Tags » Youthink

मेराे पीडा

Respect Girls, and understand Their Pain. Loving a girl is second thing, first learn to respect them before its too late.


पुरुष र महिला एकै रथका दुई पांग्रा भन्थे
के चल्छ र जीवन यदि भए एउटा आधा ?
पुस्तकमा पनि दुबै बराबर नै लेख्याछ
तर आज म भए बेश्या ऊ सफा र सादा ।।

पवित्रता त मनको हुन्थो सरीरमा नपाइदो रहेछ ।
आफैलाई बचाउन नसकेमा आरोप बेश्याकाे लगार्इदाे रहेछ ।।

किन जान्थे खै मन्दिरमा, भगवानलार्इ किन चढाउछन् फुल ?
उ पुरूष म नारी भएर जन्मिए सायद यहि थियाे ठुलाे भुल ।।

जब म आफूलाई बचाउन पुकार माग्दै थिए
थिए सडकमा हजरौ मनिसको जमात ।
कोही रमिता हेरेरै गए, कोही फाेटाे खीचेर गए
कठै भने केहीले तर कसैको पार्इन साथ ।।

आज म कठै हुदा, बाेक्सि र वेश्याकाे अाराेप लगाएर गए ।
पानी चल्दैन भन्थे, तर पालैपालाे मेरै जुठाे खाएर गए ।।
गल्ली गल्लीमा हल्ला फिजार्इ नारीलार्इ निच ठहार्दैछाैँ ।
तिमीलार्इ जन्म दिने नि नारी नै हुन्, उनीलार्इ किन लज्जित पार्दैछौँ ।।

अंकल दाजु भाई दिदी बहीनी केही बाेल्नुहाेस्, हजुरलाई त सबै थाहा छ ।
सबै चुप देख्दा हे भगवान मर्नु न बांच्नु जीवन मसानघाट जस्तो भा छ ।।

बलत्कृत को पीडामा आँशु झारूकि बेश्या को अलंकारमा झारू आँशु ।
यस्ताे अश्हिय पीडा लिएर याे स्वार्थी दुनीयामा म कसाेरी बाचु ।।

YOUthink

चिया, कफी अनि त्यो तिन दिन

सुवास सापकाेटा | M&E Officer, Better Chitwan
मौसम चिस्सो थियो । जोसुकैलाई ‘अहिलेलाई तपाँईलाई सबैभन्दा प्यारो के?’ भनेर सोध्ने हो भने, सायद सबैको उहि जवाफ हुने थियो, त्यो हो ‘घाम’ वा ‘आगो’ । तर बिडम्वना घाम नदेखीएको भने तिन दिन पुरै भैसककेको थियो । न्यानो कपडा लाएर आगो ताप्दै वा सिरक भित्र गुटमुटिएर रेडियो सुन्दै गर्दा सितलहरका कारण तराईमा कयौँको ज्यान गएको खबर रेडियोले फुकिरहेको थियो । दिउँसै पनि बाहिर निस्कन निकै गारो थियो चिसोले, कोठा भित्रै गुम्सिएर बस्दा पनि साथ दिने यउटै कुरा थियो, त्यो हो मोबाईल फोन अनि ईन्टरनेट ।

त्यहि क्रममा मोबाईलमा म्यासेजको नोटिफिकेसन बज्यो । म्यासेज रहेछ वेटर चितवनको क्लोज्ड च्याट ग्रुपको । अनि पठाउने मान्छे हुनुहुदाे रहेछ ई.सागर कार्की । जाडो बढ्दै छ, केही फन्ड रेजिङ प्रोग्राम गर्न सकिन्छ कि हामीले ? यसो गरौँ न, नारायणगढको कुनै लोकेसनमा चिया, कफी वा हट लेमन बनाएर बेचौँ । अनि त्यसबाट आएको पैसाले वेटर चितवनले सन्चालन गर्दै आएको उपहार न्यानो माया वा भाग्य बोक्ने झोला कार्यक्रम गरेर न्यानो कपडा र स्टेेसनरी सामान वितरण गरौँ

कुरो त ठिकै हो तर, बुढा आफू चाँहि काठमान्डौँमा बसेर आईडिया दिने मात्रै रे, हामी चाँहि यो जाडोमा बाटो बाटो चिया बेच्द‌ै हिँड्ने रे । रिप्लाई गर्नै झ्याउ लायो । एकछिन हेरेरै बसियो । तर केही बेरमा त अरु सबले हुन्छ-हुन्छ गर्नि गर्नि भन्न थालिसकेछन् । अब म मात्रै हुन्न भनेर बसेर कुनै अर्थ रहेन । अनि त म‌लै नि ‘लौ लौ गरम, बरु भेन्यु चाँहि नारायणी नदि किनार हुन्छ है‘ भनेर म्यासेज लेख्न बाध्य भएँ । करिब  तिन दिनमा एक पल्ट नारायणी नदि किनार पुग्ने गरेको र त्यहाँको कटिङवाला चिया खाने गरेको मलाई झट्ट त्यहि ठाउँ दिमागमा आउनु स्वभाविक थियो । ल ठिक छ गर्ने गर्ने भन्दै सबैले भन्न थालेसी भोली पल्टै झ्यापझुप मिटीङ बसेर छलफल गर्ने पनि निर्णय भयो । तर समस्याको कुरा यो भो कि, साला आज सम्म घरमा एक कप चिया बनाएर नखाएको छोरोले अब के चिया बनाएर बेच्न सक्ला त ? ह्या यता उता अरु गर्ने त हो, बनाउन त अरुले बनाउलान नि । तर फेरी सबै मै जस्ता त हुन् । यस्तै यस्तै कुरा खेलीरहेको थियो मनमा ।


पछि मिटिङ पनि बसियो, काम बाँडफाँड गरियो । चाहिने भाँडाकुडाँ पनि घरघरबाटै ल्याउने निर्णय भो । मेरो भागमा यउटा किट्ली र ग्याँस चुल्हो पर्यो । किट्ली ल्याउन त समस्या थिएन अब ग्याँस चुल्हो चाँहि कसरी ल्याउने । ‘चिया बनाएर बेच्दै छम ममी चुल्हो लान पर्यो’ भनम् भने कसरी भनम, कहिल्यै घरआँ चिया बनाउने मान्छे होईन म । दिमागमा आईडिया फुर्यो पिक्निक प्रोग्राम छ,चुल्हो लान पर्यो भनेर कुरो मिलाईयो । हामीले तिन दिन च्यारीटी गर्ने कुरा थियो, पिक्निक त जम्मा एक दिन मात्रै हुन्छ । अनि चुल्हो चाँहि तिन दिन उतै रहनी भो, पिक्निकको भोलीपल्ट र पर्सीपल्ट मेरो उतै काम छ है त भनेर घरबाट चुल्हो पनि मिलाईयो । किट्ली रोसनीको घरबाट, ग्यास सिलिन्डर रोजीकोबाट, डेक्ची रन्जुकोबाट यस्तै यस्तै गरेर सामान पनि जुट्यो । फ्लेक्स डिजाईन सागर दाईले गर्नु भो, दुध ल्याउने जिम्मा मेरो भागमा पर्यो । अघिल्लो दिनमै चियापत्ती, चिनी, ल्वाँङ-सुकमेल, पेपरकप, चिनी आदिको व्यवस्था मिलाईयो ।

कार्यक्रमको नाम “चिया फर च्यारीटी” जुटीसकेको थियो । अब मान्छे जुट्न बाँकी थियो । जे होस् हामी धेरै नै जुटियो पहिलो दिनमा। दिउँसो तिर नारायणी किनार पुगियो । टेबल कता राख्नी, कसरी राख्नी यता उता गर्दागर्दै आधा समय वितिसकेको थियो । चिया बनाउन सुरु पनि भो, चिया मात्रै होईन कफी पनि साथमै थियो । सामाजिक सन्जालमा प्रचार राम्रै गरियाथ्यो । चिनजानकै साथीहरु आएर चिया पिउन थाले । बिस्तारै मान्छेको फ्लो बढ्न थाल्यो । कोही आफैँ आउथेँ त कोहीलाई हामीले बोलाएरै ल्याउँथ्यो । कतिले चिया त भर्खरै पिएको भन्थे, कतिले चियाले ग्यास्ट्रिक हुन्छ भन्द‌ै भाग्थे त कतिले कुरै सुन्न मान्थेनन् । तर हामीले अबेर सम्मै नारायणी नदि किनारमा चिया बेच्ने प्रयास जारी राख्यौँ । जे होस् मान्छे आएकै थिए,चिया पिएकै थिए,पैसो तिरेकै थिए ।

चियाको मुल्य २५ अनि कफीको ४५ थियो । कतिले त्यत्तिनै दिन्थे त कतिले अलिकति थपेर दिन्थे । मेरै साथी रोसन पनि चिया पिउन आएको थियो । जाने बेलामा कनामा भन्दै थियो, “चिया त मिठै हो तर २५ को चिया खाएर १०० रुपियाँ देको । फिर्ता पैसा दिनुको साट्टो च्यारीटी हो हजुरले फिर्ता लान भन्दा हामीलाई सहयोग गर्न नि सक्नहुन्छ भनि त्यो बहिनीले । मैले त पुरै सय नै छोडे नि । यहाँ बोलाएर घाटा बनाईस् ।” पछि थाहा भो त्यो बहिनी रन्जु रहेछ । तर उस्ले मात्रै होईन हामीसबैले चियाको निर्धारित मुल्य भन्दा केही बढ्ता खुसी मनले दिनेहरुको पैसा भने लिईराखेकै थियौँ । हुन पनि यो हाम्रो व्यापार मात्र‌ै नभएर च्यारीटी प्रोग्राम थियो र बचेको रकम केही सकरात्मक काममै खर्च हुदैँ थियो त्यसैले त्यत्तिको हुनु स्वभावीक पनि थियो । यसरी हामीले झमक्कै रातपर्ने बेलासम्म चिया कफी बेच्यौँ । पहिलो दिनको प्रयास कस्तो हुन्छ, कत्तिको बिक्छ कतै लगानी पनि उठ्ला कि नउठ्ला हामी दोधारम‌ै थियौँ । तर जे होस् गरेपछी के हुदैँन र राम्रैसँग चिया कफी बिक्री भो । हुन पनि भविष्यका डाक्टर, ईन्जिनियर, नर्स, कृषी वैज्ञानिक, मत्यस्य वैज्ञानिक, वातावरण विज्ञ आदीले केही सकरात्मक सोच लिएर यसरी आफ्नै हातले चिया कफी बनाएर बेच्दा बिक्री पनि किन नहोस् त नि ।

पहिलो दिनको राम्रो अवस्थाले हामीमा सकरात्मक उर्जा थप्यो । दोस्रो दिन हामीले गैँडाकोट महोत्सव स्थलमा गर्ने निर्णय गरेका थियौँ । बिसाल कोईराला दाजुले महोत्सवको प्रमिसन लिईसक्नु भएको थियो । पहिलो दिन बिदाको दिन भएर  अलि धेरै भोलुन्टियर भएपनि दोस्रो दिन हामी अलिकति कम भैयो त्यहि माथी सबै जुट्न पनि ढिला भो । महोत्सव भित्र घरी यउटा लोकेसन त घरी आर्को गर्दा गर्दै तिन बज्न थालीसक्या थियो । गेट निरै चिया फर च्यारीटी कार्यक्रम छ है भनेर फेसबुकमा पोस्ट गरेको मैले तिन चोटी त स्टाटस ईडिट नै गर्नु पर्या थियो । हामी गेट निरको स्टलबाट सरेर साँस्कृतिक कार्यक्रम स्थलमा पुगेर स्थिर भएर बसे पनि कति त फेसबुक पोस्ट पढेर, गेट निर आएर हेरेर हामीलाई नदेखेसी तैट सुबासले पुरै फेक पोस्ट गरेछ भन्दै पनि फर्केको कुरा पनि पछि मात्रै थाहा भो । जे होस् महोत्सव भित्र चिया राम्रै बिक्री भो ।

लोकगाएक तथा सेलीब्रिटी सम्मका मान्छेले हाम्रो चिया पिएर चियाको स्वाद अनि हाम्रो सकरात्मक प्रयास दुबैको प्रसंसा गरे । महोत्सव भित्र स्टल-स्टलमा चिया पुराईदिने हो भने चिया धेरै बिक्री हुने थाहा पाएसी हामीले त्यो गर्न पनि पछि हटेनौँ । हामीले च्यारीटीको चिया भनेर कपको रु.२५ मात्रै है भन्द‌ै स्टल स्टल पुग्दै गर्दा, भित्रै चिया बेच्ने व्यापारी दाईले फेरी रू.१५ मै चिया बेच्दा रैछन । यसो हुदाँ उनको र हाम्रो त कम्पिटिसन नै चल्यो । हाम्रो चिया महङ्गो भएको भन्दै कतिले हाम्रो चिया खाएनन् भने कतिले च्यारीटीको चिया भन्दै खुसी भएर पटक पटक सम्म हाम्रै चिया पिए पनि । यसरी महोत्सव भित्र पनि हाम्रो चिया व्यापार राम्रै भो तर सोचेको जस्तो चाँहि अलिक भएन । त्यसमा निकै ढिला गरेर काम सुरु गर्नु हाम्रै कमजोरी थियो । दोस्रो दिनमा चाँहि महोत्सव भित्र छिर्ने बेलामै घरी कुन गेट घरी कुन गेट भन्दा भन्दै समय व्यतित भएको अवस्था, भित्र पनि एक ठाउँबाट आर्को लोकेसनमा पुग्न पुरै यउटा गाउँनै कटेर आर्को गाउँमा पुगेजस्तो घुम्दैघुम्दै लामो बाटो हिँड्नु परेको अवस्था, चोर बाटो पत्ता लाएर टेन्ट भित्रबाट छिरेर हिँडेको अवस्था अनि रातपरेपछी फर्कने बेला सामान सहित सुरक्षाकर्मीले निस्कन नदिएर घन्टौँ कुराएर सचिवालयबाट पास लिएर आउनु परेको तर हामीलाई रात परेर हतार भैराको अवस्थामा पास दिने मान्छे केहीबेर सचिवालयको बैठकमा व्यस्त भएर हामीलाई व्यवहारीसे अवस्थामा कुराईरहेको अवस्थालाई मैले सायद कहिल्यै बिर्सन्न होला ।

यसरी दोस्रो दिन महोत्सवमा झन्झटनै धेरै बेहोर्नु परेसी तेस्रो दिन चाँहि हामीले पुन नारायणी नदि किनारमै चिया फर च्यारीटी कार्यक्रम गर्ने निर्णय गर्यौँ । तेस्रो दिन चाँहि हामी समयमै उपस्थित भएर नारायणी नदि किनारमा चिया कफीको व्यापार सुरु गर्यौँ । जे होस् बिदाको दिन परेर अन्तिम दिनमा भोलुन्टियरको कमि चाँहि भएन । कति साथीहरु आउने जाने क्रम चलिराखेकै थियो भने हाम्रो टिममा केही साथीहरु थिए जो तिन दिननै पुर्ण रुपमा खटिराखेका थिए । जे होस् सबैको साथ, सहयोग र प्रयासले नै हामीले यसरी हाम्रा लागी निकै नविन काम चिया कफीको व्यापारलाई पनि हामीले सजिलैसँग गर्न सक्यौँ ।

म सम्झन चाहान्छु सागर कार्की दाजुलाई जस्ले काठमान्डौँमा रेहेर पनि हामीलाई हरेक पल सल्लाह सुझाव दिईनै रहनु भयो । हाम्रो टिमका भोलुन्टियर साथी तथा भाईबहिनीहरु अजय, रोस्नी, रन्जु, रोजी, सजिता दिदी ,देवी, समुन्द्र, दुबै जना सुजता, विमोचन ,समिक्षा, नितेस, तिर्थराज, सम्पुर्ण बेटर चितवन टिम, ब्रदर्स नेपाल अनि बिसाल दाजु,ईको सेभर्स टिम तथा प्रकृती बहिनी अनि अरु सबैसबैको साथ विना पक्कै पनि हाम्रो कार्यक्रम सम्भव थिएन । अनि एक कल फोन, फेसबुको म्यासेज, फेसबुकको पोस्ट पढेर उपस्थित भैदिने सम्पुर्ण दाजु दिदी, साथीहरु भाई बहिनी तथा नचिनेकै भएपनि चिया वा कफी पिएर हाम्रो अभियानमा सहयोग गर्नुहुने सम्पुर्णहरु विना पनि यो कार्यक्रमले सार्थकता पाउने थिएन ।

जे होस् घरमा एक कप चिया बनाउन जाँगर नचालाउने म अनि म जस्तै अरु साथीहरुले अाँट गरेर लगातार तिन दिनसम्म पृथक प्रयास गरियो । यसले पनि युवाहरुले आँट र साहास गर्ने हो भने जस्तो सुकै जटिल र नौँलौ काम पनि गर्न सक्छन भन्ने कुराको पुष्टी पनि गरेको छ । र खर्च कटाएर जति रकम बाँकी रहने छ त्यो रकम हामीले अगाडी भने जस्तै उपहार न्यानो माया र भाग्य बोक्ने झोला मार्फत गरिव र अार्थिक रुपले विपन्न वर्गका वालवालीका तथा विद्यार्थीका लागि खर्चने छौँ । हजुरहरूकाे साथ, सहयाेग र माया रहेकाे खण्डमा अबका दिनहरूमा पनि यस किसिमका सकरात्मक कार्यक्रमहरुलाई अगाडी वढाउँदै लैजाने छौँ ।

Events

You think she's better???...

You think you’re bad…

You think you’re slick…

You think that I fucking give a shit???…

You think she’s better…

You think she’s good…

You think …she’ll do all she said she would???… 57 more words

Blogging

क्याम्पेन फर बेटर चितवन

उच्च शिक्षा अध्ययन गरि सके पछि कहाँ जाने ? जागिर खाने । नत्र थप अध्ययनका लागि विदेश जाने । उतै बस्ने । उतै जब गर्ने । युथ जेनेरेसनलाई सामान्य भइसके को छ । नेपाल बस्ने भन्दा विदेश पलायन हुने युथको जमात बाक्लो छ । चितवनस्थित भरतपुर का २६ वर्षीय सागर कार्की भने फरक मत व्यक्त गर्छन् । सिभिल इन्जिनियरिङ सकेका उनी सामाजिक काममा सक्रिय छन् । उनी ‘बेटर चितवन’ का क्याम्पेनर हुन् । यसमा उनलाई साथ दिने हरू ७० जना भइसकेका छन् । जहाँ विपत्ति आइपर्छ, त्यहाँ उनको टोली पुग्छ । घामपानी, बाढीपहिरो केही भन्दैनन् । वास्तविक पीडितको घर गाउँ पुगेर दुःख, सुख बुझ्छन् । सहयोग अभियान चलाउ“छन् । विभिन्न संघसंस्था मिलेर पीडितको घरमा सहयोग पुर्याउछन्। उनीहरू विभिन्न विषय लिएर अध्ययन गरिरहे का छन् । सामाजिक कार्यमा भने एकजुट हुन्छन् । ‘मास्टर्स पढ्ने तयारीमा छु,’ सागर भन्छन्, ‘ सामाजिक काम मेरा लागि नशाझै भएको छ ।’ उनी टाइम म्यानेजमेन्टमा सिपालु छन् र काम पनि त्यसै अनुसार गर्छन् ।

News

YouTHink at Zimmer Children’s Museum Fosters Social Action

Sanford Michelman serves as a cofounding partner at Michelman & Robinson, LLP, in Los Angeles. An involved member of his community, he balances his professional activities with various charitable pursuits. 181 more words

Sanford Michelman

Motivational Seminar and Career Guidance

Details of the Resource Speaker

Name                                      : Er. Sagar Karki

Address                                 : Bharatpur-7, Krishnapur, Chitwan

Association                            : Better Chitwan Campaign

Designation                           : Campaigner | Leadership & Motivation Coordinator… 770 more words

YOUthink