναι γεμάτος από εξαιρετικά ταλαντούχους ανθρώπους, και κάποιοι από αυτοί μοιάζουν εξωπραγματικοί, όμως μάλλον μόνο οι τηλεοπτικές εκπομπές ενδιαφέρονται γι αυτούς, μέχρι …να βρουν τον επόμενο. Μετά; Δεν ξανακούμε ποτέ τίποτα για κανέναν τους. Ακόμα και ο τιτανοτεράστιος Μότσαρτ για παράδειγμα, εξελισσόταν συνεχώς, με ατέλειωτη εξάσκηση, κάθε μέρα. Δεν ήταν κι εκείνος ένας άνθρωπος, όπως όλοι; Σταματήστε να αναρωτιέστε αν έχετε ταλέντο ή αρκετό ταλέντο. Πάντα υπάρχει χώρος και τρόπος βελτίωσης.

Η τέχνη είναι κάτι το δύσκολο. Αλλά ακόμα πιο δύσκολο είναι να δεχτούμε πρώτοι εμείς τους εαυτούς μας ως καλλιτέχνες. Η αλήθεια είναι πραγματικά απλή: Η τέχνη γίνεται από απλούς ανθρώπους. Ένας σούπερ ήρωας δεν έχει ανάγκη να δημιουργήσει τίποτα. Δεν υπάρχει τέλειος/ιδανικός καλλιτέχνης. Ή αν υπάρχει, τότε είναι κι αυτός ό,τι κι εμείς: Άνθρωπος. Και ξέρετε κάτι; Οι αδυναμίες μας και τα ελαττώματά μας είναι κινητήριες δυνάμεις.

Υπάρχουν χιλιάδες στιγμές αμφισβήτησης, χιλιάδες στιγμές όπου σκεφτόμαστε πως αυτό που κάνουμε δεν είναι αρκετά καλό, δεν είναι όμορφο, δεν θα αρέσει. Όμως υπάρχει και μία, μοναδική στιγμή, που όλα μοιάζουν σωστά και τέλεια: Η στιγμή που στεκόμαστε μπροστά σε κάτι που έχουμε ολοκληρώσει. Η τέχνη έχει δύο πλευρές, την πλευρά του θεατή και την πλευρά του δημιουργού. Για τον θεατή, το μόνο που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα, όποιο κι αν είναι αυτό, κι ο θεατής ενδιαφέρεται μόνο να δει το έργο και να νιώσει κάτι. Να συγκινηθεί, να γελάσει, να εμπνευστεί, να σκεφτεί. Για τον δημιουργό όμως, για τον καλλιτέχνη, αυτό που μετράει είναι το ταξίδι μεταξύ του λευκού καμβά και του ολοκληρωμένου πίνακα, του άδειου πενταγράμμου και του τραγουδιού, της κενής σελίδας και της ιστορίας. Κι αυτό το ταξίδι είναι μακρύ, γεμάτο αμφιβολίες και αβεβαιότητα, γεμάτο μοναξιά και φόβο, και στο τέλος, αυτό που απομένει, είναι ακόμη ένας τρόπος βελτίωσης. Όταν είσαι καλλιτέχνης, το τελικό αποτέλεσμα είναι ακόμα ένας λόγος να νιώθετε περήφανοι, αλλά αυτό δεν είναι το μόνο που έχει σημασία.

Έχετε παίξει ποτέ σε παιχνιδομηχανή κάποιο παιχνίδι με αγώνες αυτοκινήτων; Φαντάζομαι πως ναι. Φανταστείτε τώρα την εικόνα, κάθεστε στον καναπέ, παρέα με τα φιλαράκια σας, Σάββατο απόγευμα και με τα χειριστήρια στα χέρια. Είστε σίγουροι για τον αγώνα, έχετε εξασκηθεί όλη την εβδομάδα περιμένοντας αυτή τη στιγμή που θα κατατροπώσετε τον κολλητό σας μπροστά σε όλη την παρέα. Ξέρετε την πίστα απ’ έξω κι ανακατωτά. Κάθε στροφή, κάθε δέντρο, κάθε εμπόδιο, και ξέρετε ότι υπάρχει και μια αναθεματισμένη στροφή, μια πολύ κλειστή αριστερή στροφή που θέλει πολλή προσοχή. Και η μεγάλη στιγμή φτάνει. Η στροφή πλησιάζει, τα χέρια ιδρώνουν, υπολογίζετε κάθε κίνηση, στρίβετε ελαφρά, δε θα χτυπήσετε πουθενά, θα κερδίσετε, πρέπει να κερδίσετε, προσοχή, προσοχή, προσοχή, και μπουμ. Τούμπα. Ο κολλητός κερδίζει, τα φιλαράκια γιουχάρουν, game over. Μα γιατί; Γιατί; Αφού όλα ήταν υπό έλεγχο. Αλλά εδώ είναι το μυστικό: Η τέχνη δεν έχει να κάνει με τον έλεγχο. Για την ακρίβεια, όσοι δεν μπορούν να νιώθουν σίγουροι πως όλα είναι υπό έλεγχο, μάλλον δεν πρόκειται ποτέ να ασχοληθούν με οποιαδήποτε μορφή τέχνης.

Η τέχνη είναι ρίσκο. Είναι πολύπλοκη, είναι ανασφαλής, είναι απρόβλεπτη. Τέχνη θα πει να ισορροπείς μεταξύ χιλιάδων λόγων να τα παρατήσεις και του ενός και μοναδικού να συνεχίσεις: Το πείσμα. Μάλλον πρέπει να είναι κανείς λιγάκι τρελός για να είναι καλλιτέχνης.

Το μάθημα της  ημέρας; Όταν λειτουργεί κανείς υπό πίεση και με φόβο, όλοι οι φόβοι επαληθεύονται. Και ο φόβος, είναι ο κύριος λόγος που οι καλλιτέχνες τα παρατάνε. Φόβος για τον εαυτό μας, και φόβος για τις ικανότητές μας, φόβος που πάντα θα μας εμποδίζει να κάνουμε το καλύτερο που μπορούμε. Φόβος για το πώς οι άλλοι βλέπουν το τι κάνουμε, θα μας εμποδίζει πάντα να κάνουμε κάτι.

Ας το δεχτούμε αυτό κι ας μη φοβόμαστε πια.

Η τέχνη είναι να ξεκινάς από την αρχή. Να προσπαθείς ξανά. Να μην τα παρατάς, ό,τι κι αν γίνει. Και αν αυτό δεν είναι το σημαντικότερο μάθημα που μπορούμε να διδαχτούμε για τη ζωή, τότε κανένα άλλο δεν είναι. Κι αυτό, θα πει: Artology.

Κατερίνα Χαρίση

Ovi