Tags » Primo Levi

Le tregua

The Reawakening by Primo Levi (originally Le tregua, The Truce) is an outstanding sequel to Survival in Auschwitz. But while Survival in Auschwitz tells a tale of intense human suffering — raw, white-hot and concentrated, written within a few months after Levi returned to Italy — The Reawakening recounts concurrently a period of newfound peace and bittersweet limbo in the European wilderness that intermixes the refreshing note of hope with the indescribable yet familiar chest-tightening feeling readers of its prequel know all too well. 1,336 more words


Play BIG: Let's Show Up & Travel Like Lorenzo

Its been a little while friends. I have been busy making good use of my health and the weather: to go walking in the countryside, to cycle along the Thames… To read books that touch the heart, and some that require study rather than mere reading. 845 more words


Reedição Urgente: A Tabela Periódica, de Primo Levi

Dos livros incontornáveis de Primo Levi, um que não me parece estar recebendo tanta atenção é o fascinante A Tabela Periódica. Faz algum tempo que o li, uns dois anos, talvez um pouco menos – assim se explica qualquer imprecisão nas minhas citações, que faço de memória por não ter o livro comigo (emprestei de uma biblioteca). 418 more words



Next in the series of 60 classic first translations celebrating 60 years of the Translators Association of The Society of Authors is IF THIS IS A MAN, Primo Levi’s devastating account of his time in Auschwitz, first published in English in 1959 in a translation from the Italian by Stuart Woolf. 171 more words


Perspective, and hiding

I know it’s been a while since I’ve written anything on here. I’ve been meaning to, but kept finding excuses to put it off.

You know when you miss a day of school, or work, and then you feel so embarrassed that it’s even harder to come back the next day? 431 more words

Note #36 Ο Primo Levi για το Άουσβιτς και τον φασισμό

«Τότε, για πρώτη φορά, συνειδητοποιήσαμε ότι η γλώσσα μας δεν έχει τις λέξεις για να εκφράσει αυτή την ύβρι, την εκμηδένιση του ανθρώπου. Σαν προικισμένoι με την ενορατική ικανότητα των προφητών είδαμε την πραγματικότητα: είμαστε στον πάτο. Πιο κάτω δε γίνεται να πάμε: δεν μπορούμε να σκεφτούμε αθλιότερη ύπαρξη από τη δική μας. Τίποτα πια δεν μας ανήκει.”

“Οι ιδέες του Χίτλερ και του Mουσολίνι μπορεί να ήταν στο σύνολό τους ανήθικες ή ανόητες ή βάρβαρες, ωστόσο εκατομμύρια πιστοί τους εξύμνησαν και τους ακολούθησαν μέχρι το θάνατό τους. Πρέπει να θυμόμαστε ότι αυτοί οι πιστοί και οι ανάμεσά τους πρόθυμοι εκτελεστές απάνθρωπων διαταγών δεν ήταν γεννημένοι δήμιοι, δεν ήταν (εκτός από λίγες εξαιρέσεις) τέρατα: ήταν συνηθισμένοι άνθρωποι. Τέρατα υπάρχουν αλλά είναι πολύ λίγα για να βλάψουν πραγματικά, πιό επικίνδυνοι είναι οι συνηθισμένοι άνθρωποι, οι αξιωματικοί, πρόθυμοι να πιστέψουν και να υπακούσουν χωρίς συζήτηση..”

«Πολλοί λαοί ή άτομα συμβαίνει να θεωρούν περισσότερο ή λιγότερο συνειδητά ότι «κάθε ξένος είναι εχθρός» (…) Όταν αυτή η ανομολόγητη αλυσίδα αποτελέσει τη μείζονα πρόταση ενός συλλογισμού, τότε στο τέλος της αλυσίδας βρίσκονται τα στρατόπεδα. Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας σύλληψης του κόσμου οδηγημένης στην έσχατη συνέπειά της: όσο υπάρχει αυτή η αντίληψη τα αποτελέσματά της θα μας απειλούν. Η ιστορία των στρατοπέδων εξόντωσης θα έπρεπε να ερμηνευτεί από όλους σαν ένα δυσοίωνο σημάδι κινδύνου».


A 10th grader responds.

After one of my recent Holocaust-related talks at UNC-A for a large group of Middle School through College students, I received from a 10th grader the following essay which I thought was worth sharing with you. 499 more words