Tags » Youthink

I was becoming BOLD for CHANGE - Mamta Bhattarai

I understand Women’s Day as a special day which was started with the aim of addressing women’s issues in this era where women are being dominated by different characters existing in this society. 666 more words

YOUthink

म पहिला मान्छे हुँ ।।

सन्ध्या सुबेदी
समर्पण : नारीहरु सबै, पुरुषलाई र यो समाजलाइ पनि

हो मलाई बेतुकको डर लाग्छ
भगवानसंग, समाज संग, आफै संग पनि
किनकी नारीलाई आफ्नो खुसी त्यागेर अरुको हेर्नुपर्छ भनी सिकाइयो
र सायद त्यस्कै प्रभाव हुदो हो यो ।

हो म खुलेर हाँस्दिन कसैसँग,
किनकी
हाँस्नु-खुलेर बोल्नुले गलत अर्थ दिन्छ रे,
जिस्किनुले अझ तल्लो स्तर बुझाउछ रे,
आफन्तको अघि आवाज निकालेर म हाँस्दिन
किनकी उहाँहरु भन्नुहुन्छ
छोरी मान्छे उत्ताउली भैइन्छ रे ।

आमा भन्नुहुन्छ
छोरी भएर गमिली हुनपर्छ रे
कसैको बिहे वा समारोहमा म नाचे भने त उल्कै हुन्छ
खत्तमै संग बिग्रेको सोचिन्छ
जस्ले नराम्रो भन्छ आखिर उ डिस्कोमा रमाउने मान्छे हो फेरि ।

हो म बोल्दिन हतपत चाहेर पनि
जहाँ म भन्दा ठुला पुरुष बोलिरहेका हुन्छ्न्
किनकी दुनिया भन्छ,
मुख बोलिरहेको ठाउँमा नाक बोल्नु हुन्न रे ।।

हो मलाई नाम लिन मन लाग्दैन मेरा पुरुष साथिको
किनकी,
मैले स्पस्टिकरण दिनुपर्ने हुन्छ
मेरि हजुर आमा भन्नुहुन्छ,
साथी भन्नुहुन्न दाइ भन्नुपर्छ रे
हो म ठूलो स्वरले कुरा गर्दिन अग्रज संग
भलै मेरो आवाज प्राकृतिक रुपमै ठूलो छ
किनकी,
छोरी मान्छे नरम सानो स्वरमा बोल्नुपर्छ रे
अझ बोल्दा आवाज नै नसुनियो भने झन शिष्ट पो भैन्छ रे ।

मलाई डर लागिसक्यो,
कतै मेरो सोचाई नि यस्तै संकीर्ण त भएको छैन नि भनेर
आखिर यहि समाजको एउटा आम उपज न हुँ म,
जब म आकाश जसरी कल्पिन थाल्छु,
मलाई पलपल महसुस गराइन्छ
कि ए त त केटी होस्,
यस्तो हुन्छ,
फलानोको त यस्तो भाथ्यो रे-
म थाक्छु,
मेसो पाउदिन
अरुको के आफ्नै बिस्वाश नलाग्ने भैसक्यो ।

हो म बेचैन छु मेरो भविष्य सोचेर
अब समय नै सकियो जस्तो लाग्छ
किनकी मैले मेरो इच्छा, चाहना रोजाइ मात्र सोचेर हुँदैन रे
मैले आफुलाई मारेरै पनि अरुलाई खुसी दिनु पर्छ रे ।

कहिलेकाही,
मलाई मेरा सारा सपना मारिदिउ जस्तो लाग्छ,
किनकी,
म बुझ्छु सबैका कुरा,
म छोरी भएकैले त्यो असम्भव प्राय छ रे
मेरो शरीरमा केही ‘महिला अवयव’ छ्न्
तर मनमा, दिमागमा मेरा सपना उस्तै हुन्
मेरा रहर उस्तै हुन
तिम्रो जस्तै-
तपाइको जस्तै-
म पहिला मान्छे हु, महिला भनेर नलिनुस,
यति भएर पनि मलाई हार खान मन लाग्दैन।
बिश्वास छ – लड्छु भन्ने ।।

YOUthink

#GirlsDeserveBetter

She deserves respect. She deserves love. I will never ever hurt her but will fight with her. I love her when she acts like my sisters. 128 more words

YOUthink

हे पुरुष महासय

by: Asmita Pathak

हामी चुप छौ तर कम्जोर होईनौँ,
हामी ईमोसनल छौ तर बेवकुफ होईनौँ ।।

हामी सम्मान दिन्छौ तर स्वाभिमान बेचेर होईन,
छोटा पहिरन लाउछौ तर उत्तौली होईनौँ
मेकअप गर्छौ तर नकल्ली होईनौँ ।।

तिमी को होऊ र मेरो परिचय बनाउदै हिड्ने ??
पहिला आफ्नो परिचय त खोजेर हेर,
बहिर केटी जिस्काउने
अनि
घर भित्र बहिनी लाई
आदर्श को कुरा सिकाउदै गर्दा
यसो आफ्नो अनुहार ऐना मा पनि हेर्नुस्
जवाफ त त्यही आउने छ ।।

श्रीमती हुँदा हुँदै
पर इस्त्री सँग आँखा लाउने
हे पुरुष महासय,
तिम्रो झुट को खेती
सधै यसरी मौलाउछ भनेर कहिलै नसोच्नु,
जब नारी दुर्गा बन्छिन्
तब,
असली रुप को दर्शन पाउने छौ ।

राम्रो सँग बोल्दैमा
र हाँस्दैमा,
मन परौछे भन्ने सोच्दछौ तिमी ??
के बुज्छौ र खोई ??

हामीलाई सुरक्षा घेरा भित्र होईन,
समानताको खाचो हो ।
स्वतन्त्रता को खाचो हो,
त्यो गिध हेराइ हटाऊ,
आफु लाई हेर्,
अरुको बारेमा भन्नुपुर्व ।

नत्र जब सिमा पार गर्छौ,
दर्शन हाम्रै पाउनेछौ ।।

जय अंवे माँ ।।

YOUthink

सपना र अनुरोध

By: Praveen Karki

आफैलाई आश्चर्य लाग्दै थियो, मेरो गाउँ आज भिन्न देखिएको थियो । हिजो सम्म धुलो उड्ने त्यो कच्चि बाटो आज पिच भएको देख्दा पत्यार नै लागेन । गाउँका सबै युवाहरु रोजगारको खोजीमा विदेशीए पछि सुनसान भएको मेरो गाउँ आज ब्यस्त थियो । कच्ची माटोले बनेका घरहरु पक्कि अनि निकै नै आकर्शक भएका थिए । बिकास मामा दुवईबाट फर्केर गाउँमै आधुनीक कुखुरा पालन तथा व्यवसाय पनि थालिसकेछन्, मलाई पत्तै थिएन । कतार छिरेका अर्जुन दाईले त झन् कमल पोखरीमा माछा पालन थालेर धेरै युवाहरुलाई रोजगार पनि दिदै रहेछन् । गाउँ पहिलेको जस्तो बिल्कुलै थिएन ।

आफ्नै आँखामाथी बिश्वास थिएन आज । भरतको चिया पसल पनि निकै आधुनीक भैसकेको रहेछ । झन् त्यहाँ केही बिदेशीहरुलाई कफी पिउदै गरेको देख्दा त मलाई अत्ति नै भयो ।
“हैन ओ भरत के भएको हो यो गाउलाई ? अचानक यति ठुलो परिवर्तन ?” मैले टाउको कन्याउदै भरतलाई सोधे ।
“यीनीहरु कोही फिलीपिन्स त कोही अफ्रिकन मुलुकहरुबाट हाम्रो गाउँमा उच्च शिक्षाको लागि आएका हुन् । तपाईलाई थाहा छैन र ? हाम्रो गाउँमा फुलबारी यूनीभरसिटी खुलेको छ नि । त्यो पनि अन्तराष्ट्रिय मान्यता प्राप्त ।” भरतले अनौठो अटोमेटीक मेसीनबाट चिया निकालेर मेरो हातमा थमाउदै भन्यो ।

म आफैमाथी विश्वास गर्न सकिरहेको थिईन । म जस्ता कयौँ युवाहरुले अब गाउँमै पढ्न र रोजगारी पाउने भए । फुलबारीदेखी नारायणगढसम्म मेट्रो बनिरहेको रहेछ । जहाँ हामी सानोमा गाईभैसी चराउन जादा मोजाको भकुण्डो खेल्ने गथ्र्यौ त्यहाँ त अहिलै अन्तराष्ट्रिय व्रिmकेट मैदान बनिसकेको रहेछ । हालसालै भारत, अष्ट्रेलीया र नेपाल बिच चलिरहेको त्रिकोणात्मक व्रिmकेट प्रतियोगितामा पारशको सानदार शतकको मध्दतले नेपालले अष्ट्रेलीयालाई हराएर फाईनल पुगेको रहेछ । माईला अंकल टाई सुटमा चट्ट परेर अफिस जादै थिए । उनले नारायणी हाईड्रो ईलेक्ट्रीसिटीमा जागिर खान्छन् रे । उनैका भई कान्छा काका भने आफ्नो कम्पनिको कामले बिदेश गएका छन् रे । गाउँमा बेरोजगार कोही थिएनन् । गाउँ साच्चिको फूलबारी जस्तै देखीएको थियो । र गाउँको फेरीएको मुहार देख्दा आफैलाई आनन्द आईरहेको थियो । अचानक मेरो मोबाईलमा घण्टी बज्यो ।म झसंग भए । भरतको चिया पसल कता बिलायो बिलायो । त्यो पक्किबाटो, बिदेशबाट फर्किएका मेरा गाउँका युवाहरु, त्यो आधुनीकरण, ब्यस्त गाउँका मान्छेहरु सबै भ्रम रहेछन् । ओहो, मैले त सपना पो दखिरहेको रहेछु । टेवलमा रहेको पानीको बोतल खाली गरे । अनि जव होसमा आए मेरा आँखा बाट केहि नुनिला पानि बग्न थाले ।

म पनि देशलाई माया गर्ने एक युवा । बाध्य भएर उच्च शिक्षाको लागि आफैलाई दक्षिण भारतमा डोर्याउनु पर्दा मन नदुखेको होईन । पराईको देशमा कयौ पटक ठगिनु पर्दा यस्तो लाग्थ्यो मेरो देश भईदिएको भए आज यो दुःख दुःख्नु पर्दैन थियो होला । यदि देशमा शान्ती, शुरक्षा, शिक्षा र अवसर भईदिएको भए मजस्ता कयौँ युवाहरु विदेशिनु पर्दैन थियो होला । के मेरो आवाश्यकता मेरा बुबाआमा, दाजुभाई र दिदीबहिनीलाई मात्र छ ? के मेरो देशलाई मेरो आवश्यकता नै छैन ?

कहिलेकाही त मन दुःखेर आउछ कस्तो देशमा जन्मेछु भनेर । तर फेरी सोच्दछु, देश त मेरो स्वर्ग भन्दा पनि सुन्दर छ, केवल गलत हातमा परेको छ मेरो देश । र युवा भएको नाताले यो देशलाई बचाउने दाईत्व मेरो पनि हुन्छ ।

फेरी निदाउन सकिन । ल्यपटप खोलेर अनलाईन रेडियोबाट समाचार सुन्न थाले । “संबिधानसभा सभासदलाई मासिक तलब ७३,३८८ रुपैयाँले काठमाण्डौमा गुजारा गर्न गाह्रो हुने भयो रे ।” झनक्क टाउको तातेर आयो । नेपालजस्तो अत्यन्त कम मासिक सदर आय भएको देशमा ६०१ सभासदलाई जनताले पाल्नु परेको छ । त्यसमा पनि जनतालाई सास्ती र महंगी सधै उस्तै छ । यदि महिनाको ७०,००० खाएर पनि पुग्दैन भने जिन्दगिभर ७० हजार नदेखेका गरिब नेपालीहरु कसरी गुजारा गर्दै होलान् राजधानीमा ? के सभासदहरु ति गरीब निमुखा जनताका प्रतिनीधि होईनन् । जनताले उनिहरुलाई संबिधानसभामा यसकारणले पठाएका होईनन् कि राष्ट्रको ढुकुटी उनीहरु चुनाव खर्च उठाउन, आफ्ना कार्यकर्ता पाल्न वा अर्को चुनाबको खर्च पनि अहिले नै जोहो गर्न प्रयोग गर्न सकुन् । हाम्रा नव निवार्चित माननिय सभासद महासय, तपाईहरु देशको निर्णय गर्ने ठाउँमा हुनुहुन्छ । यदि अलिकति भएपनि बिबेक प्रयोग गर्न सक्नुहुन्छ भने सबै नेपालीलाई आफ्नै देशमा अलिकति कमाउन सक्ने बाटोको सृजना गर्नुहोस् । सम्मान र सुरक्षीत जीन्दगी बिताउन सक्ने वातावरणको सृजना गर्नुहोस् । शिक्षा र रोजगारी निश्चित हुने कानुन बनाउनुहोस् । युरोप र अमेरीकाका सभासदको जस्तो सुविधा र तलब पाउन चाहानुहुन्छ भने पहिले देशलाई युरोप र अमेरीका जस्तो बनाउनुहोस् । नत्रभने यस्तो पुँजीबादी सोच राखेर आफुलाई नवराजा ठान्ने भुलगरि गरिव जनताका आशामाथी कुठाराघात गर्ने गल्ति किमार्थ नगर्नुहोस् ।

म सधै चाहान्छु मेरो सपना यथार्थमा परिवर्तन भएको हेर्न । मेरो देश जहाँ बाटोमा चुरोट खानेलाई पुलिसले समात्छ तर घुस खाने र भ्रष्टचारीलाई केही गर्दैन , जहाँ सुनको भाउ बढ्दा सबैलाई चिन्ता छ तर नुनको भाउ बढ्दा कसैलाई मतलब छैन, जहाँ पुस्तकालय र अनुसन्धान केन्द्र भन्दा सिनेमा हल धेरै छन्, जलस्रोतको दोश्रो धनि राष्ट्र भएतापनि जहाँ दैनिक १२ घण्टा भन्दा बढि लोडसेडीङ्ग छ त्यैपनि नेताहरु डिजेल प्लान्ट ल्याउने कुरा गर्छन्, जहाँ चिनी नब्बे रुपैया किलो र चामल पचास छ र पनि सिमकार्ड सित्तैमा पाईन्छ । यस्तो हभिगतले देशको बिकास कहिले हुने ।

जवसम्म हामी आफ्नो सोचको परिवर्तन गर्दैनौ, देशले के दियो भन्दा पनि देशलाई के दिए भन्ने कुराको चिन्तन गर्दैनौ र बिदेशी दलालको चाकडी गर्न छोडेर स्वविवेकले राष्ट्रियताको भावनाको विकाश गर्दैनौ तब सम्म यो देशको केही हुनेवाला छैन । अब पालो हामी युवाहरुको हो । जुन परिवर्तन नेताहरुले ल्याउन सकेनन् त्यो परिवर्तन हामी युवाहरुले ल्याउनुपर्छ अब । म मेरो ईञ्जिनियरिङ्ग सकेर बिदेशमा आफ्नो श्रम बेच्न चाहान्न । म मेरो गाउँ फर्किन चाहान्छु र सबै शिक्षीत युवाहरुलाई पनि आ-आफ्नो गाउँ फर्कन अनुरोध गर्दछु । हामी भित्र क्षमता छ, जोश छ र आफ्नो सपना सार्थक पार्न सक्ने विश्वास र उर्जा पनि छ । वस मेरो एउटै अनुरोध सरकारलाई, हामीलाई हाम्रो ठाउँमा बाच्नसक्ने वातावरणको व्यवस्था गरिदिनुहोस् ।

YOUthink

छाडा बाच्छाहरु र यसले ल्याएको समस्या

Author: Better Rabin

“बिहानै उठेर खेतमा पानी के कस्तो छ भनेर हेर्न खेतमा पुग्दा त तिन/तिन ओटा छाडा बाच्छाहरले धान बारी माडेर धान खादै गरेको देख्दा हत्तार हत्तार गर्दै लखेटियो । अस्ति भर्खर लगायऐको धान त बर्बादै पारेछ । उता काकाहरुको भटमास पनि सखापै भा रैच । कसलाई कराउने ? कसलाई गालि गर्ने ? कसलाई के भन्ने ? को संग हर्जना माग्ने अब । एकछिन पछि फेरि बाच्छाहरु भा तिर हेरेको उता फाटतिर कस्को हो धानबारिमा चर्दै रचन। । अब के गर्ने, कता तिर लखेट्ने जता लखेटे नि कसै न कसैको त नोक्सान निश्चित थियो । के गर्ने गर्ने ट्वा परियो आज।

कृषिमा आएको आधुनिकता संगसंगै खनजोतको लागी गोरुको प्रयोग तराई लगाएत भित्री मधेसहरुमा सामान्यतया छैन भन्दा पनि हुन्छ । गोरुको प्रत्यक्ष उपयोगिता घटे सँगै गाईका बाच्छा/बहरहरु लाई छाडा छाड्ने चलन बसिसकेको देखीन्छ आजकल । गाईरहरुले जब बाच्छा जन्माउछ, कुषकहरु त्यसलाई घाटा मान्दछन । न त खनजोतको लागी, न नै मासुको लागी होस गोरु/बाछा(हरु) बिकदैन्न आजकल त्यसैले होला अधिकांस बाच्छाहरु जन्मिएको महिना भित्रै कुपोषित बनाई मारीन्छन या कि त केहि महिना पालेर बाच्छालाई छाडा छोडिन्छन। यसरी छाडा छाडिने बाच्छा/बहर(हरु) दिनानु दिन बढ्दै छ आजकल ।

गाँउघरमा त यस्को नकरात्मक असरहरु टट्कारो रुपमा देखा पदै आएको छ आजकल । महङ्गो खेतला, बिउ बिजन, अनेकौ दुख भाति गरेर लगाएको खेतीबाली छाडा छाडिएका बाच्छा/बहर हरुले येकै रातमा सखाप पार्दा पनि किसानहरु मुकदर्सक मात्र बन्न बाध्य छन् । हुन पनि कसलाई गाली गर्ने ? कसलाई गऐर के भन्ने ? को संग हर्जना माग्ने ?

यसै गरी आजकल यसको उदाहरण सहरका सडकहरुमा प्रत्यक्ष देख्न पाईन्छ । यसले सहरि सडक अस्थबेस्थ त देखिऐको छ नै कयौ सडक दुर्घटनाहरु येस्तै छाडा छाडिएका घरपालुवा जनवारकै कारणले हुने गरेका छन् ।

हुन त यो समस्या धेरैलाई सामान्य र तुक्ष लाग्न सक्छ । तर गाईका बाछ्छा/बहरहरु ब्यवस्थापन सम्वन्धी बेलैमा निती र कार्ययोजना नल्याउने हो भने यो समस्या पछि भयाबह स्थिति ल्याउने निश्चित छ ।

तपाईहरुलाई के लाग्छ !! के कस्ता ऊपायहरु अपनाऊन सकिएला त जस्ले गर्दा यस समस्याको दिर्घकालिन समाधान हुन सक्छ ?

 

YOUthink