Tags » Theist

What’s Up With Religious Folk?

While I hold religious people with good regard, I am forced to object to some things they do that don’t seem fit in the new world. 858 more words

Dystopian Atheism

“Religion should be as aggressively sought-out and exterminated as the very cancer it is. It should be made illegal. Anybody caught telling their children religious concepts should be arrested for child abuse, and the kids handed over to CPS. 35 more words

Atheism

The Theist versus the Free Thinker: The Battle between Faith and Reason

  I have wanted to write a post about first philosophy, or metaphysics, for quite some time so against my better judgement  I  have decided to go for it. 2,107 more words

Politics

Religion may be defined as an institution which demarcates an individual by imposing a set of illogical (sometimes logical) rules and regulations.

Agnostic

Immortal Piety of the Immortal Dieties

Born an atheist to an extremely religious family,  its always been very difficult for me to believe that some supernatural power that created us would ever expect us to repay by praising them day and night, lighting aggarbatis and not being anywhere near the so called “God” during my menstrual phase. 328 more words

Goddess

निसर्ग एक अनुभूती ...

पाऊस धो धो पडत होता. रविवारची सकाळ…मस्तपैकी आराम करायचा सोडून, निसर्ग भ्रमंती करण्याचा निर्णय घेतला. अनायसे विरारला, सासुरवाडीला आलोच होतो, म्हटल ट्रेकिंगची हौस भागवून घ्यावी. जीवदानीच्या डोंगरावर जायचा निर्णय घेतला. बायकोला विचारले येतेस का? ती म्हणाली एवढ्या पावसात मी नाही येणार पण जाताना छत्री मात्र घेऊन जा. मी म्हणालो वेडी आहेस का? मी पावसात मनसोक्त भिजणार, निसर्गाचा मनसोक्त आस्वाद घेणार.

जीवदानीचा डोंगर चढायला सुरवात केली. प्रत्येक पायरीवर श्रद्धेचे, देवाचे दलाल ठाण मांडून बसले होते. त्यांना चुकवत मी एक-एक पायरी चढत होतो. तरीसुद्धा एका दुकानदाराने मला पकडलेच, साहेब देवीसाठी पुजेचे ताट घेऊन जा, त्याने विनविले. मी म्हणालो,”मित्रा, मी देवळात नाही, निसर्गाचा आस्वाद घ्यायला डोंगरावर जात आहे आणि देव म्हणशील तर तो माझ्या हृदयात आहे.” माझे म्हणणे त्याला पटले असावे कदाचित, तो म्हणाला, बरोबर आहे साहेब तुमचे आणि उत्स्फूर्तपणे त्याने मला मिठी मारली आणि म्हणाला चपला इथेच राहू द्या, पैसे नका देऊ. मी म्हणालो, मला देवळात नाही डोंगरावर जायचे आहे, पावसात मनसोक्त भिजायचे आहे, निसर्गातच देवाला शोधायचे आहे. दुकानदार म्हणाला साहेब तुम्हाला देवीच्या मंदिरातूनच डोंगरावर जायचा मार्ग आहे. मी म्हटले झाली का पंचाईत, नाईलाजाने चपला तिथेच काढून मी मंदिरातून डोंगरावर जायला निघालो.

एकदाचा डोंगरावर पोहोचलो, मुसळधार पावसात यथेच्छ भिजलो. डोळे भरून हिरवाईचा, डोंगरावरून कोसळणार् या धबधब्यांचा आस्वाद घेतला. निसर्ग माझ्यावर त्याच्या किमयेची उधळण करतच होता. मध्येच एखाद्या सुंदर पक्षाचे दर्शन होताच, शीळ कानावर पडताच मन तृप्त व्हायचे.

निसर्गाच्या किमयेची उधळण अंगावर झेलत माझी मार्गक्रमणा चालू होती. अचानक लक्षात आले… निसर्गाने माझ्यावर केलेल्या उधळणीची परतफेड करायची हीच योग्यवेळ आहे. वर्षभर न विसरता साठविलेल्या वेगवेगळया फळांच्या बियांची उधळण मी सुद्धा निसर्गावर करत गेलो आणि तृप्त मनाने परतीच्या प्रवासाला लागलो.
जमेल तश्या प्लास्टिकच्या बाटल्या गोळा करत मी डोंगर उतरू लागलो.

अचानक एक चहाची टपरी माझ्या नजरेस पडली. म्हटल वाह क्या बात है! एक मस्त कडक चहाची ऑर्डर मी चहावाल्याला दिली. चहा पिताच तोंडातून शब्द आले अप्रतिम! तो म्हणाला साहेब काॅफीपण पिऊन बघा. काॅफीपण अप्रतिम होती. मी विचारले किती झाले. तो म्हणाला वीस रूपये झाले साहेब. मी म्हणालो, तुझी काहीतरी चूक होते मित्रा, मी काॅफीसुद्धा प्यायलो. नाही साहेब दोन्ही मिळून वीसच रूपये,तो म्हणाला . मी विचारले, तुला एवढे स्वस्त परवडते तरी कसे? माझी आस्था पाहून त्याने मला त्याची कर्मकहाणी सांगितली, म्हणाला महिन्याचे तीस हजार रूपये भाडे देतो. मी म्हणालो, मग भाव वाढव की चहा-काॅफीचा, एवढ्या वरती येऊन कुणी ही हसत-हसत जास्त पैसे देईल. तो म्हणाला मंदिर कमिटी आम्हाला दर वाढवायला परवानगी देत नाही साहेब. मी म्हणालो कमालच आहे. तो म्हणाला साहेब तुम्ही एव्ह्ढी आस्था दाखविलीत, विचारपूस केलीत बरे वाटले. त्याचा निरोप घेऊन, प्लास्टिकच्या बाटल्यांचे गाठोडं घेऊन पुन्हा परतीच्या प्रवासाला लागलो. वाटेतच निर्माल्य-कलश दिसला, गोळा कलेला प्लास्टिकच्या बाटल्यांचा कचरा कलशात टाकला.

पुन्हा मंदिरमार्गे झपझप पायर् या उतरू लागलो. अचानक मला जाणवले की कोणीतरी माझा हात पकडला आहे. मागे वळून बघितले तर एक वृद्ध गृहस्थ माझ्या हाताचा आधार घेऊ ईच्छित होते. मी म्हणालो आजोबा काळजी करू नका, मी तुम्हाला पायथ्याशी सोडतो. आजोबा म्हणाले, “नाही रे बाळा पायर् या निसरड्या आहेत म्हणून भिती वाटते, मला फक्त मंदिराच्या गाभार् या पर्यंत सोड.” मी म्हणालो ठिक आहे. आजोबांची कर्मकहाणी ऐकत ऐकत मी हळूहळू पायर् या ऊतरू लागलो. गाभार् या जवळ पोहोचताच आजोबांनी मला आशिर्वाद दिला, म्हणाले देव तुझे भले करो आणि ते गाभार् यात निघून गेले. तेवढ्यात मला पुजार् याने खेकसून सांगितले गाभार् यात जागा नाही, तुम्हाला थांबावे लागेल.मला गाभार् यात जाण्यात रस नाही हे सांगण्यासाठी मी मागे वळून बघितले आणि माझी गाभार् यातील देवीशी नजरा नजर झाली. जणूकाही ती मला सांगत होती,” तू गाभार् यात नाही आलास, तरीसुद्धा मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे कारण वर्षानूवर्ष माझ्या बरोबर राहून सुद्धा या पुजार् याना आणि श्रद्धेच्या दलालांना मी कळले नाही पण तू मला ओळखलेस, तुला मी कळले, कारण तू माणसांमधला, निसर्गामधला देव ओळखलास, तू माणसांची सुख दुःख जाणून घ्यायचा प्रामाणिक प्रयत्न केलास आणि हो तू माझ्यासाठी पुजेच ताट आणून, माझ्यावर फुले उधळली नाहीस, ह्याचा सुद्धा मला राग नाही आला कारण तू निसर्गावर बियांची उधळण केलीस हिच खरी पुजा. तू गाभार् यात नाही आलास किंवा तुला पुजार् याने गाभार् यात येऊ दिले नाही, तरी तू माझ्या हृदयाच्या गाभार् यात कधीच विराजमान झाला आहेस.” देवीचा आशिर्वाद घेऊन, एका अविस्मरणीय अनुभूतीचा साक्षात्कार घेऊन मी भारावलेल्या मनाने परतीच्या प्रवासाला निघालो.

-जयंत प्रल्हाद पोतदार

लेख

That moment you meet an extreme right-wing atheist

“There’s no such thing as racism anymore. It’s a thing Libtards make up to try and divide the nation.”

“I don’t believe in God. But I do believe that aliens seeded us here on Earth, and other planets.” 30 more words

Atheism