Tags » The Picture Of Dorian Gray

Reading in progress - September 2017

This September I’m in the middle of reading more than a few books. I’m trying to motivate myself to read more often. Therefore I picked more books than usual. 324 more words

Monthly Reading Review

ICHF: Dorian Gray

The Picture of Dorian Gray by Oscar Wilde is an incredibly fun read.  Oscar Wilde is most well-known for his comedy work, and has a real biting wit if you’re the kind of person who knows a lot of words.  542 more words

Creepy Columns

False love

In the Picture of Dorian Gray, there is a horrible scene that reminds me of Frankenstein with the passion of the Dr. Frankenstein, an obsessive, idealistic passion he has for his work. 246 more words

Literature

The Picture of Dorian Gray by Oscar Wilde

Title: The Picture of Dorian Gray
Author: Oscar Wilde
Year Published: 1891
Pages: 253
Rating: ☆☆☆☆

I read The Picture of Dorian Gray several years ago when I was in High School, but I’m really glad I came back to this novel as I got so much more out of it the second time round. 257 more words

Mid-book review: The Picture of Dorian Gray.

Hi again all! Although this post is only short, and perhaps not all that detailed, I could not resist sharing my excitement about this book with you all. 385 more words

English Literature

Dorian Gray

The Sin

The calm of night reflects my plight, it parallels my soul; we are entangled.
Our weary bodies spent, your arms and legs are bent; they’re almost entirely mangled. 261 more words

Poetry

மெய்ப்பொல்லோவியம்-4

அதைக்கேட்ட பாசில் ஹால்வார்ட் தன் இருக்கையை விட்டு எழுந்து தோட்டத்தின் குறுக்கும் நெடுக்குமாய் ஏதோ சிந்தனை வயப்பட்டு நடந்தான்.  பின் ஹென்றியின் அருகே வந்தான்: “ஹென்றி, டொரியன் க்ரே என் ஓவியக்கலையின் படைப்பூக்கம்.  என் பார்வையில் அவன் தான் சர்வமும், சகலமும்.   ஆனால் நீ அவனைப் பார்த்தால் அப்படி உனக்கு தோன்றும் என்றோ அவனிடம் அதையெல்லாம் நீ காண்பாய் என்றோ எனக்குத் தோன்றவில்லை. முன் சொன்னது போல அவன் என் உள்ளுருவுக்கு கிசுகிசுப்பாய் ஆலோசனை சொல்லி ஒரு புது ஓவியச் சிந்தனைச் சாலையையே உருவாக்கும் ஒரு படைப்பூக்கத்த் தூண்டுகோல்.  அவனை வரைகின்ற கோடுகளிடையேயும் பார்க்கிறேன்.  வண்ணங்களின் குழைவிலேயும் சூக்குமத்திலேயும் நுண்ணழகிலேயும் அவனைப் பார்க்கிறேன்.  அவ்வளவுதான்”

“அப்படி என்றால் ஏன் அந்தப் படைப்பைக் காட்சிக்கு வைக்க மாட்டேன் என்கிறாய் ?” என்று கேட்டான் ஹென்றி

“ஏனென்றால் ஒரு உருவவழிபாடி  சிலையைக் கண்டு கரைந்துருகும் நிலையில் நான் இருக்கிறேன்.  டொரியன் க்ரே மேலே நான் வைத்துள்ள அப்பேர்ப்பட்ட ஈர்ப்பை  தன்னறியாமலேயே அதிலே கலந்து குழைத்து வரைந்துவிட்டேன்.  என் மனதில் உள்ள இத்தகைய எண்ணங்களைப் பற்றி நான் டொரியனிடம்  பேசவில்லை.  எனவே அவனுக்கு அதைப் பற்றி ஒன்றும் தெரியாது, தெரியப்போவதுமில்லை.  ஆனால் இந்த உலகம் அதனைக் கணித்துக் கண்டுபிடித்துவிட வாய்ப்பு இருக்கிறது.  என் ஆன்மாவை, வாய்க்கு அவல் வேண்டி கழுகுக் கண்களால் குறுகுறுத்துப் பார்த்துக் குடைபவர்களுக்கு திறந்து காட்ட முடியாது.  அவர்களின் மனம் உருப்பெருக்கி போன்றது.  அதை வைத்து, என் இதயத்தை அவர்களது பாழ்பட்ட சிந்தனை கொண்டு வகுத்தாய்வதை என்னால் அனுமதிக்க முடியாது. என்னைக் கரைத்து ஊற்றி இருக்கிறேன் ஹென்றி, என் ஆன்மாவையே கரைத்து ஊற்றி இருக்கிறேன்.”

”கவிஞர்கள் உன்னிடம் பிச்சை வாங்க வேண்டும் பாசில்.  அவர்கள் உன்னைப் போல நேர்மையாளர்கள் இல்லை.  வெறித்தனமான பற்று எதன் மீதவது இருந்தால் அதனைப் புத்தகமாக பதிப்பிப்பது அதனை எப்படிக் காசாக்க வேண்டும் என்ற வித்தை தெரிந்தவர்கள் அவர்கள்.  இப்போழுதெல்லாம் நொறுங்கிய இதயம் பற்றி வரும் புத்தகம் பல மறுபத்திப்புகளுக்கு வழி வகுக்கிறது.

“அந்த விடயத்திற்காக கவிஞர்களை நான் வெறுக்கிறென் ஹென்றி..” என்று சற்று கோபமாக இரைந்தான் பாசில்.  “ஒரு கலைஞன் அழகிய கலைப்பொருளை உருவாக்க வேண்டும்.  ஆனால் அந்தக் கலைப்பொருளில் அவன்வாழ்க்கையின் எந்த அங்கத்தையும் குழைத்துத் தரக் கூடாது.  நாம் வாழுகிற இக்காலகட்டத்தில் இருக்கிற முக்கால்வாசி கலைஞர்கள் கலையை ஒரு சுயசரிதைக்களம் போலப் பயன்படுத்துகின்றனர். கலையைப் பற்றிய அழகுணர்ச்சியையும் நுண்ணறிதலையும் தொலைத்துவிட்டனர். ஒருநாள் வரும்.  அன்று நான் அவை என்ன, அழகியலின் மேன்மை என்ன என்று நிலை நாட்டுவேன்.  அந்த நாள் வரும் வரை டொரியன் க்ரேயின் இந்த ஓவியத்தைக் காட்சிப்பொருளாக்க விரும்பவில்லை.”

“எனக்கு நீ தவறு செய்கிறாய் என்று தோன்றுகிறது பாசில்.  சிந்தனா சக்தியை இழந்தவன் தான் விவாதம் செய்வான்.  எனவே உன்னோடு நான் இதைப் பற்றி விவாதம் செய்யப் போவதில்லை.    அது சரி..டொரியன் க்ரே உன்னை மிகவும் விரும்புகிறானா ?”

சிறிது மௌனமாய் சிந்தித்த பின் பாசில், ” அவனுக்கு என்னைப் பிடித்து இருக்கிறது. இது எனக்கும் தெரிகிறது.” என்று சொல்லி நிறுத்தினான்.  “என்னைப் பிடிக்காமல் எப்படி இருக்க முடியும் ? அவனை எப்போதுமே வரைமுறை இன்றிப் புகழ்கிறேன். பின்னால் “ஏன் சொன்னோம் ?” என்று வருத்தப் படக்கூடிய அளவுக்கு  உள்ள விடயங்களைக் கூட அவனிடம் சொல்வதில் ஒரு விவரிக்க முடியாத மனநிறைவு.  அவனைப் பார்த்தாலே எனக்கு ஈர்ப்பு தோன்றுகிறது. ஓவியக்கூடத்தில் உட்கார்ந்து மணிக்கணக்கில் பல்லாயிரம் விடயங்களைப் பேசுவோம்.  பேச்சின் முடிவில் அவனிடம் என் ஆன்மாவையே கொடுத்த ஒரு வலி இருக்கும்.  அவனோ அந்தப் புகழுரைகளை எல்லாம் கேட்டு இறுமாப்பில் மிதப்பான்.  ஒரு அழகிய குப்பாயத்தில்  சற்றே மெருகூட்ட ஆனால் பெரிதாக அழகு சேர்க்காத  ஒரு சாதாரணப் பூவைப் போலத்தான் என் ஆன்மாவைப் பார்ப்பான்.  ஒரு கோடை நாளில் போட்டுக்கொள்ளும் ஆபரணம் போல.”

“கோடை நாட்கள் மட்டுமே நினைவில் தேக்கி வைக்கத் தகுதியானவை” என்று சன்னமாகக் கூறினான் ஹென்றி. “டொரியனுக்கும் உனக்குமான இந்த ஓவியக்கலைத் தொடர்பில், உன்னை விட அவன் சீக்கிரமே சோர்ந்துவிடுவான் பாசில்.  ஏனென்றால் அறிவாற்றல் அழகினை விட நெடுநாள் வாழும்.  அது ஒரு சங்கடமான விடயமும் கூட.   ஆனால் நாம் பல முற்சிகள் செய்து கல்வி கற்பதை அது நியாயப் படுத்துகிறது.  நிலைத்தன்மை இல்லாத இந்த உலகின் கடினமான சம்சாரச் சூழலில் வாழும் நாம் எல்லோர்க்கும் நிலையான ஒரு  கொழுகொம்பு தேவைப்படுகிறது.  அந்தக் கொழுகொம்பு தான் கல்வி.  எனவேதான் தற்காலத்தில் மெத்தப் படித்த விடயங்கள் பல தெரிந்த மனிதரையே நாம் ஆதர்சமாகக் கொள்கிறோம். ஆனால் அப்படிப்பட்ட மனிதனின் மனம் எப்படிப்பட்டது தெரியுமா ?  வட்டிக் கடைக்காரனின் பொருட்கள் விற்கும் கடையைப் பார்த்திருக்கிறாயா ?  பழைய இரும்புக் கடையை விட சற்றே மேலாக இருக்கும். தூசிபடிந்த பழைய உடைந்த பொருட்கள் பல தமது உண்மையான மதிப்பிற்கும் மேலே விலைப்படுத்தப்பட்டு இருக்கும்.  மெத்தப் படித்த மனிதரின் மனமும் அதுபோன்ற குப்பைக்கடையைப் போன்றதே.  மிகவும் அருவருக்கத்தக்கது.  அது புரியாமல் கல்வியை நாடி நாம் நம் மனதை உருப்படாத பல தகவல்களால் நிரப்பி விடுகிறோம்

அது போலத்தான் உன் டொரியனும்.  இப்போது அவனை விலைமதிப்பில்லாதவன் என்று தலையில் தூக்கி வைத்துக் கொண்டாடுகிறாய்.  ஆனால் காலப்போக்கில் ஒரு நாள் நீ அவனைப் பார்க்கும்போது “அட..அவ்வளவு சரி இல்லையே இந்த வரைப்படி” என்ற ஒரு சிறிய எண்ணம் எட்டிப் பார்க்கும்.  அது அவனின் தோலின் மாறுகின்ற வண்ணத்தால் இருக்கலாம் அல்லது அவனின் தோற்றத்தில் வேறு ஒரு மாறுதலால் இருக்கலாம்.  அந்த நாள் முதல் அவனை உன் இதயத்தில் வெறுக்க ஆரம்பிப்பாய்.  ஓவியமே வாழ்க்கை என வாழும் உனக்கு ஏதோ அது அவன் தவறால் நடந்து விட்டது போலத் தோன்றும்.  இந்த வெறுப்பே அவன் பிழையே செய்யாத போதும் அவன் உன்னிடம் பிழைத்தது போன்ற ஒரு மாயத்தை ஏற்படுத்தும்.  அவன் உன்னிடம் தவறாக நடந்து கொள்வதாக நினைக்க ஆரம்பிப்பாய்.  அவன் அடுத்த முறை உன்னை அழைக்கும்போது, உள்ளத்தில் சிறிதும் அன்போ ஈரமோ இன்றி வேண்டா வெறுப்பாகப் பேசுவாய்.  அந்தச் சூழ்நிலை உன்னையே, உன் குணத்தையே மாற்றப் போகிறது என்பதை நினைக்கும் போது எனக்கு மிகவும் சங்கடமாக இருக்கிறது.  நீ இப்போது உரைத்ததெல்லாம் காதலில் விழுந்த மனிதனின் கற்பனை வளத்தில் உதித்த பிதற்றல்கள் போன்றது. என்ன..இது ஓவியக் கலையின் மேலுள்ள காதல். ஆனால் இப்படிப்பட்ட காதல் காதலிப்பவனின் நுண்ணக நிலையையே மாற்றி, காதலிக்கும் தன்மையையே அழித்து விடும்.”

“ஹென்றி..அப்படிச் சொல்லாதே.  நான் உயிர் வாழும் வரை டொரியன் க்ரேயின் ஆளுமை என்னை ஆட்கொண்டு இருக்கும்.  உன்னைப் போல் அடிக்கடி நிறம் மாறுபவர்களுக்கு நான் எப்படி உணர்கிறேன் என்று புரியாது.”

“தவறு நண்பா தவறு..மாறிக்கொண்டே இருக்கும் தன்மை இருப்பதால் தான் என்னால் அதை உணர முடிகிறது. காதலில் உண்மையாக இருப்பவர்களுக்கு, காதலில் பிழைப்பதனால் வரும் முறிவால் உண்டாகும் வலிகள் பற்றியும் பெருந்துயர் பற்றியும் அறிய வாய்ப்பே கிடைப்பதில்லை.  எனவே அவர்களுக்குக் காதலின் ஒரு பக்கம் மட்டுமே தெரிகிறது.  அந்த வலிகள் எல்லாம் காதலில் ஏமாற்றுபவர்கள் மற்றுமே அறியக்கூடிய ஒன்று” என்று சொல்லி நிறுத்தினான் ஹென்றி.  தன் வெள்ளிப் பேழையில் இருந்த ஒரு வெண்குழல் வத்தியை எடுத்துப் பற்ற வைத்துக்கொண்டான்.  அப்புகையை இழுத்த ஆனந்தத்தில், தான் ஏதோ இவ்வுலகியல்பையே சாரமாக சுருக்கிச் சொல்லிவிட்டது போன்ற ஒரு மெல்லிய இறுமாப்பு கொண்டான்.

பசுமைப் பளபளப்பு மிகுந்த ஐவி இலைகளின் நடுவே கீச்சிடும் குருவிகளின்  சலசலப்பு கேட்டது.  அந்த இரம்மியமான தோட்டத்தின் மேல், வானத்தில் நீல மேகங்கள் ஒன்றை ஒன்று நீள வால்கள் கொண்ட பருந்துகள் போல் துரத்திச் சென்றன .  ஹென்றிக்கு மனிதரின் சிந்தனைகளையும் புனைகருத்துக்களையும் விட அவர்தம் உணர்வுகள் தான் மகிழ்விப்பனவாக இருக்கின்றன.  தன் ஆன்மா மற்றும் தன் நண்பர்களின் தீவிரப் பற்றுக்கள்தான் வாழ்க்கையில் எவ்வளவு சுவாரசியமான விடயமாக இருக்கின்றன !  பாசிலுடன் இருந்ததால் தன் அத்தையின் வீட்டில் மதிய உணவு உட்கொள்ளாமல் போனது பற்றி அமைதியாக சிந்தித்துச் சிரித்துக் கொண்டான்.  அங்கே போயிருந்தால் அந்த நீண்ட சலிப்பூட்டும் விருந்தில் திரு.குட்பாடி துரையை சந்தித்து இருப்பான்.  அவர் ஏழைகளுக்கு உணவிடுவது பற்றியும் அவர்களுக்குக் கட்டிக் கொடுக்கப் படவேண்டிய குடிசைகள் பற்றியுமே பேசி அவனைச் சோர்வடையச் செய்திருப்பார்.  அங்கே வந்திருக்கும் அனைத்து வர்க்க மக்களும், ஏழைகளிடம் கனிவுள்ளத்தோடு  வாழ்வது பற்றியும் வாழ்வில் நாம் பேண வேண்டிய நற்பண்புகள் பற்றியும்  வகுப்பு எடுத்திருப்பர்.  என்ன ஒரு வேடிக்கை என்றால் அவர்கள் எல்லோருமே ஏழை மக்களின் வாழ்வியலில் உள்ள தேவைகளையோ, அத்தேவைகளை நிறைவு செய்ய ஏழைகள் உழல்கின்ற சூழலையோ, அச்சூழலை மாற்ற வேண்டிய கட்டாயங்களையோ சந்தித்ததே இல்லை.  பிறிதொருவர், இவர்கள் கூறும் நற்பண்புகளைப் பேணி, இவர்கள் மீது கனிவு காட்டிய ஒரு சூழ்நிலையை வாழ்நாளில் சந்தித்தே இருக்க மாட்டார்கள்.  பெருத்த பணக்காரர்கள் சிக்கனத்தைப் பற்றிப் பேசி இருப்பர்.  திண்ணைப் பேச்சு மாமாக்கள் உழைப்பின் பெருமை பற்றி அளந்திருப்பர்.  அந்தப் பேச்சுக்களை எல்லாம் கேட்காமல் தப்பியது நல்லதாய்ப் போயிற்று.  அத்தையைப் பற்றி இவ்வாறாக எண்ணிக் கொண்டிருந்த ஹென்றி திடீரென்று ஏதோ நினைவு வந்தவனாக பாசிலை நோக்கித் திரும்பி ” பாசில்..எனக்கு இப்போது தான் ஞாபகம் வருகிறது” என்றான்.

“என்ன நினைவு வந்தது ஹென்றி ?”

“நான் டொரியன் க்ரேயின் பெயரை இதற்கு முன் எங்கே கேட்டேன் என்று”

“அப்படியா..எங்கே கேட்டாய் ?” என்ற பாசிலின் முகம் சுருங்கியது.

“கோபப்படாதே நண்பா. என் அத்தை திருமதி அகதா அவர்களின் வீட்டில் தான்.  அவர் ஒரு முறை என்னிடம் ‘நான் ஒரு நல்ல குணவானான  இளைஞனைச் சந்தித்தேன்.  அவன் கிழக்கு மூலையில் வந்த எனக்கு உதவுவதாகக் கூறினான்’ என்று சொன்னார்.  ஆனால் அவன் ஒரு பேரழகன் என்று அவர் சொல்லவில்லை.  பெண்கள் அழகான தோற்றமுடைய ஆண்களைப் பற்றி அதிகம் அலட்டிக் கொள்வதில்லை.  அதுவும் குறிப்பாக நல்ல பண்புள்ள பெண்கள் அதில் ஒரு படி மேல்.  அத்தை அவன் மிகவும் மெய்யுறுதிப்பாடும் அடிப்படையிலேயே நல்ல குணமும் உள்ளவன் என்று தான் கூறினார்.  அதைக் கேட்டு நான் உடனே மூக்குக் கண்ணாடியும், அருவருப்பான அடர்த்தி இல்லாத நீண்ட கூந்தலும், தோல் முழுதும் மங்கற்புள்ளிகள் நிறைந்தும், பெரிய பாதங்களைக் கோணலாக ஆட்டி ஆட்டி நடந்து வரும் ஒரு மனித ஜந்துவைக் கற்பனை செய்து கொண்டு விட்டேன்.  அப்போதே அவன் உன் நண்பன் என்று தெரியாமல் போய்விட்டது”

“அது நல்லதே ஹென்றி”

“நல்லதா ? ஏன் ?”

“அவனை நீ பார்ப்பதை நான் விரும்பவில்லை”

“என்ன நான் அவனைப் பார்ப்பதை நீ விரும்பவில்லையா ?”

“ஆம்”

“ஐயா..திரு. டொரியன் க்ரே ஓவிய சாலையில் வந்து காத்திருக்கிறார்” என்று சமையல்காரன் வந்து அழைத்தான் இதனூடே.