Tags » OVI

Amy Sillman

Η Amy Sillman  γεννήθηκε το 1955 στο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ και το 1979 αποφοίτησε από την σχολή οπτικών και γραφικών τεχνών του Μανχάταν. Η δουλεία της συμπεριλαμβάνει σκίτσα, καρτούν, κόμιξ, κολάζ και γραφικά για iPhone.

Ζει και δουλεύει στο Μπρούκλιν παρέα μα τον σκύλο της, τον Ομάρ.

Ovi

СКАЧАТЬ МАГАЗИН OVI NOKIA N8

017 Our Word of the Year choice serves as a symbol of each year’s most meaningful events and lookup trends. It is an opportunity for us to reflect on the The AMA is live! 23 more words

магазин

СКАЧАТЬ МАГАЗИН OVI ДЛЯ ТЕЛЕФОНА

1. На открывшейся странице нажимайте кнопку скачать. если это не кнопка, а просто текст: всё Ovi by Nokia — бренд корпорации Nokia для обозначения собственных онлайн-сервисов. 11 more words

магазин

Neće proći...

Ne reci  proći će ovaj nemir
Nikada nisi vidio molbu   
U očima moje djece

Ne reci proći će ovaj strah
Nikada nisi osjetio
Hladnoću ljudskih riječi… 68 more words

Σκίτσα από και για πόνο

Τον Απρίλιο που μας έρχεται, η Λιβανο-ολλανδέζα ζωγράφος Mounira Al Solh παρουσιάζει δουλειά της στο Ινστιτούτο Τέχνης του Σικάγο και συμπεριλαμβάνει πίνακες και σκίτσα εμπνευσμένα από την Σύρια και το Ιράκ, το προσφυγικό και τον πόλεμο.

Ovi

Έπιπλα από γυαλί

Ο αμερικανός Danny Lane  (γεννήθηκε το 1955) και είναι κυρίως γνωστός από το σχεδιασμό γλυπτών και επίπλων από γυαλί και μέταλλο. Τώρα ζει και εργάζεται στο Λονδίνο και έγινε περισσότερο γνωστός τη δεκαετία του ’80 με διακοσμήσεις για κτίρια όπως αυτό της Microsoft, της British Land Plc, της Rolex UK, British Airports Authority, της Swire Properties (Hong Kong) ή της General Motors (USA).

Ovi

Εγώ, η (άτυχη) Τόνια

Δε χρειαζόταν κάποιος να ήταν φαν του καλλιτεχνικού πατινάζ στη δεκαετία του ’90 για να ξέρει την ιστορία – τουλάχιστον επιφανειακά: Η για πολλούς ατάλαντη, άχαρη, παχουλή, κοντή, βλάχα Τόνια Χάρντιγκ, συνδυάζει δια παντός το όνομά της με το βρώμικο ανταγωνισμό. Όταν η Νάνσι Κέρριγκαν δέχεται επίθεση με λοστό (ή μπαστούνι του μπέιζμπολ λένε άλλοι) στο γόνατο προκειμένου να βγει από τη μέση, η Τόνια δηλώνει ένοχη.

Η ιστορία της Τόνια είναι από αυτές που αποδεικνύουν ότι η ζωή ξεπερνάει πολλές φορές την πιο αχαλίνωτη φαντασία.

Από πολύ μικρή κακοποιήθηκε, τσακίστηκε, χλευάστηκε. Έρμαιο της βασανιστικής αγάπης της μητέρας της, η Τόνια μεγαλώνει πιστεύοντας ότι αγάπη είναι να σε χτυπούν, αγάπη είναι να σε βρίζουν, αγάπη είναι να σε προσβάλλουν, αγάπη είναι πάντα να φταις.

Κι εκείνη αρνούνταν να τα παρατήσει.

Στερήθηκε τη μόρφωση από τις αρρωστημένες φιλοδοξίες της μητέρας της. Κατέφυγε στον πιο λάθος άνθρωπο ψάχνοντας την αγάπη. Στη ζωή της μοιάζει σαν κανείς να μην ενδιαφέρεται για κείνη.

Πολλά από όσα της συνέβησαν της άξιζαν. Αλλά… της άξιζαν, στ’ αλήθεια; Μήπως δεν ήταν φυσικά επακόλουθα της αδικίας της ζωής της;

Η Τόνια κέρδισε τον πρώτο της διαγωνισμό σε ηλικία μικρότερη των 5 ετών. Προφανώς και από τότε τράβηξε τα βλέμματα. Η πορεία της όμως, δείχνει πως τα χρόνια που ακολούθησαν (και ήταν πολλά) κανείς δεν υπήρξε άξιος να τη βοηθήσει. Πού ήταν οι δάσκαλοι, πού ήταν οι γείτονες, πού ήταν οι προπονητές;

Στη σκηνή όπου η Τόνια ζητά εξηγήσεις για τη βαθμολογία που ποτέ δεν καταφέρνει να πάρει από έναν κριτή, εκείνος σε μία πρόταση μόνο συνοψίζει το πρόβλημα της αμερικανικής κοινωνίας: «Είσαι ό,τι θέλουμε να αποκρύψουμε. Θέλουμε να προβάλλουμε την ηθική αμερικανική οικογένεια, κι εσύ…»

Ε, λοιπόν, εσύ τι; Ποια ηθική προβάλλεται όταν ένα παιδί κακοποιείται ψυχολογικά και σωματικά συστηματικά μέσα στο σπίτι του κι εκτός, και κανείς δε διατίθεται να το βοηθήσει;

Μπορεί ποτέ της να μην υπήρξε το βολικά καλό παιδί, αλλά να το να μεγαλώνει ένα παιδί με αυτόν τον τρόπο και να δείχνει τόση πειθαρχία σε αυτό που αγαπά, είναι πραγματικός άθλος.

Πόσο κρίμα όταν οι τρεις και μισή περιστροφές – κάτι που μόνο η Τόνια είχε καταφέρει στον κόσμο, να θάβονται για χάρη …της χάρης που δεν είχε.

Αλήθεια, πόσο άδικη υπήρξε η ζωή απέναντι στην Τόνια. Πόσο διαφορετική ίσως να ήταν η πορεία της αν είχε γεννηθεί αλλού, αλλιώς, από άλλους γονείς, σε άλλη γειτονιά, με άλλες ευκαιρίες. Αν είχε από την αρχή αυτό που δικαιούται κάθε άνθρωπος: Αγάπη, εκτίμηση, σεβασμό. Πόσα θαύματα θα είχε κάνει.

Η Τόνια ράβει μόνη τις στολές της εμφάνισής της. Είναι τραγικές. Είναι κιτς. Μοιάζει με κλόουν. Κι αυτό τελικά υπερβαίνει το ταλέντο της, το μόνο που ξέρει να κάνει καλά, το μόνο για το οποίο γεννήθηκε να κάνει σωστά: Το πατινάζ. Αλλά ακόμα κι αυτό, στο τέλος το στερείται βίαια, για να καταλήξει να αγωνίζεται σε γελοίους αγώνες γυναικείας πάλης, αποτυχαίνοντας στα πάντα, μέχρι να εξαφανιστεί.

Η κοινωνία του Όρεγκον ήταν τόσο περήφανη για τη δική τους Τόνια, έγραφε σε κάποιο άρθρο. Τόσο περήφανη όσο περήφανοι γίνονται όλοι στις επιτυχίες, τόσο σκληροί στα δύσκολα. Γελοίο. Αναγκάζεται να φύγει. Αναγκάζεται να αλλάξει όνομα.

Η ερμηνεία της μητέρας της είναι συγκλονιστική. Το ίδιο και της ίδιας της Τόνια. Προσωπικά μόνο συμπάθεια και λύπη μου προκάλεσε για το άτομό της η ταινία.  Τα στοιχεία μαύρης κωμωδίας – σε σημείο που λες ότι ρε παιδί μου κάποιος την έφτυσε αυτή την κοπέλα απ’ όταν γεννήθηκε, η ζωή η ίδια μοιάζει να την τρολάρει, δίνουν επιπλέον πόντους συμπάθειας.

Οπωσδήποτε δε ρίχνει φως στην υπόθεση της επίθεσης εναντίον της Κέρριγκαν. Είναι καθαρά τα γεγονότα από την πλευρά της Τόνια. Αυτό όμως δεν την κάνει λιγότερο καλή ταινία, κι ίσως επιτέλους να πρέπει να την αφήσουν ήσυχη πια.

Για το τρέιλερ, ΕΔΩ!

Κατερίνα Χαρίση

Ταινία