Tags » Paul Valery

The Philosophy of Slack 5: Slack and Individuality

In ages past, individuality was a function of effort (and/or privilege). Not so anymore. In our hyper-connected, hyper-conformist world, most are compelled to put an effort into fitting in, and to excel in a given domain. 133 more words

BREAF LITTLE DREAMS

SHARON ELLIS: paintings from Yucca Valley (California)

All our language is composed of brief little dreams; and the wonderful thing is that we sometimes make of them strangely accurate and marvelously reasonable thoughts.” … 682 more words

Twilights

“La Mariée mise à nu par ses”: εκεί όπου μνηστήρες κι άγγελοι συμπίπτουν, σαν κοχύλια.

“Επτά οι λέξεις της αγάπης σας, καλέ μου. Αν και ποτέ δε θα σας έλεγα μνηστήρα, σας αναγνώρισα σαν άγγελο, και σύζυγο, και σαν κρυφό κοχύλι της ανέλιξης: από την πρώτη σπείρα μιας ελικοειδούς γραμμής – κάπου παλιά, σκάλες που ανελίσσονταν σε χώρους εξωτερικούς, σιδεροσκάλιστες. Προς τις σοφίτες που χειμάζουν τα σπουργίτια τα ανέστια, και προς τη γνώση των αγγέλων και την τρέλα των αποδιωγμένων εραστών – αλλά στο αββαείο του Μελκ, στην Άνω Αυστρία, κατήλθον άγγελοι και φτιάξαν με τα χέρια τους (και τις δεξιές φτερούγες τους) μια σκάλα που θα ένωνε τον κάτω κόσμο το δικό μας, με το μέρος αυτό, που εκεί η Γνώση πάντοτε φυλάσσεται (σα να μιλάμε για ουράνιο ημιώροφο). Από παλιά, οι σκάλες που περιελίσσοντο ήτανε μέρη συναντήσεως αγγέλων… Κι από παλιά, υπήρχε η ερώτηση: Εάν σας τύχαινε να συναντήσετε, να προσπεράσετε στο δρόμο έναν άγγελο, θα ξέρατε να τον αναγνωρίσετε; Θυμάμαι, που την είχα δει γραμμένη σε ένα υποκίτρινο χαρτάκι, καρφιτσωμένη πάνω στον κορμό μιας καστανιάς (αλήθεια, μήπως έχετε ποτέ παρατηρήσει πόσο τα φύλλα της μοιάζουν με έντονη βροχόπτωση, πόσο το άνθισμά της προσομοιάζει στα αναμμένα αγιοκέρια;). Και πόσοι άνθρωποι θέλησαν την απάντηση, και ταξιδέψανε σ’ ανατολή και δύση, και σκούπιζαν το χώμα σε χωμάτινες αυλές δίπλα σε ψεύτικα θυσιαστήρια δικού εγωϊσμού, από δεξιά αυτοί που τρέχανε στα άσραμ, κι από αριστερά αυτοί που πίστευαν στον Ένα το θεό, κι ούτε κανείς δεν ήξερε ν’ αναγνωρίσει έναν άγγελο… Κι είχε γυρίσει από πίκρα το κορμάκι του εκείνος, πού ήτανε μικιός-μικιός, και μίλαγε μ’ ένα πουλί πετούμενο, να του περάσει ο καημός κι ο μέσα πόνος – γιατί δεν έβλεπε κανένας τα φτερά του, όπως τον είχανε σκαλίσει κατά λάθος, σαν αφτέρουγο (έτσι τον φωτογράφησα για τα δικά σας μάτια, τα βαθιά αγαπημένα, Άγγελέ μου…). Ξέρετε, έχουνε κι οι άγγελοι μια ξεχασμένη ηλικία παιδική, και έχουνε και τα πηγάδια να τους θυμίζουνε τη θλίψη και τα βάσανα που τους αναλογούν, μέσα στους κόσμους – κι αυτό, το ήξερε καλά ο φίλος σας Πωλ Βαλερύ, που έβλεπε τον Άγγελο να ενυπάρχει στο Κοχύλι, σαν μια έννοια αξεδιάλυτη – λέξεις που θα μπορούσανε να χρησιμοποιούνται ωσάν συνώνυμα, σαν τις μαγείες και τις άλλες προσευχές. 

Μυστικό τρίτο.

Όπου υπάρχει σκάλα και πηγάδι, υπάρχει και το βλέμμα της ανάτασης: ο άγγελος στο ποίημα που δε θα είχα προλάβει να σας στείλω, είδε τον εαυτό του και του φάνηκε στο σχήμα το ανθρώπινο.’Ηταν ολόκληρος Μια Θλίψη, για την οποία δεν του δόθηκε αιτία, δεν του αναγνωρίστηκε αφορμή. Προσπάθησε να καθρεφτίσει στο νερό του πηγαδιού ένα χαμόγελο, κι αφού του ήτανε αδύνατο, ένοιωσε ότι μες στο φωτεινό του σύμπαν πως είχε πληγωθεί αδιαμφισβήτητα. Είχε για ώρα προσπαθήσει να αναλογιστεί το αξιοπερίεργο αυτής του της κατάστασης και να την αναλύσει μέσα από πνευματικότατη καθάρια παρατήρηση. Η αγνότητα φωτός που τον συνέθετε του επέτρεπε μια δεδομένη απόσταση από το ανθρωπόμορφό του αντικείμενο, που ήταν ακριβώς αυτός ο ίδιος.

 Και είναι η αλήθεια, ότι ακόμα και οι άγγελοι έχουν κι αυτοί κάποιες φορές τις μαύρες τους (που άλλωστε, λόγω της φωτεινής τους φύσης, είναι αυτές οι μαύρες σκοτεινότερες και από τις δικές μου, ή τις δικές σας). Βλέπετε, έτσι συμβαίνουνε τα λάθη, ανυπερθέτως! Γιατί, άραγε ίσως πρέπει να λογιάζεται για λάθος, το ότι μόλις τώρα δα, ξεχώρισα εσάς κι εμένα, από φύση αγγελική. Τί είναι ο άγγελος, παρά κάποιος που θα μας έδινε το άγγελμα;, Και δε θα πρέπει ίσως να αναγνωρίζουμε κάθε διστακτικό φτερούγισμα, είτε προέρχεται από ένα ποίημα, ένα βλέμμα, μία σκαλίτσα που ανελίσσεται στο άπειρο, ίσως και μια σκαλίτσα που με στριφογυριστή επιθυμιά και νοσταλγία, τραβάει να κατεβαίνει προς τα Τάρταρα; Προς τί, ο φόβος μας κι ο αλληλοσπαραγμός, αγαπημένε, προς τι, η εμμονή στο άρθρο και στον κάθε μας διαχωρισμό; Λες και είναι μία η σκάλα την οποία ανεβαίνω, και άλλη είναι η σκάλα που με βήματα περιελικτικά κατωκατέρχομαι. Λες και, άλλος ο άγγελος, και άλλος ο αλήτης. Λες και, η νύχτα δεν εμπεριέχεται στη μέρα, ο έρωτας λες και δεν είναι φυσικό ότι θα τρέφει απελπισίες (κι οι απελπισίες, λες και δε θα οδηγούσανε με μαθηματική ακρίβεια, στην υπέρβαση). Όταν με δέσατε, με κόμπο πορφυρό – λες και αυτό δεν ήτανε για πάντα (οι αγγελικοί οι χρόνοι είναι ένα μονάχα ατέλειωτο παρόν). Και αν θα έμενα στο μαγεμένο ακρογυάλι σας (εσείς πια, τίποτα λιγότερο από την Πρώτη Θάλασσα), αν θα καθόμουνα δίπλα σ’ ένα κοφίνι να περιμένω να πουλήσω τα κοχύλια που θα μάζευα (σ’ ένα τοπίο που με την πιστότερη ακρίβεια, θα απέδιδε το σκηνικό ενός θεάτρου χωρίς άλλον κανένα ηθοποιό – κι εγώ στο ρόλο εκείνης που πουλά τις αχιβάδες). Βλέπετε: είσαστε κοχύλι – σημαίνει, μια ανάμνηση αγγέλου, μία ανάμνηση μνηστήρα, και μια ανάμνηση παιδιού. Κάθε φορά που θα ματώνει η καρδιά σας, να ξέρετε να κατεβαίνετε τα σκαλοπάτια με την αφηρημένη άφεση του εαυτού στα χέρια της ανέλιξης: αυτό είναι το στοίχημα της πίστης στη φύση, και στο απόλυτα το εννιαίο δόγμα της παλίρροιας.”

 

Αλχημεία

Paul Valéry

” Liberty is the hardest test that one can inflict on a people. To know how to be free is not given equally to all men and all nations.”

11 more words
Daily Quote

21

“History is the most dangerous product evolved from the chemistry of the intellect. Its properties are well known. It causes dreams, it intoxicates whole peoples, gives them false memories, quickens their reflexes, keeps their old wounds open, torments them in their repose, leads them into delusions either of grandeur or persecution, and makes nations bitter, arrogant, insufferable, and vain… History will justify anything. 18 more words

Things Read

Quote of the Day

It takes two to invent anything. The one makes up combinations; the other one chooses, recognizes what he wishes and what is important to him in the mass of the things which the former has imparted to him.

38 more words
Quote Of The Day

God made everything out of nothing. But the nothingness shows through.”

Quote