Tags » Penny For Your Thoughts

Sometimes, you just gotta...

Poop.

Sometimes it’s just a poo. Is poo a metaphor in this instance? Yes and no.

It’s kinda like, when someone who is a mollusc on your life. 84 more words

Expression

Sorry, Not Sorry

Is it just me or are we saying sorry a lot more these days? I don’t mean when there is a genuine need to apologise, like, when you bump into a stranger on the street or cause someone to spill their drink or even when you go into your mother’s room and play with her makeup.  555 more words

Life

A Little Father's Day Help

Hey all you fabulous peeps out there, I’m requesting a little help. As you know, Father’s Day is on Sunday, and, well, I’m in a downright panic. 123 more words

Ένα μέλλον για δυο..

Αναπόφευκτα ξεκινώντας μια οποιαδήποτε σχέση, το μυαλό μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί το μέλλον. Σε κάθε στάδιο της σχέσης η λέξη “μέλλον” αλλάζει πρόσωπα και περιγράφει διαφορετικές καταστάσεις, διαφορετικούς προβληματισμούς κι ανησυχίες.
Στην αρχή της σχέσης ίσως το μέλλον αρχικά να είναι κάτι κοντινό κι απλό, για παράδειγμα οι πρώτες σας διακοπές μαζί. Αυτές που σχεδιάζατε με τόσο ενθουσιασμό, κι ας σου φαίνεται γλυκανάλατο και υπερβολικό βλέποντας το με μια πιο λογική ματιά μετά από μερικά χρόνια που συνεχίζετε να είστε ζευγάρι. Ήταν το πρώτο βήμα για να σχεδιάσετε κάτι μαζί, να ανταλλάξετε ιδέες και να ονειρευτείτε έστω κι ένα μικρό χρονικό διάστημα μαζί.
Στη συνέχεια το μέλλον που σκέφτεσαι και σχεδιάζεις αλλάζει χροιά. Μετατρέπεται σιγά σιγά στο να σχεδιάζεις μια ζωή που ο άνθρωπος που έχεις δίπλα σου δεν είναι απλά ένα  μέρος της καθώς περνά ο χρόνος, αλλά να τη δημιουργείτε μαζί. Άρα μπαίνετε στη διαδικασία να κάνετε κοινά σχέδια, να προγραμματίζετε τις υποχρεώσεις σκεπτόμενοι ο ένας το πρόγραμμα του άλλου και τα κοινά σας όνειρα να μην περιορίζονται σε μερικές κοινόχρηστες ώρες και μέρες.
Κάποια στιγμή έρχεται η ανάγκη να σταματήσεις να μοιράζεις το χρόνο σου έτσι ώστε να περνάς χρόνο μαζί του όπως ακριβώς κάνεις με όλους, αλλά να είναι η βάση σου και όλα να προγραμματίζονται γύρω απ’ αυτή.
Και έρχεσαι αντιμέτωπος μ’ ένα συναίσθημα ανεκπλήρωτο, που όλο μεγαλώνει και μεγαλώνει και σε κάνει να αναρωτιέσαι αν κι ο άλλος αισθάνεται το ίδιο. Αν και αυτός έχει νιώσει αυτή την ανάγκη να είσαι το “μέλλον” του. Και ναι μπορεί να συζητάτε για καταστάσεις στο μέλλον και να συμπεριλαμβάνεσαι απλά, αλλά υπάρχει πλάνο;;;!!
Ανυπομονείς να μάθεις τι θα γίνει παρακάτω, ξέρεις σαν τις ταινίες και τα βιβλία, βιάζεσαι να μάθεις το τέλος.
Αλλά πιο πολύ θέλεις να ξέρεις αν ο άλλος αισθάνεται πως είσαι ο άνθρωπος που θα ήθελε να έχει δίπλα του κι ότι το θέλει όσο τίποτα, όχι απλά να περιμένει να προκύψει ή να τον αναγκάσουν οι συνθήκες. Να θέλει να σε έχει δίπλα του όχι μόνο όταν κοιμάται αλλά κυρίως όταν ξυπνάει. Θες να ξέρεις πως το βράδυ, πριν πέσει ξερός απ’ την κούραση, σκέφτεται πως του λείπεις, πως αν σε κρατούσε αγκαλιά θα ήταν πιο ευτυχισμένος, ή μάλλον πιο σωστά, πιο πλήρης.
Θα ήθελες να μην συμβιβάζεται στο να σ’ έχει μισά Σαββατοκύριακα και κανονισμένες διακοπές, αλλά πάντα. Όχι γιατί θα του διευκόλυνες τη ζωή και ξέρει πως θα έβαζες μια τάξη στο εργένικο σπίτι του, πως θα τον φρόντιζες και θα γινόσουν μια σύγχρονη Μαίρη Παναγιωταρά, αλλά γιατί σ’ έχει ανάγκη. Όχι με την εγωιστική έννοια, ο καθένας μπορεί να υπάρξει μόνος του. Να υπάρξει όμως και μόνο,τίποτε άλλο, καμία ευχαρίστηση στη μοναξιά, γιατί όσο κι αν την απολαμβάνουμε μερικές φορές, δεν αντέχεται,γιατί ο άνθρωπος είναι κοινωνικό ον και χρειάζεται συντροφιά, δεν αρκεί απλά να υπάρχεις χωρίς να ζεις στιγμές που να αξίζουν με κάποιον άλλον.
Γιατί το να μοιράζεσαι τη χαρά, το ζόρι, το άγχος, τον προβληματισμό ή ακόμα και τη λύπη με κάποιον άλλον αυτομάτως σε κάνει πιο δυνατό. Όλοι έρχονται στιγμές που είμαστε συναισθηματικά τρωτοί (όσο κι αν δηλώνουμε αυτάρκεις), κι αν αντιμετωπίζεις κάτι μόνος αισθάνεσαι πιο αδύναμος απ’ ότι να έχεις κάποιον πάντα δίπλα σου που ξέρεις πως για εκείνον είσαι σημαντικός. Όλα τα προβλήματα μοιάζουν πιο μικρά, σαν να ξαλαφρώνεις από ένα βάρος, σαν να νιώθεις την συναισθηματική ασφάλεια και μόνο στην ύπαρξη αυτού του ατόμου.
Κατά βάθος όμως, θα ήθελες όσο ποτέ αντί να παραπονιέται που δεν μπορεί να σ’ έχει όσο συχνά θα ήθελε, να σε διεκδικούσε.
Να διεκδικούσε να γίνει η καθημερινότητα σου καθημερινότητά του. Να επιδίωκε και να έπαιρνε το θάρρος να σου πει “δεν αντέχω χωρίς εσένα”.
Να μην υπολογίσει συνθήκες, δεν υπάρχουν συνθήκες σ’ αυτά, ή αισθάνεσαι ή όχι.
Η λογική θα είναι πάντα λογική, μετρημένη με φίλτρα που κοσκινίζουν την ουσία.
Αν θες κάποιον πολύ δεν φοβάσαι να ονειρευτείς, να ζήσεις το τώρα αλλά να συζητάς και για το αύριο, να παίρνεις το ρίσκο γι’ αυτά που πραγματικά θες.
Το ρίσκο άλλωστε μπορεί να φαίνεται χαρακτηριστικό των παρορμητικών, αλλά αν κοιτάξουμε βαθύτερα αναδύεται ωριμότητα. Γιατί κάποιος που παίρνει το ρίσκο και δεν φοβάται να αναλάβει τις ευθύνες του (δεν μιλώ γι’ αυτούς που δεν έχουν επίγνωση των αποτελεσμάτων των πράξεων τους), βγαίνει πιο ώριμος απ’ ό,τι κι αν τελικά καταφέρει ή όχι.

Αυτά σκέφτεσαι κι αναρωτιέσαι αν για τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου είσαι τόσο σημαντική. Όχι μόνο για το τώρα, στον ενθουσιασμό, στα εύκολα, αλλά στο μετά, στο αβέβαιο, στο μέλλον που περιμένει να αντικρίσει και μπορεί να του φαίνεται δύσκολο, χωρίς προοπτικές και να το βλέπει απαισιόδοξα. Θες να είσαι η αισιοδοξία μες στη μαυρίλα και την αβεβαιότητα. Θες να μιλάτε για το μέλλον με κοινά όνειρα.
Να μην τα κάνει μόνος του κι απλά να σε συμπεριλαμβάνει.
Να ακούει και τους δικούς σου προβληματισμούς, τις δικές σου βλέψεις για το μετά και να φτιάχνεται κάτι το συνδυασμένο απ’ το “εγώ” και το “εσύ”.
Να βλέπετε το “εμείς” και να ονειρεύεστε κάτι κοινό που δεν στερείται τίποτα μιας και συμπεριλαμβάνει και τους δυο σας.
Να σας αρκεί αυτό
, όσο δύσκολες κι αν μοιάζουν οι συνθήκες, όσο πιο δύσκολες κι αν γίνουν.
Γιατί αν μοιράζεστε τις ανησυχίες σας για το μέλλον κι οι δύο θα αισθάνεστε ότι υπάρχει μια προοπτική, προοπτική να γίνετε ο ένας ο φύλακας άγγελος του άλλου.

Γιατί η μεγαλύτερη ευχαρίστηση για το ανθρώπινο μυαλό  δεν είναι μόνο να ζει σαν να μην υπάρχει αύριο, όντως μπορεί να μην υπάρχει, αλλά ποιος νοιάζεται αν στο τώρα έχεις έναν άνθρωπο που σε κάνει να ονειρεύεσαι πράγματα στο τώρα αλλά και στο αύριο (ναι αυτό που μπορεί να μην υπάρχει). Το πιο σημαντικό λοιπόν είναι να ονειρεύεσαι σαν να υπάρχει αύριο, είναι πολύ πιο αισιόδοξο και πιο ώριμο.
Σκοτώνουμε μέσα μας το παιδί που κρύβουμε, με τη λογική μας, με τις επαγγελματικές μας βλέψεις και χάνουμε την ουσία. Ζήσε για το τώρα!!Ποιον κοροιδεύουμε;;;!! Δεν ζούμε για το τώρα! Δουλεύουμε και φυτοζωούμε για το τώρα θα ήταν το σωστό. Κι αυτό γιατί ονειρευόμαστε ο καθένας στον μικρόκοσμό του ένα καλύτερο αύριο. Μια καλύτερη δουλειά ίσως, που θα μας προσφέρει σιγουριά, χρήματα και image και όνειρα για ΖΩΗ πουθενά. Μάντεψε πόσο εγωιστικό και μίζερο ακούγεται όλο αυτό;;;!! Αλλά απαξ και μας πουν να ονειρευτούμε λέμε πως “ποιος ξέρει τι συμβαίνει αύριο”. Δεν ξέρεις δεν θα διαφωνήσω, αλλά ΟΝΕΙΡΕΨΟΥ !!!Τζάμπα είναι!!!

Έχοντας ανθρώπους που αγαπάς και σ’ αγαπάνε είναι καλό να μην αρκείσαι στο να κρύβεις τα προσωπικά σου όνειρα, αλλά να τα φανερώνεις σ’ αυτόν τον άνθρωπο που θέλεις πραγματικά να πρωταγωνιστεί κι όχι απλά να υπάρχει σ’ αυτά. Αν έχεις ανοιχτά τα χαρτιά σου, αν μοιραστείς ιδέες, προβληματισμούς με αυτόν το άνθρωπο και να ακούσεις τους δικούς του φόβους γι’ αυτό το τόσο αβέβαιο μέλλον. Αλλά πιο πολύ αφήστε όλα αυτά τα μίζερα στην άκρη κι ονειρευτείτε μια  ζωή μαζί…έτσι ακριβώς όπως θα τη θέλατε κι οι δύο..κι ας γίνει αυτός ο στόχος σας..

Βάζοντας μικρούς και κοντινούς στόχους κάθε φορά
, να έχετε να περιμένετε για κάτι καλύτερο, να προσπαθείτε γι’ αυτό (γιατί θα το θέλετε..με τον ίδιο ενθουσιασμό που περιμένατε αυτές τις πρώτες σας διακοπές μαζί). Θα γίνεστε ένα κομμάτι που αποτελείται από δύο ολόκληρους χαρακτήρες (κι όχι δυο μισά) με προσωπική άποψη, που συνεργάζονται κι ο ένας βοηθά  και στηρίζει τον άλλον, στο τελικό τους σκοπό:
Μια ζωή για δυο..

Penny For Your Thoughts

Τα “πρέπει” και τα “Τι θα πει ο κόσμος..?!”

Λίγο πριν ξεκινήσει η νέα χρονιά πάντα κάνουμε τη γνωστή ανασκόπηση για το τι κάναμε, τι δεν κάναμε και θα θέλαμε να κάνουμε, θυμόμαστε λάθη..σωστά και..”πρέπει” που βάλαμε εμείς οι ίδιοι ή μας (επ)έβαλαν μέσα απ’ τα γνωστά κοινωνικά πρότυπα.

Penny For Your Thoughts

Αυτούς που σας καταλαβαίνουν... Αυτούς να ψάχνετε.

Ακούς συζητήσεις αντρών και γυναικών για το πώς θα ήθελαν το σύντροφο που θα έχουν στο πλάι τους και αναρωτιέσαι τι πάει στραβά. Απ’ τη μια ζητάνε οι άντρες την κοπέλα με αναλογίες- λίγο καλύτερες από- μοντέλου κι οι γυναίκες τον ψηλό ,γυμνασμένο, μουσάτο (προαιρετικα) και με τατουάζ (πάλι προαιρετικά γιατί γούστα είναι αυτά). 12 more words

Penny For Your Thoughts

Ένας άνθρωπος προτεραιότητα…

Λένε ότι ευτυχισμένος είσαι όταν το μυαλό σου είναι στο ίδιο σημείο που είναι κι οι σκέψεις σου. Και δεν εννοώ να σκέφτεσαι τις Μαλδίβες, αναφέρομαι σε ανθρώπους.

Penny For Your Thoughts