Tags » Tamil Novels

முகவரியை தொலைத்த முகங்கள் - அத்தியாயம் -5

அத்தியாயம் – 5

அவனது முகத்தை ஆராய்ந்தபடியே வந்த சுஷ்மிதா அதில் தெரிந்த அதிர்ச்சியைக் கண்டு உள்ளம் குளிர்ந்து போனாள்.

அவள் கையைப் பிடித்துத் தன்னருகே இழுத்த விஜய் “வா சுமி! அண்ணனை உனக்கு அறிமுகப்படுத்தனும்னு அவசியமில்லை. உங்க ரெண்டு பேருக்கும் தான் ஏற்கனவே பழக்கமிருக்கே” என்றான் இயல்பாக.

அதுவரை அதிர்ச்சியில் உறைந்து போய் நின்றிருந்த ராகவ் தம்பியின் வார்த்தையில் சூடு பட்டது போல் நிமிர்ந்தவன் “டேய்! சொல்றதை ஒழுங்கா சொல்லு” என்றான் படபடப்புடன்.

“ஒரே ஆபிஸ்ல வேலை பார்த்ததைத் தான் சொன்னேன்” என்றான் நக்கல் கூடிய குரலில்.

அதைக் கவனிக்கும் மனநிலை இல்லை ராகவிற்கு. எப்படிச் சுஷ்மிதாவை தம்பியின் வாழ்க்கையில் இருந்து விலக்குவது என்ற எண்ணமே மூளையைக் குடைந்தது. ஒருவேளை இவர்கள் பொய் சொல்லுகிறார்களோ? என்றும் யோசித்தான். சுஷ்மிதா நடிக்கக் கூடும் ஆனால் விஜய் இப்படி இயல்பாக இருக்க மாட்டானே? அவனுக்கு உண்மை தெரிந்திருந்தால் என்னை அடிக்கவும் தயங்க மாட்டான். அதனால் இது உண்மை கல்யாணமாகத் தான் இருக்கக் கூடும் என்று எண்ணினான். தன்னுடய சந்தேகத்தைத் தீர்த்துக் கொள்ள “கல்யாணத்தை எந்தக் கோவிலில் பண்ணிகிட்டீங்க?” என்றான் எதார்த்தமாக.

“கோவில் இல்லண்ணா. ரெஜிஸ்டர் ஆபிஸ்ல தான் நடந்தது. என்னோட பிரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் வந்து சாட்சி கையெழுத்து போட்டாங்க. அவளுக்கு அவ பிரெண்ட்ஸ் ரெண்டு பேர் கையெழுத்துப் போட்டாங்க”.

திருமணத்தை ரெஜிஸ்டர் பண்ணிவிட்டான் என்றதும், மேலும் மனம் சுணங்கியது. அதுவரை சுஷ்மிதாவின் பக்கம் திரும்பாதவன் “ உன் பிரெண்ட்ஸ் யார்? நம்ம ஆபிஸ்ல உள்ளவங்களா?” என்று கேட்டான்.

“ இல்ல ராகவ்! இவங்க வேற” என்றாள்.

அவள் ராகவ் என்றழைத்ததும் “சுமி! இனி, ராகவ்ன்னு கூப்பிடாதே. அம்மா கேட்டால் கோவப்படுவாங்க. மாமான்னு கூப்பிடு” என்றான் விஜய்.

அப்போது அங்கே வந்த தன்யா “ ஆமாம் சுமி! மாமான்னு சொல்லு” என்றாள்.

அவர்களின் பேச்சில் எரிச்சலடைந்தவன் “தனு! தலைவலிக்குது காபி எடுத்திட்டு வரியா?” என்றான்.

அதற்குள் விஜய்க்கு ஆபிசிலிருந்து போன் வர அவன் பேசிக் கொண்டே அங்கிருந்து வெளியே சென்றான். காபி போட சென்ற தனுவை ரிஷியின் அழுகை தடுக்க, “சுமி! நீ கொஞ்சம் போட்டுக் கொடுத்திடேன்” என்று சொல்லிவிட்டு சென்றாள்.

தான் செய்த ஒரு தவறு தன் வாழ்க்கையையும், தம்பியின் வாழ்க்கையையும் பந்தாடுகிறது என்று நினைத்து ஆயாசமாகக் கண்மூடி சோபாவில் அமர்ந்திருந்தான்.

காபியுடன் அவனருகில் வந்த சுஷ்மிதா மிகக் குழைவான குரலில் “மாமா! மாமா! காப்பி” என்றாள்.

அவளது அழைப்பில் உடலெங்கும் நெருப்பை வாரி கொட்டியது போல உணர்ந்தவன், உக்கிரமாக முறைத்து “பல்லை பேத்துடுவேன்! என்ன திமிரா?” என்றான் ஆங்காரமாக.

அவளோ கொஞ்சமும் அசராமல் “ நீங்க என் கணவரோட அண்ணன். உங்களை மாமான்னு கூப்பிடாம வேற எப்படிக் கூப்பிட?” என்று கிண்டலாகக் கேட்டவள் சற்று யோசித்து “ ஒருவேளை நீங்க நான் ஆசையா கூப்பிடுறேன்னு நினைச்சிட்டீங்களோ?” என்றாள்.

அவளுடைய பேச்சில மேலும் கோபமடைந்தவன் “ ஒழுங்கு மரியாதையா என் தம்பி வாழ்க்கையை விட்டு ஓடி போயிடு” என்றான் மிரட்டலாக.

“ஏன் மாமா! உங்களுக்கு ப்ரீ-பெய்ட்டாக இருக்கிறதை விட உங்க தம்பிக்குப் போஸ்ட்- பெய்ட்டாக இருக்கிறது பெட்டெர் இல்லையா?”

அதைக் கேட்டவனது உள்ளம் கொதிக்க “ஏய்” என்று ஒற்றை விரலை நீட்டி மிரட்டினான்.

அதைக் கண்டவள் “கூல் மாமா! கூல்! இதுக்கே டென்ஷன் ஆனா எப்படி? இன்னும் எவ்வளவோ இருக்கே. நீங்க வேற ஹெல்த் கான்சியஸ். இதுக்கே டென்ஷன் ஆனா உங்க ஹெல்த் வீணா போய்டும் மாமா” என்றாள் நக்கலாக.

அவளது பேச்சில் காயமடைந்தவன் மேலும் எதுவும் பேசும் முன் அங்கே வந்த தனுவைப் பார்த்ததும் வாயை மூடிக் கொண்டான்.

ரிஷியை தூக்கிக் கொண்டு வந்த தன்யா அவனைச் சுமியிடம் கொடுத்துவிட்டு ராகவின் அருகில் சென்றவள் “என்னங்க தலைவலி போச்சா? மாத்திரை எதுவும் வேணுமா?” என்றாள் கரிசனமாக.

அதுவரை இருந்த எரிச்சல் எல்லாம் மறைய அவளது அன்பான வார்த்தை மனதை சாந்தப்படுத்த “வேண்டாம் தனு. எனக்கு முக்கியமான வேலையிருக்கு நான் கிளம்புறேன்” என்று கிளம்பினான்.

அந்தநேரம் உள்ளே வந்த விஜய் “ என்னன்னா கிளம்பிட்டீங்களா? உங்க கிட்ட எங்க ரிசெப்ஷன் பத்தி பேசலாம்ன்னு நினைச்சேன்” என்று சொல்லி அடுத்தக் குண்டை தூக்கிப் போட்டான்.

அதைக் கேட்டு உள்ளுக்குள் அடங்கி இருந்த எரிச்சல், கோபம் எல்லாம் சேர்ந்து வெடிக்க “ஏண்டா எல்லாத்திலேயும் அவசரம் தானா?” என்று எரிந்து விழுந்தான்.

அவனை வித்தியாசமாகப் பார்த்த விஜய் “என்ன இவ்வளவு டென்ஷன் ஆகுற இன்னைக்கு?” என்றான் கூலாக.

எதையும் கவனிக்கும் மனம் இல்லாதவன் போல் விஜயிடம் திரும்பியவன் “இங்க பார்! நான் சாயங்காலம் வந்ததும் உன்னோட பேசணும். அதுவரை இந்த ஐடியா எல்லாம் தூக்கி வச்சிட்டு வேற ஏதாவது வேலையிருந்தா பாரு” என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றான்.

அவனிடம் பேசிவிட்டு வந்தவன் மனமோ குதிரையின் பாய்ச்சலில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது. இப்படி ஒரு இடியாப்ப சிக்கலில் தன்னை மாட்டி விட்டு விட்டாளே என்றெண்ணி சுஷ்மிதாவின் மேல் கொலைவெறியே எழுந்தது. நான் தான் அவளைப் பற்றிச் சாதரணமா நினைச்சிட்டேனோ? ஆதரவுக்கு யாருமில்லை, கொஞ்சம் மிரட்டினா பயந்து அடங்கிடுவா, அவளால பிரச்சனை எற்படாதுன்னு நினைச்சது தப்போ? என்று பல்வேறு யோசனையுடன் சென்றான்.

அவளுக்கு என்ன ஒரு நெஞ்சழுத்தம் இருக்கும். என் தம்பியை கல்யாணம் பண்ணிக்க. என்னால சொல்ல முடியாதுன்னு நினைச்சு தானே ஆடிகிட்டு இருக்கா? வரட்டும் ! இன்னைக்கே அவன்கிட்ட பேசி இதுக்கு ஒரு முடிவு கட்டுறேன் என்று நினைத்தான்.

மாலைவரை நேரத்தை தள்ளி வேலையைப் பார்த்தவன், என்றுமில்லா அதிசயமாக அன்று சீக்கிரமே வீடு திரும்பினான். வீட்டிற்குள் நுழைந்ததுமே அவனது பிபியை எகிற வைக்கும்படி விஜயும்,சுஷ்மிதாவும் அருகருகே அமர்ந்து கொண்டு ரிஷியை கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தனர்.அதை பார்த்ததும் உள்ளமெல்லாம் எரிய, அப்படியே நின்றான். அவர்களோ அவனைக் கவனிக்காமல் ஒருவரை ஒருவர் சீண்டிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தனர். விஜய் அவளைக் காதலுடன் பார்ப்பதும், அதைக் கண்டு அவள் வெட்கப்படுவதையும் கண்டவன் பல்லை கடித்துக் கொண்டு நின்றான்.

அவர்கள் தன்னைக் கவனித்து விலகுவார்கள் என்று காத்திருந்து, விலகாமல் போனதும் பொறுக்க முடியாமல் தொண்டையைக் கனைத்தான். அவனைக் கண்டு அவசரமாக எழப் போன சுமியை கையைப் பிடித்துத் தன்னருகேயே அமர வைத்துக் கொண்டான் விஜய். அதைக் கண்டு முகச் சுருங்கிய ராகவ் “என்னடா நீ இன்னைக்கு ஆபிஸ் போகலையா? இங்கேயே சுத்திகிட்டு இருக்க” என்றான்.

அவனை ஒருமாதிரியாகப் பார்த்த விஜய் “ அண்ணா எங்களுக்கு இன்னைக்குத் தான் கல்யாணம் ஆகியிருக்கு. ஆபிஸ் போகலையான்னு கேட்கிற” என்றான் நக்கலாக.

அதைக் கேட்டவன் “சரி! ஏதோ தெரியாம கேட்டுட்டேன் விடு.நான் போய் ரெப்ரெஷ் பண்ணிட்டு வரேன்.உன்னோட கொஞ்சம் பேசணும்” என்று சொல்லி நகர்ந்தான்.

தங்களது அறைக்குள் நுழைந்தவனுக்கு அங்கே இருந்த நிலைமையைக் கண்டு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. தன்யா அவர்களது அறையை முதலிரவிற்காகத் தயார் செய்து கொண்டிருந்தாள்.அதைப் பார்த்ததும் சொல்ல முடியாத கோபம் உச்சியில் ஏற “ஏய்! என்ன பண்ணிக்கிட்டு இருக்க? இதென்ன கூத்து” என்றான்.

அவனது சத்தத்தில் தூக்கி வாரி போட திரும்பியவள் “ ஏங்க மெதுவா பேச மாட்டீங்களா? அத்தையும், மாமாவும் இந்தக் கல்யாணத்தை ஒத்துகிட்டு இருந்தா ஏற்பாடு பண்ணி இருப்பாங்க தானே.அதுதான் பெரியவங்களா இருந்து நாம செய்யணும்ன்னு பண்ணிட்டு இருக்கேன்.இதுக்கேன் இவ்வளவு அதிர்ச்சி” என்றாள்.

எரிச்சல் கூடிய குரலில் “மடச்சி! மடச்சி! அப்பா அம்மாவே இந்தக் கல்யாணத்தை ஒத்துக்கல.இது இப்போ ரொம்ப அவசியமா” என்றான்.

அவனைத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்துவிட்டு தன் வேலையில் கவனத்தை வைத்தாள். அதற்கு மேலும் பொறுக்க முடியாது போக இருகைகளிலும் முகத்தைத் தாங்கிக் கொண்டு படுக்கையில் அமர்ந்தான். எந்தப் பக்கம் போனாலும் இடிக்கிறதே, இந்தப் பிரச்னையை எப்படிச் சரி செய்வது என்று குழம்பி போனான்.நான் பேசுவதை விஜய் சரியாகப் புரிந்து கொள்வானா? என்கிற பயமும் எழுந்தது. தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு யோசித்தவனின் அருகில் வந்த தன்யா “உங்களுக்கு இன்னக்கு என்னவோ ஆச்சு? நீங்க சரியே இல்லை? என்ன பிரச்சனை உங்களுக்கு?” என்று கேட்டாள்.

அதற்குப் பதிலேதும் சொல்லாமல் அமர்ந்திருந்தவனைப் பார்த்து “ஆபிஸ்ல எதுவும் பிரச்சனையா?” என்றாள் மீண்டும்.

அவளது கேள்வியில் கடுப்பாகிப் போனவன் “கொஞ்ச நேரம் என்னைத் தனியா விட்டுட்டு போறியா? சும்மா நை..நை-ன்னு படுத்திகிட்டு”என்று கத்தினான்.

. எப்பொழுதும் இப்படி அவன் கோபப்படும் போது கண் கலங்கி நிற்பவள் இன்று கொஞ்சமும் அசராது “எழுந்திரிக்கிரீங்களா? ஹாலில் போய் உட்காருங்க. என் வேலையைக் கெடுத்துகிட்டு” என்றாள் சற்று எரிச்சல் கலந்த குரலில்.

அதைக் கேட்டவன் அதிர்ந்து போய் அவள் முகத்தைப் பார்த்தான். அவளோ தன் காரியத்தில் கண்ணாக இருந்தாள். அதைக் கண்டு நீண்ட பெருமூச்சுடன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான்.

Sudha Ravi Novels

நீலத் திரைக்கடல் ஓரத்திலே – 5

அன்புத் தோழிகளே,

நீலத் திரைக்கடல் ஓரத்திலே – யின் 5ம்  அத்தியாயத்தின் லிங்கை இங்கு தந்துள்ளேன்.

EPISODE – 5

படித்து உங்களுடைய கருத்துகளைத் தெரிவுக்கவும்!

ஆவலுடன் காத்திருகின்றேன்!

இப்படிக்கு,
ஸ்ரீஜோ.

Shrijo

முகவரியைத் தொலைத்த முகங்கள்-அத்தியாயம் - 4

அத்தியாயம் – 4

ரிஷியை இடுப்பில் வைத்துக் கொண்டு சமையலறையில் மும்மரமாகச் சமைத்துக் கொண்டிருந்தாள் தன்யா. வெகுநாட்களுக்குப் பிறகு அவளது பெற்றோர் வருவதால் மனதில் ஓர் பரபரப்பு. அப்பாவுக்குப் பிடித்த சாம்பார், அம்மாவுக்குப் பிடித்த காய், தங்கைக்குப் பிடித்த பாயசம் என்று பார்த்து பார்த்துச் செய்து கொண்டிருந்தாள்.

Sudha Ravi Novels

நீலத் திரைக்கடல் ஓரத்திலே – 4

அன்புத் தோழிகளே,

நீலத் திரைக்கடல் ஓரத்திலே – யின் 4ம்  அத்தியாயத்தின் லிங்கை இங்கு தந்துள்ளேன்.

EPISODE – 4

படித்து உங்களுடைய கருத்துகளைத் தெரிவுக்கவும்!

ஆவலுடன் காத்திருகின்றேன்!

இப்படிக்கு,
ஸ்ரீஜோ.

Shrijo

முகவரியை தொலைத்த முகங்கள் - அத்தியாயம் -3

அத்தியாயம் – 3

பரபரவென்று வேலைக்கு கிளம்பிக் கொண்டிருந்த சுஷ்மிதாவின் இதழில் ஒரு புன்சிரிப்பு பரவி இருக்க,மனமோ சொல்லவொணாத ஒரு மகிழ்ச்சியில் இருந்தது. ஐ.டி கார்டை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டு அவசரம் அவசரமாக காத்திருந்த கேபில் அமர்ந்தாள்.

Sudha Ravi Novels

நீலத் திரைக்கடல் ஓரத்திலே - 3

அன்புத் தோழிகளே,

நீலத் திரைக்கடல் ஓரத்திலே – யின் 3ம்  அத்தியாயத்தின் லிங்கை இங்கு தந்துள்ளேன்.

EPISODE – 3

படித்து உங்களுடைய கருத்துகளைத் தெரிவுக்கவும்!

ஆவலுடன் காத்திருகின்றேன்!

இப்படிக்கு,
ஸ்ரீஜோ.

Shrijo

அக்னிப்பரிட்சை-அத்தியாயம் - 3

அத்தியாயம் – 3

மயிலாப்பூர் பூஜாவின் இல்லம்… 

“சிலீர்” என்று விழுந்து உடையும் சத்தம் கேட்டு, சமையலறையில் இருந்தவர் அரக்க பரக்க பூஜாவின் அறையை நோக்கி ஓடினார் அவளின் அன்னை ராதா.

அங்கு இரு நாட்களுக்கு முன்பு பார்த்து-பார்த்து வாங்கிய கைகடிகாரம் நொறுங்கிக் கிடந்தது. அவரது சின்ன மகள் வித்யா கைகளைப் பிசைந்து கொண்டு, கண்கள் கலங்க நின்று கொண்டிருந்தாள்.

“என்ன இது வித்யா?” என்றார் கோபத்துடன்.

அழுகையுடன் கூடிய குரலில் “அக்கா வாட்ச் நல்லாருக்குன்னு எடுத்து பார்த்தேன்-மா.அதுக்கு தூக்கிப் போட்டு உடைச்சிட்டா”என்றாள்.

பூஜாவை முறைத்து பார்த்தவர் “ஏன் பூஜா? அவ பார்க்கத்தானே செய்தா? எதுக்கு இப்படி போட்டு உடைச்ச?”

கொஞ்சமும் அசராது உடைந்த கிடந்தவற்றை எடுத்து குப்பையில் போட்டவள் “எனக்கு என்னோட பொருட்களை எடுத்தா பிடிக்காதுன்னு தெரிஞ்சும் ஏன் எடுத்தா?”

“அதுக்கு” என்றார் கடுப்புடன்.

“ம்மா..நான் சும்மா தான் பார்த்தேன்-மா.கையில கூட வச்சு பார்க்கல.அதுக்கு தூக்கி போட்டுட்டா.”

“இது நல்லதுக்கில்லை பூஜா.இது தப்பான குணம்.”

“எதும்மா தப்பு? என்னோட பொருட்களை என்னைத் தவிர யார் எடுத்தாலும் எனக்கு பிடிக்காதுன்னு தெரியுமில்ல.தெரிஞ்சும் அவ எதுக்கு எடுத்தா?”

“அறைஞ்சிடுவேன் ராஸ்கல்! அவ எடுத்து பார்த்தா என்ன தப்பு? அதுக்கு இப்படி போட்டு உடைப்பியா?இந்த குணத்தால நீ ரொம்ப கஷ்டப்பட போற பூஜா.இப்போவே மாத்திகிட்டா நல்லது” என்று எரிச்சலுடன் சொல்லிவிட்டு சென்றார்.

அவர் சொன்ன எதையும் காதில் வாங்கிக் கொள்ளாமல் தனது வேலையில் மும்மரமாக இருந்தாள் பூஜா.

ராதாவின் மனம் அவளை நினைத்து கவலையில் உழன்றது.இப்படி ஒரு குணம் அவளது வாழ்க்கைக்கு நல்லதில்லை என்பதை அவள் உணர மறுக்கிறாளே.இதனால் என்னென்ன பிரச்சனைகளை சந்திக்கப் போகிறாளோ என்று பயந்து கொண்டிருந்தார்.

அப்போது அங்கே வரதராஜன் “ராது! அந்த பாம்பே பையன் வீட்டிலிருந்து எதுவும் தகவல் வந்ததா?” என்று கேட்டார்.

“இல்லைங்க! இந்த வாரத்தில் அவங்க பேசுவாங்கன்னு தரகர் சொன்னார்” என்றார்.

“ம்ம்..சரி! இந்த இடம் அமைஞ்சா நல்லா இருக்கும்-னு நினைக்கிறேன்” என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தார்.

அவரை சோர்வாகப் பார்த்த ராதா ‘எந்த இடம் அமைஞ்சாலும் இவளோட குணம் பிரச்னையை உண்டு பண்ணாம இருக்கணும்’ என்று மனதிற்குள்ளேயே புலம்பிக் கொண்டு அலுவலகத்திற்கு கிளம்பினார்.

அர்வி கன்ஸ்ட்ரக்ஷன்ஸ் மும்பை….

“ராகவ்! அந்த “தானே” அபார்ட்மென்ட் எலிவேஷன் டிசைன் சரியா இல்லேன்னு சொல்லி திருத்த கொடுத்தது வந்துடுச்சா?”

“இல்ல சார்!”.

“ வரலேன்னா  இன்னைக்கு சாயங்காலத்துக்குள்ள  குடுக்க சொல்லுங்க. இல்லேன்னா ஆர்கிடெக்ட்டை மாத்துங்க.”

ஓகே சார்!  போரிவில்லி அப்பார்ட்மென்ட்ல அந்த சப் கான்ட்ராக்ட்டர்  ரொம்ப பிரச்சனை பண்றான்.என்ன சொன்னாலும் கேட்க மாட்டேன்றான்.

“ ஒ.. முதல்ல அந்த பிரச்சனையை முடிப்போம்.கிளம்பு ராகவ்.”

 நேராக வேலை நடக்குமிடத்திற்கு சென்றதும், தனது வேக நடையுடன் ஆட்கள் இருந்த பகுதிக்கு சென்றான்.ஆங்காங்கே கூடி வேலை செய்யாமல் நின்று கொண்டிருந்தனர்.ராகேஷ் ஆக்ரோஷமாக ஒவ்வொருவரிடமும் பேசிக் கொண்டிருந்தான்.

தனது முழு உயரத்திற்கு நிமிர்ந்து நின்று கடுமையான முகத்துடன், கூர்மையான விழிகளுடனும் அவர்களை பார்த்தவன் “இதர் கியா ஹோ ரஹாஹே” என்றான்.

அதுவரை இருந்த சலசலப்பு அடங்கி, நின்றிருந்தவர்களின் முகங்களில் லேசான பீதி பரவ அவன் முன்னே வந்து நின்றனர்.

ராகேஷோ தெனாவெட்டாக தோளை நிமிர்த்திக் கொண்டு முன்னே வந்தவன் “எங்களுக்கு இங்கே வேலை செய்வதில் பிரச்சனை இருக்கு” என்றான்.

தனது கூரிய விழிகளை அவன் புறம் திருப்பியவன் “என்ன பிரச்சனை?” என்றான் ஆழ்ந்த குரலில்.

“எங்களுக்கு மெட்டிரீயல் சரியா கிடைக்கிறதில்லை. வேற ஆள் கிட்ட கொடுங்க” என்றான்.

“எதுக்கு நீ அதில் விளையாடவா?” என்றான் நக்கலாக.

“என்ன சார் ராங்கா பேசுறீங்க?” என்றான் கடுப்பாக.

“நீ பண்ணியிருக்கிற தில்லு முள்ளு எல்லாம் எனக்கு தெரியும்.எங்கே என்னென்ன விளையாடியிருக்கேன்னும்  தெரியும்” என்றான் சற்று கோபமாக.

 “பிசினஸ் என்று வந்துவிட்டால் ஏமாற்றனும்.சும்மா தப்பு செய்யாத மாதிரி பேசாதீங்க.நீங்க ஏமாத்தல?” என்றான் ராகேஷ்.

ஆக்ரோஷமாக முஷ்டியை இறுக்கி ஓங்கி அவன் மூக்கில் ஒரு குத்து விட்டான்.மூக்குடைந்து ரத்தம் சொட்ட ஆரம்பித்தது..

“என்னிடம் முதல்ல மரியாதையா பேச கத்துக்கோ.என் கிட்ட வேலை செய்யணும்னா என் பேச்சை கேட்கனும். என் இஷ்டப்படிதான் வேலை செய்யணும்” என்றான் உக்கிரமாக.

அதுவரை இருந்த தெனாவெட்டு எல்லாம் மறைந்து கண்களில் பயம் குடியேறியது.

“இனி, இங்கே இருந்து உன்னால எங்கேயும் போய் வேலை செய்ய முடியாது.மீறி போகணும்-னு நினைச்சே தொலைச்சிடுவேன்” என்று மிரட்டினான்.

அங்கு நடந்தவற்றை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மற்ற தொழிலாளிகளின் கண்களிலும் பயரேகை படர நின்றிருந்தனர்.

“இனிமே ஒழுங்கா இருக்கேன் சாப்!” மூக்கில் வழிந்த ரத்தத்தை துடைத்தபடி.

அவனிடம் உறுதிமொழி வாங்கிய பின்னரே அங்கிருந்து சென்றான் அரவிந்த்.

கற்பகம் டெக்ஸ்டைல்ஸ்….

அர்ஜுன் புதிய ஆடை வடிவமைப்பிற்காக, தனது டிசைனர்களுடன் மீடிங்கில் இருந்தான்.

இந்த வருடம் தங்களது கம்பனி இதுவரை வராத புதிய பல டிசைன்களை அறிமுகப்படுத்த வேண்டும் என்று எண்ணி செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தனர்.

அந்தநேரம் அவனுக்கு சந்தியா படிக்கும் கல்லூரியில் இருந்து அழைப்பு வந்தது.

போன் வந்ததும் அர்ஜுனுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. சந்தியாவிற்கு ஏதாவது ஆபத்தோ என்று நினைத்தான். ஆனால், கல்லூரி முதல்வர் பிரச்சனை என்றல்லவா சொன்னார்.என்னவென்று தெரியாமல் குழம்பிக் கொண்டே கல்லூரிக்கு செல்ல கிளம்பினான்.விஷயம் தெரியாமல் யாருக்கும் எதுவும் சொல்ல வேண்டாம் என்று முடிவெடுத்து ரமேஷை கூப்பிட்டு தனக்கு ஒரு அவசர வேலை வந்து விட்டதாக கூறினான்.

அவனிடம் தெரிந்த பதற்றத்தை பார்த்து “அண்ணா  ஏதாவது பிரச்சனையா?”

“அதெல்லாம் ஒன்னுமில்ல நான் போயிட்டு வந்து சொல்றேன்” என்று கிளம்பி விட்டான்.

 அடுத்த பதினைந்தாவது நிமிடம் கல்லூரியை வந்தடைந்தான் .

முதல்வர் அறைக்குள் சென்றவனது பார்வையில் அழுத விழிகளுடன் நின்றிருந்த சந்தியாவை பார்த்து அதிர்ந்தான்.

இன்னொருபுறம் ஒரு பையன் முறைத்துக் கொண்டே நிற்பதையும் பார்த்தான். முதல்வரிடம் “என்ன பிரச்சனை எதுக்கு என்னை வர சொன்னீர்கள்” என்று கேட்டான்.

அவர் அங்கு நடந்தவைகளை சொன்னார்.

கல்லூரியின் எல்லா இடங்களிலும் சந்தியாவை பற்றியும் விஷ்ணுவைப் பற்றியும் தவறாக எழுதி வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்று கூறினார்.

அதற்க்கு சந்தியா அவன் தன்னுடன் தவறாகப் பேசினான் அதனால் அவனை அறைந்து விட்டதாகவும், அந்த ஆத்திரத்தில் தான் அவன் இப்படி செய்திருப்பதாக கூறியதாக கூறினார்.

அதற்கு அந்த பையன் தனக்கும் அவளுக்கு தொடர்பிருப்பதாகவும், அதை அறிந்தவர்கள் யாரோ இப்படி செய்திருக்கிறாகள் என்று கூறியதாகவும் கூறினார்.

 அதை கேட்டதும்  தன் தங்கையின் மேல் எந்த தவறிருக்காது  என்பதை புரிந்து கொண்டான். விஷ்ணுவின் மேல் பயங்கர ஆத்திரம் வந்தது அர்ஜுனுக்கு.

 “உங்களுக்கு ஆட்சேபனை இல்லேன்னா நான் அவன் கிட்ட பேசலாமா?” என்று முதல்வரிடம் கேட்டான் அர்ஜுன்.

“பேசுங்க” என்றார்.

அந்த நேரம் விஷ்ணுவின் தந்தை வந்தார். அவரை பார்த்ததுமே கஷ்டப்பட்டு பிள்ளையை படிக்க வைக்கிறார் என்பதை புரிந்து கொண்டான்.

அவர் வந்ததும் நடந்தவைகளை எடுத்துரைத்தார் முதல்வர்.அதுவரை அமைதியாக பார்த்தபடி அமர்ந்திருந்தான் அர்ஜுன்.

விஷ்ணுவின் தந்தை அவனிடம் “என்னடா இது! இவங்க சொல்றதெல்லாம் உண்மையா? என்றார் .

அதற்கு அவன் “அதெல்லாம் இல்லப்பா. அவ தான் என் பின்னாடி சுத்தினா. நான் சொன்னேன் நீங்க எல்லாம் பணக்காரங்க உங்களுக்கு இதெல்லாம் பொழுது போக்கு. ஆனா, நாங்க அப்படி இல்ல எங்களுக்கு படிச்சா தான் எதிர்காலமேன்னு சொன்னேன் .எங்கப்பா என்னை கஷ்டப்பட்டு  படிக்க வைக்கிறார்னும் சொன்னேன்” என்றான்.

அதை கேட்ட அவர் முதல்வரிடம் “என் பையன் பொய் சொல்ல மாட்டான்  சார். நீங்களே இதுக்கு ஒரு முடிவு சொல்லுங்க” என்றார்.

அதுவரை பொறுமையை கடைப்பிடித்த அர்ஜுன் ஒரே எட்டில் விஷ்ணுவை அணுகி ஓங்கி அறைந்தான்.அப்படியே அவனை சட்டையை பிடித்து தூக்கி “எங்கே என் முகத்த பார்த்து சொல்லு. அவ உன் பின்னாடி சுத்தினாளா?” என்றான் ஆத்திரமாக.

அதை பார்த்த அவன் தந்தை “ சார்! இவர் யார்  என் பையனை அடிக்க? நீங்களும் அதை பார்த்துக்கிட்டு பேசாம இருக்கீங்களே. இந்த கல்லூரியில பணக்காரங்களுக்கு மட்டும் தான் நியாயம் கிடைக்குமா?” என்றார்.

அவர் அப்படி கேட்டதும் அவனை விட்டுவிட்டு அவன் தந்தையின் அருகில் வந்து “என்ன பேசுறீங்க? உங்க வீட்டு பெண்ணை ஒருத்தன் இப்படி அசிங்கப் படுத்தியிருந்தா அமைதியா போய்டுவீங்களா ?“ என்றான்.

“நாங்க எங்க வீட்டு பொண்ணை இப்படி வளர்க்க மாட்டோம்” என்றார்.

 “சார்! வார்த்தைய அளந்து பேசுங்க. இப்போ உங்க பையன் தப்பு பண்ணிட்டான்னு ஆதாரம் கிடைச்சா என்ன பண்ணுவீங்க?” என்றான்.

“முதலில் சொல்ல சொல்லுங்க பார்ப்போம்” என்றார்.

 “ரெண்டு பேருக்கும் பொதுவான ஆட்களை கூப்பிட்டு கேட்ப்போம். அதற்கு பிறகு யார் எப்படி வளர்த்து இருக்காங்கன்னு முடிவு பண்ணுவோம்” என்றான்.

நான்கு பையன்களையும்,பெண்களையும் கூப்பிட்டு விசாரித்தனர்.ஒரு பையனைத் தவிர அனைவருமே விஷுணுவின் மேல் தான் தவறு என்றனர்.சந்தியா அவனை திரும்பிக் கூட பார்க்க மாட்டாள் என்றும் சொன்னார்கள்.

அதை கேட்டு அர்ஜுன் விஷ்ணுவிடம் சென்று “இதுக்கு என்ன பதில் சொல்லப்போற” என்றான்.

அவன் பதில் சொல்வதற்குள் அவன் அப்பா அவன் சட்டையை பிடித்து அவன் கன்னத்தில் ஓங்கி அறைந்தது “உன்னை எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டு படிக்க வைக்கிறேன். குடும்ப கஷ்டம் தெரிந்தது நடந்து கொள்ள வேண்டாமா? இப்படிதான் பொறுக்கி வேலை பார்ப்பியா ? இதுல பொய் வேற சொல்ற.   கொஞ்சம் கூட மனசாட்சியே இல்லாம இப்படி பண்ணுறியேடா?” என்று கத்த ஆரம்பித்தார்.

அவரை தடுத்து நிறுத்தியவன்  விஷ்ணுவிடம் திரும்பி “உங்க வயசுல பொண்ணுங்கள சைட் அடிக்கிறது, கிண்டல் பண்றது எல்லாம் தப்பில்லை. ஆனா, எல்லாமே ஒரு எல்லைக்குள்ள இருக்கணும். அது தாண்டியாச்சுன்னா அதன் அர்த்தமே வேற.நான் நினைச்சா உன்னை இந்த காலேஜ்ல மட்டும்மில்ல எந்த காலேஜ்லேயும் படிக்க விடாம செய்ய முடியும்” என்று சொல்லி வாய் மூடும் முன் விஷ்ணுவின் தந்தை அர்ஜுனின் காலில் விழுந்தார்.

அவன் பதறி “உங்க வயசு என்ன? நீங்க போய் என் காலில் விழுந்துக்கிட்டு” என்று அவரின் தோள்களைப் பற்றி அங்கிருந்த நாற்காலியில் அமரவைத்தான்.

தன் தந்தை அர்ஜுனின் காலில் விழுந்ததும், அதுவரை ஒரு அலட்சிய போக்குடனே நின்றிருந்த விஷ்ணு  நிதானத்திற்கு வந்தான்.

அர்ஜுன் அவனிடம் சென்று “நீ உங்கப்பாவிற்கு நல்லது செய்ய வேண்டாம். ஆனா, நீ செய்த வேலையினால் அவரை எவ்வளவு கேவலப்படுத்தி இருக்கேன்னு புரியுதா?” என்று கேட்டான்.

“என்ன மன்னிச்சுடுங்க சார். நான் தெரியாம பண்ணிட்டேன். உங்க தங்கை மேல தப்பில்ல .நான் தான் அவளை பற்றி தப்பா  எழுதி வைத்தேன்” என்று அழுதான்.

கையெடுத்து கும்பிட்டு “என்னை காலேஜ் விட்டு அனுப்பிடாதீங்க சார். நான் நல்லா படிச்சு எங்கப்பாவை  காப்பாத்தணும்” என்று கெஞ்சினான்.

தந்தையின் அருகில் சென்று “அப்பா என்னை மன்னிச்சுடுங்கப்பா. இனி, இது மாதிரி ஒரு காரியத்தை என் வாழ்நாளில் நினைச்சு கூட பார்க்க மாட்டேன்ப்பா” என்று அவர் கையை பிடித்து கதறினான்.

அர்ஜுன் முதல்வரிடம் “சார்! இந்த பிரச்சனையை இதோட விட்டுடுங்க. அந்த பையனுக்கு வார்னிங் மட்டும் கொடுத்திடுங்க ” என்றான்.

விஷ்ணுவின் தந்தை அர்ஜுனிடம் வந்து கைகூப்பி “தம்பி! என்ன மன்னிச்சுடுங்க. இவ்வளவு நடந்த பிறகும் நீங்க தன்மையா எல்லாத்தையும் மன்னிச்சு விட்டுடுறேன்னு சொல்றீங்க. நான் போய் உங்க தங்கையை கேவலாமா பேசிட்டேன். எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து மன்னிப்பு கேட்டுகிறேன்” என்றார்.

“அய்யா! தப்பு செய்றது இயல்பு. ஆனா, அவன் அதை உணர்ந்து திருந்திய பிறகு தண்டனை கிடைக்க கூடாது. அதனால தான் விட்டுட்டேன்” என்றான்.

‘ரொம்ப நன்றி தம்பி” என்றார் விஷ்ணுவின் தந்தை.

 “நான் கிளம்பறேன் சார். அப்புறம் ஒரு சின்ன உதவி இப்போ என் தங்கைய வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு  போகட்டுமா?” என்று கேட்டான் முதல்வரிடம்.

“சரி! கூட்டிட்டு போங்க” என்று அனுமதி அளித்தார் கல்லூரி முதல்வர்.

சந்தியாவை அழைத்துக் கொண்டு முதல்வர் அறையிலிருந்து வெளியே வந்தான்.அவர்களை பார்த்தவுடன் அவள் தோழியர் சுற்றிக் கொண்டனர்.

“இங்கே பாருங்கம்மா! இனி, இந்த விஷயத்தை பத்தி எதுவும் பேசாதீங்க. அதுவும் அந்த பையனை பார்த்தாலும் எதுவும் சொல்லாதீங்க. இதை மறந்துட்டு படிக்கிற வழிய பாருங்க. நான் சந்தியாவ வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு போறேன். நாளைக்கு வருவா அப்போ பேசிக்கோங்க” என்றான்.

“சரிங்க அண்ணா” என்றனர்.

காருக்கு சென்றதும் “சாரி அண்ணா! என்னால தான நீங்க காலேஜ்க்கு வந்து அவமானப்படற மாதிரி ஆச்சு. அவன் இப்படி பண்ணுவான்னு எதிர்பார்க்கவேயில்லை” என்று அழுதாள்.

“பாரு சந்தியா!உன் தோழிகளுக்கு சொன்னதுதான் உனக்கும். பிரச்சனை முடிஞ்சு போச்சு. சும்மா அதையே பேசிட்டு இருக்காம மனசை கொஞ்சம் ப்ரீயா வச்சுக்கோ. ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட்டிட்டு போகலாமா?”  என்றான் தங்கையின் மனதை மாற்ற.

“தேங்க்ஸ் அண்ணா! நீங்க எப்படி எடுத்துப்பீங்கலோன்னு பயமா இருந்தது. மிதுனா தான் சொன்னா பிரச்சனைய டென்ஷன் ஆகாம தீர்க்கிற ஒரு ஆள் நம்பரை கொடுன்னு.”

காரிலிருந்து தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்துக் கொடுத்து “முகம் கழுவி சரிப்படுத்திக்கோ. அழுது முகம் சுருங்கி போயிருக்கு.” என்றான்.

முகம் கழுவி துடைத்து விட்டு இருவரும் ஐஸ்கிரீம் பார்லருக்கு சென்றனர்.சந்தியாவை ஓரிடத்தில் அமர வைத்துவிட்டு சென்றான்.

“எனக்கு பட்டர்ஸ்காட்ச் வாங்கிடுங்க” என்றாள் சந்தியா.

போனை எடுத்து ஏதாவது கால் வந்திருக்கிறதா என்று ஆராய்ந்து கொண்டே சென்றான்.

அப்போது எதிரே வருணப்ரியா  தன் பெரியப்பா மகள்களின் குழந்தைகளுடன் வந்து கொண்டிருந்தாள் .ஒரு கையில் ஷாப்பிங் செய்த பைகளும்,மற்றொரு  கையில் இரண்டு ஐஸ்கிரீமுடன்  வந்தாள். குழந்தைகளுடன் பேசியபடியே வந்த அவளும்,போனை பார்த்துக் கொண்டே சென்ற அர்ஜுனும் நேருக்கு நேர் மோதிக் கொண்டனர்.. ஐஸ்கிரீம் முழுவதும் அவன் சட்டையில்.

கோபத்துடன் நிமிர்ந்தவன் எதிரே வருணப்ரியாவை பார்த்ததும், சட்டையில் கொட்டிய ஐஸ்கிரீம் குளுகுளுவென்று உடலில் இறங்கியது போல, அவன் மனமும் அவளைக் கண்டு குளிர்ந்து போனது.

பயத்துடன் அவனைப் பார்த்த ப்ரியா “சாரி! பேசிக்கிட்டே வந்ததில் மோதிட்டேன்” என்று கையைப் பிசைந்தாள்.

இதை பார்த்துக் கொண்டிருந்த சந்தியா அவர்கள் அருகில் வந்து “கண்ணை எங்கே வச்சுகிட்டு வரீங்க? ஐஸ்கிரீமை எங்க அண்ணா ஷர்ட் எல்லாம் கொட்டி வச்சிருக்கீங்களே” என்று திட்டினாள்.

“விடு சந்தியா! அவங்க மேல மட்டும் தப்பில்லை. நானும் பார்க்கல” என்றான்.

“சாரி!என்னால உங்க ஷர்ட் பாழா போயிடுச்சு” என்றாள் குற்ற உணர்வுடன்.

அவளை ரசனையுடன் பார்த்துக் கொண்டே“பரவாயில்ல விடுங்க!இந்த வெயிலுக்கு ஐஸ்கிரீம் அபிஷேகம் கிடைச்சது. ரொம்ப குளிர்ச்சியா இருக்கு தேங்க்ஸ்” என்றான்.

சந்தியா அயர்ந்து போய் பார்த்துக் கொண்டு நின்றாள்.அண்ணன்னா இப்படி ஒரு பெண்ணிடம் பேசிக் கொண்டிருப்பது என்றெண்ணி.

“ என்னங்க! நம்ம சந்திப்பு எல்லாம் இப்படி ஏதாவது ஏடாகூடமாவே அமையுது’ என்றான்.

ப்ரியாவிற்கு வெட்கமாக போய் விட்டது. “அன்னைக்கு தேங்க்ஸ் சொல்ல மறந்துட்டேன். சாரி! ரொம்ப தேங்க்ஸ்” என்றாள்.

விழிகளில் கள்ளப் புன்னகையுடன் “உங்க வாயிலேருந்து தேங்க்ஸ் இல்லேன்னா சாரி. இது ரெண்டு வார்த்தையைத் தவிர வேற ஒண்ணுமே வர மாட்டேங்குது” என்றான்

 பிரியாவோ ‘இவன்  என்ன தங்கை முன்னாடியே கடலை போட்டுட்டு இருக்கான்’ என்று நினைத்தாள்.

சந்தியாவும்  ‘இன்னைக்கு கண்டிப்பா சென்னைல மழை தான் வரபோகுது. இந்த அண்ணனுக்கு நான் இருக்கிறது கூட மறந்து போச்சு.அவங்க கிட்ட இப்படி பேசுறார்’ என்றெண்ணிக் கொண்டு அவர்களை ஆராய்ந்தாள்.

பொறுமையிழந்து “அண்ணா போகலாமா ?”என்றாள்.

“நானும்  கிளம்பறேன் சார்.வெரி சாரி!” என்றாள் பிரியா.

வழியனுப்பும் விதமாக தலையாட்டி விடைக் கொடுத்தான்.

 அவள் கிளம்பியதும்.. “சந்தியா கிளம்பலாமா” என்றான்.

இடுப்பில் கை வைத்து முறைத்த சந்தியா “அண்ணா! நாம இங்க எதுக்கு வந்தோம் ?” என்றாள் கோபமாக.

 புரியாத பார்வை பார்த்தவன் “ஐஸ்கிரீம் சாப்பிட” என்றான்.

“சாப்பிட்டோமா?”என்றவளை பார்த்து வெட்கப் புன்னகையுடன் “அதில்லடா என் ஷர்ட் கரையானவுடனே டென்ஷனாகிட்டேன். அதுதான் வீட்டுக்கு போகலாம்னு சொன்னேன்” என்றான்.

“டென்ஷன் ஆன மாதிரி தெரியலையே.ஏதோ டூயட் பாடுற மாதிரி தெரியுதே” என்றவள் அவனை நம்பாத பார்வை பார்த்தாள்.

“சரி!இப்போ என்ன ஐஸ்கிரீம் தானே வேணும்.நீயே போய் வாங்கிட்டு வா” என்று அவளை அனுப்பி வைத்தான்.

அவள் சென்றதும்..’ஊப்ஸ்..பாவி! இன்னைக்கும் தூக்கத்தை கெடுத்தா. என்ன கண்ணு-டா சாமி  ஆள கொல்லுது’ என்று ப்ரியாவைப் பற்றி நினைத்துக் கொண்டான்.

ஆறு மாதங்களுக்கு பிறகு ஓர் நாள்

அர்ஜுன் கடற்கரையில் நின்றிருந்தான் . கடலில் உள்ள அலைகளை போல் அவன் மனதில் ஆழிப் பேரலை ஆர்ப்பரித்துக் கொண்டிருந்தது.

ஏன் வருணா என்னை விட்டு போன? என்னை விட்டு போக எப்படி மனசு வந்தது? நீ இல்லாத வாழ்கையை என்னால நினைச்சு கூட பார்க்க முடியல.என் உணர்விலும்,உயிரிலும் கலந்து விட்டு எப்படி பிரிய மனசு வந்தது?

நீ எங்க இருக்கிறேன்னு தெரிந்தாலாவது உன் முகத்தை பார்த்த வண்ணம் என் நாட்களை கழித்து விடுவேன்.எனக்கு தெரிந்த வருணாவிற்கு எந்த சூழ்நிலையிலும் என்னை விட்டு பிரிய மனசு வராது. ஏன் வருணா ஏன்????

                                         விழியின் வழி உறவாகி

                                        நெஞ்சமதில் கருவாகி

                                       உள்ளமதில் உறைந்திட்ட

                                         என்னவளும் நீயன்றோ!

Sudha Ravi Novels