Tags » Scapes

Trip to the city - Siobhan Taylor Photos

I took a trip into Dublin city a couple of days ago to take some photos. I did the loop – O’Connell Street, Henry Street, Temple Bar and then up to Grafton Street.  36 more words

Siobhan Taylor

postal code 43215 της Αναστασίας ΚΟΥΜΙΔΟΥ. Πρώτη μνήμη. Αρχές Ιουλίου 1992. Βρίσκομαι στον 11ο όροφο του Lincoln Tower, σε ένα cool αλλά ασφυκτικά μικρό δωμάτιο φοιτητικής εστίας. Είναι νύχτα, δεν ξέρω τι ώρα είναι. Πάω στο παράθυρο, τα μάτια μου ταράζονται στη θέα μιάς έντονα πορτοκαλί λάμπας δρόμου, είναι ένα φως όπως στο Solaris, που εξαφανίζει κάθε λεπτομέρεια κίνησης στο έτσι κι αλλιώς άδειο οπτικό πεδίο. “Τι κάνω εγώ εδώ; Πώς θα είναι οι άνθρωποι; Πώς θα περάσει ένας χρόνος;” Εκείνη τη νύχτα ούτε το jetlag ούτε η πρώτη απώθηση που ένοιωσα μ’ άφησαν να κοιμηθώ. Μισοξαπλωμένη στο κρεβάτι, με όρθια την πλάτη, έφτιαχνα καραβίσιους καφέδες όλη νύχτα, χωρίς να χρειάζεται να σηκωθώ αφού στο δωματιάκι μπορούσες να έχεις πρόσβαση στα πάντα από αυτό το σημείο. Την επόμενη μέρα δεν την θυμάμαι, μπορεί να κοιμόμουν όλο το 24ωρο μπορεί και όχι αλλά δεν καταγράφηκε στη μνήμη μου. Πέντε χρόνια μετά. 14 Φεβρουαρίου 1997. Ξύπνησα με μια χαρά και μια αγωνία. Τάισα τα ψαράκια μου στο ενυδρείο, ήπια τον καφέ μου στο βικτωριανό μπαλκόνι του σπιτιού που μοιραζόμασταν με τη συγκάτοικό μου, και πήρα το ποδήλατο μου για να πάω στο Thurber Theatre. Όπως κάθε μέρα, διέσχισα το Olentangy River, πέρασα από το ασφυκτικό δωμάτιο που άφησα τις πρώτες μου ερωτήσεις όταν έφτασα σ΄αυτήν την πόλη και ήμουν έτοιμη να μπω στο θέατρο όταν χτύπησε το κινητό μου. Ήταν ο φίλος μου: “ Go get them, gal. It’s been a bumpy journey but you made it. Kudos, sweetie!” Κάθησα στο γρασίδι, δε με άγγιζε το κρύο του Φεβρουαρίου, και εκεί μέσα στο ποτάμι ξαναείδα όλες τις ηλιόλουστες και τις συννεφιασμένες στιγμές μου στο Columbus. Με πλησίασε ένας νεαρός, φωτογράφος εκπαιδευόμενος στους New York Times, που ήρθε για να τραβήξει τις μεταπτυχιακές μας παραστάσεις. “Τι έργο θα δούμε από σένα;” με ρώτησε “Μια multi media διασκευή της Εβραίας του Μπρεχτ.” του είπα. “Μοιάζεις λίγο με Εβραία. Ρωσίδα Εβραία” μου είπε γελώντας. “Γεννήθηκα στην Ελλάδα, αλλά θα μπορούσα να είμαι από οπουδήποτε. Μπορεί να έχω και εβραϊκό και ινδιάνικο και τσιγγάνικο αίμα μέσα μου.” “Σωστά” μου είπε “άλλωστε ο τόπος μας είναι εκεί που δε μας υποτιμούν, εκεί που μας αγκαλιάζουν, εκεί που αισθανόμαστε οτι ανήκουμε.” Έβγαλε την κάμερά του και άρχισε να φωτογραφίζει. Τρία χρόνια μετά. Millenium. Οι αγροτικοί δρόμοι του Hawking Hills κρύβουν εκπλήξεις. Ελάφια πανέμορφα, ινδιάνικες σπηλιές μέσα σε δάση με καταπράσινα δέντρα, ξύλινα οικολογικά σπίτια κι ένας ουρανός με ανεπανάληπτη προοπτική. Μόλις έχω τελειώσει την πρόβα μου στο Ονειρο Καλοκαιριάτικης Νύχτας και το σκηνικό που διασχίζω για να πάω στο ειδυλλιακό μας σπίτι, είναι σαν φυσική συνέχεια του θεάτρου στη ζωή. Εκείνα τα ερωτήματα, της πρώτης μου μέρας σ’ αυτήν τη χώρα, ξανά μέσα στην σκέψη μου, αλλά αλλιώς. “Μ΄αρέσει πολύ εδώ με όλες τις φυλές του κόσμου, γιατί η ζωή μου έγινε μια αγκαλιά και ο νους μου υψιπετής.” Κοιτάζω στον καθρέφτη τον γιο μου στο πίσω κάθισμα, χαμογελάει σε ένα ελάφι καθώς το δαχτυλάκι του ζωγραφίζει κάτι στο τζάμι …

Scapes

Faces

After snow two days ago, it was nice to get out in the sunlight. Came across these wonderful trees and had to photograph them.  Full of character and yes I can see faces.

Scapes

Dusk in the Snow

A little while ago we had some snow, which is a big deal in Ireland.  The east and south east were most affected.  It was coined the “Beast from the East” and it forced schools to close en masse and some employers had to shut down their premises as employees couldn’t get to work. 6 more words

Events